Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 19:23

Είναι γεγραμμένο λοιπόν ως εξής: «Αφού τον σταύρωσαν, διαμοίρασαν τα ιμάτιά του, ρίχνοντας κλήρο, για να εκπληρωθεί εκείνο που ειπώθηκε μέσω του προφήτη: Διαμοίρασαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έριξαν κλήρο». Ο μεν Ματθαίος, λοιπόν, μαζί με τους άλλους ευαγγελιστές, αναφέρει πιο απλά ότι συνέβη ο διαμοιρασμός· ο δε Ιωάννης διηγείται και τον τρόπο του διαμοιρασμού, καθώς και την αιτία για την οποία ρίχτηκε ο κλήρος, λέγοντας τα εξής: «Οι στρατιώτες, λοιπόν, όταν σταύρωσαν τον Ιησού, πήραν τα ιμάτιά του και τα έκαναν τέσσερα μέρη, ένα μέρος για κάθε στρατιώτη. Όσο για τον χιτώνα, επειδή ήταν άρραφος, υφασμένος ολόκληρος από πάνω μέχρι κάτω, είπαν μεταξύ τους: Ας μην τον σκίσουμε, αλλά ας βάλουμε κλήρο γι' αυτόν, για το ποιανού θα είναι· ώστε να εκπληρωθεί η Γραφή: Διαμοίρασαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έριξαν κλήρο». Ίσως κάποιος, ακούγοντας αυτά, να ερυθριά· ίσως κάποιος, βλέποντας τον Κύριο να εμπαίζεται, να απάγεται και να χτυπιέται, να αισχύνεται· ίσως τώρα κάποιος, βλέποντας τον Κύριο και Σωτήρα και βασιλιά των πάντων να δικάζεται από τον Πιλάτο και να σταυρώνεται από τους Ιουδαίους, να καταλαμβάνεται από αιδώ και να στρέφει το βλέμμα χαμηλά. Διότι ούτε καν ο ήλιος δεν άντεξε να αντικρίσει αυτό το θέαμα, αλλά σκοτείνιασε ολόκληρος, ώστε να αποτρέψει και τα βλέμματα των άλλων· και δεν φρόντιζε πλέον για την εντολή να φωτίζει τους ανθρώπους, αλλά τολμούσε πια και να την παραβεί, βλέποντας τον Δεσπότη που του έδωσε την εντολή, να πάσχει από τους ανθρώπους.

Αλλά ο Κύριος, ο οποίος ανέλαβε όλα τα δικά μας για χάρη μας, τα ενδύθηκε αυτά, για να τα απεκδυθεί κατόπιν, και αντί αυτών να ενδύσει εμάς με τη ζωή και την αφθαρσία· ενδύθηκε δε μαζί με αυτά και άρραφο χιτώνα, ο οποίος ήταν εξολοκλήρου υφασμένος από πάνω προς τα κάτω, ώστε, έστω και από αυτά, να μπορέσουν οι Ιουδαίοι να πιστέψουν ποιος είναι και από πού προέρχεται αυτός που τα ενδύθηκε. Ότι, δηλαδή, ο Λόγος δεν προερχόταν από τη γη, αλλά ερχόταν άνωθεν, και ότι ο Λόγος του Πατρός δεν είναι μεριστός, αλλά αμέριστος, και ότι, όταν έγινε άνθρωπος, δεν είχε το σώμα του ραμμένο από άνδρα και γυναίκα, αλλά προερχόταν αποκλειστικά από την Παρθένο, υφασμένο με την τέχνη του Πνεύματος. Γι' αυτό οι δήμιοι διαμοιράζονται μεν τα άλλα ιμάτια, διότι επιδέχονταν μερισμό, και τα χωρίζουν σε τέσσερα μέρη· διότι πράγματι τα φορούσε αυτά για την αμαρτία της τετραμερούς οικουμένης, κατά την ανατολή και τη δύση, τον βορρά και τον νότο. Αυτά ακριβώς βλέποντας ο Ιωάννης να τα έχει ενδυθεί, έλεγε: «Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». Μόνο τον χιτώνα δεν μπόρεσαν να σκίσουν, από φόβο για το σημείο που γινόταν φανερό μέσω αυτού.

Όταν, λοιπόν, είπε αυτά ο Κύριος, δημιουργήθηκε σχίσμα μεταξύ τους. Οι μεν έλεγαν: «Έχει δαιμόνιο»· άλλοι έλεγαν: «Ο δαίμονας δεν δύναται να κάνει τα μάτια των τυφλών να βλέπουν». Βλέπεις πόσο παλαιό είναι το πάθος του σχίσματος; Διότι αμέσως το πτύον ξεχωρίζει το άχυρο από το σιτάρι· και το μεν ελαφρύ και άστατο αποχωρίζεται από το θρεπτικό, το δε κατάλληλο για πνευματική τροφή παραμένει σε εκείνους που το καλλιεργούν. Για τον λόγο αυτόν δημιουργήθηκε σχίσμα, και άλλοι διαφωνούσαν με τον έναν τρόπο και άλλοι με τον άλλον. Στους Ιουδαίους ταιριάζει ο διχασμός· η Εκκλησία του Θεού όμως, η οποία έλαβε τον άρραφο χιτώνα, τον υφασμένο εξ ολοκλήρου από πάνω, τον άσχιστο που διαφυλάχθηκε από τους στρατιώτες, αυτή που ενδύθηκε τον Χριστό, ας μην σχίζει το ιμάτιο. «Και γνωρίζω τα δικά μου, και τα δικά μου με γνωρίζουν». Το άρπαξε αυτό ο αιρετικός για τη δική του κατασκευή της βλασφημίας. Ιδού, λέει, έχει ειπωθεί ότι: «Με γνωρίζουν τα δικά μου, και γνωρίζω τα δικά μου». Λέγοντας, άραγε, «γνωρίζω», τι εννοεί; Το να κατανοεί την ουσία; Το να καταμετρά το μέγεθος; Το να κατανοούνται άραγε εκείνα περί της θεότητας, τα οποία εσύ με τη δική σου θρασυστομία διατείνεσαι;

Διότι είναι σταθερή και αδιαμφισβήτητη η βασιλεία του Χριστού, έστω και αν δεν το θέλουν οι Ιουδαίοι, οι οποίοι επιχειρούν να παραχαράξουν την ομολογία της δόξας προς αυτόν. <Οι στρατιώτες λοιπόν, όταν σταύρωσαν τον Ιησού, πήραν τα ιμάτιά του και τα έκαναν τέσσερα μέρη, ένα μέρος για κάθε στρατιώτη, καθώς και τον χιτώνα. Ο χιτώνας όμως ήταν άρραφος, υφαντός ολόκληρος από πάνω προς τα κάτω. Είπαν λοιπόν μεταξύ τους: Ας μην τον σκίσουμε, αλλά ας βάλουμε κλήρο γι' αυτόν, ποιου θα είναι. Για να εκπληρωθεί η γραφή που λέει: Διεμέρισαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο. Αυτά λοιπόν έκαναν οι στρατιώτες.> Μοίρασαν μεν οι στρατιώτες τα ιμάτια του Σωτήρα, δείχνοντας και με αυτό το σημείο τη θηριώδη αγριότητα και την απανθρωπιά που τους διέκρινε. Διότι είναι κατά κάποιον τρόπο έθιμο στους δημίους να μη συμπάσχουν καθόλου με τις ταλαιπωρίες των καταδίκων, και ενίοτε να υπηρετούν τα προστάγματα με μεγαλύτερη σκληρότητα από ό,τι αρμόζει, και να συμπεριφέρονται με αναλγησία απέναντι στις συμφορές αυτών που υποφέρουν, και να οικειοποιούνται τα ιμάτιά τους σαν κάποια κληρονομιά που τους ανήκει εξ ανάγκης και νομίμως. Αφού λοιπόν χώρισαν σε τέσσερα μέρη τα αρπαγμένα ιμάτια, διατηρούν σώο και άκοπο τον ένα χιτώνα. Διότι τους φάνηκε καλό να μην τον σκίσουν για να μην τον αχρηστεύσουν εντελώς. Γι' αυτό τον κατέστησαν δώρο που κληρώθηκε μεταξύ τους.

Πέρα από αυτά, ο λόγος μάς διδάσκει ότι κάποιες πονηρές και θηριώδεις δυνάμεις ενέργησαν την εναντίον του επιβουλή, για τις οποίες και έλεγε: «με περικύκλωσαν πολλοί μόσχοι· ταύροι παχείς με περιέβαλαν»· και για τη συναγωγή της περιτομής που συσπειρώθηκε εναντίον του λέει, ότι «με περικύκλωσαν πολλοί σκύλοι· συναγωγή πονηρευομένων με περιέβαλε»· αυτοί μάλιστα τρύπησαν όχι μόνο τα χέρια του, αλλά και τα πόδια του· ή, σύμφωνα με τον Ακύλα που είπε «ατίμασαν»: «ατίμασαν τα χέρια μου και τα πόδια μου»· πράγμα το οποίο και πραγματικά εκπληρώθηκε, όταν, αφού τον κρέμασαν πάνω στο ικρίωμα, του διαπέρασαν με καρφιά και τα χέρια και τα πόδια. Και είναι καλό βέβαια, εάν κάποιος απαιτούσε να αποδειχθεί από τη Γραφή ότι είχε προφητευθεί πως ο Χριστός θα υπέμενε τον σταυρό, μαζί με τα άλλα αποδεικτικά αυτού του γεγονότος να παραθέσει και το «τρύπησαν», και μάλλον το «ατίμασαν τα χέρια μου και τα πόδια μου». Σε αυτά στη συνέχεια προστίθεται το: «μοιράστηκαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο»· το οποίο βέβαια ο Ακύλας απέδωσε ως εξής: «θα μοιράσουν το ιμάτιό μου μεταξύ τους, και για την ενδυμασία μου θα βάλουν κλήρο»· και ο Σύμμαχος: «μοιράζονταν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για την εσθήτα μου έβαζαν κλήρο»· το οποίο και αυτό εκπληρώθηκε ταυτόχρονα με το πάθος, όταν αυτοί που τον σταύρωσαν, παίρνοντας τα ιμάτιά του, τα έκαναν τέσσερα μέρη, ένα μέρος για κάθε στρατιώτη, καθώς και τον χιτώνα· ο οποίος ήταν άρραφος, υφαντός ολόκληρος από την κορυφή έως κάτω, γι' αυτό και είπαν μεταξύ τους: «Ας μην τον σχίσουμε, αλλά ας βάλουμε κλήρο γι' αυτόν, για το ποιου θα είναι»· στα οποία προσθέτει ο ευαγγελιστής λέγοντας, για να εκπληρωθεί η γραφή, το: «μοιράστηκαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο».

Διότι οι μεν «στρατιώτες» του Πιλάτου, «αφού παρέλαβαν τον Ιησού στο πραιτώριο, συγκέντρωσαν γύρω του όλη τη σπείρα, και αφού τον έγδυσαν του φόρεσαν μια κόκκινη χλαμύδα, και αφού έπλεξαν ένα στεφάνι από αγκάθια το έβαλαν στο κεφάλι του και ένα καλάμι στο χέρι του, και γονατίζοντας μπροστά του τον ενέπαιζαν λέγοντας: χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων, και αφού τον έφτυσαν πήραν το καλάμι και τον χτυπούσαν στο κεφάλι του. Και όταν τον ενέπαιξαν, του έβγαλαν τη χλαμύδα και του φόρεσαν τα ενδύματά του, και τον οδήγησαν για να τον σταυρώσουν», εκπληρώνοντας σχεδόν έμπρακτα το «διότι με περικύκλωσαν πολλοί σκύλοι, συναγωγή πονηρευομένων με περιέκλεισε», αλλά και το «τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου, καταμέτρησαν όλα μου τα οστά», και ακόμη το «αυτοί δε με παρατήρησαν και με κοίταξαν». Και το «μοιράστηκαν τα ενδύματά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο» εκπληρωνόταν και πάλι, όταν διαπέρασαν με καρφιά τα χέρια και τα πόδια του στον σταυρό, και όταν πήραν τα ενδύματά του και τα μοιράστηκαν μεταξύ τους· ο Ιωάννης, άλλωστε, εξιστορεί λέγοντας: «Οι στρατιώτες, λοιπόν, όταν σταύρωσαν τον Ιησού, πήραν τα ενδύματά του και τα έκαναν τέσσερα μέρη, στον κάθε στρατιώτη ένα μέρος». «

«τον χιτώνα» όμως, επειδή ήταν «άρραφος», «υφασμένος ολόκληρος από πάνω προς τα κάτω, είπαν μεταξύ τους: ας μην τον σχίσουμε, αλλά ας ρίξουμε κλήρο γι' αυτόν, για το ποιος θα τον πάρει, ώστε να εκπληρωθεί η γραφή που λέει: μοιράστηκαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο». Οι στρατιώτες, λοιπόν, αυτά έκαναν. Αλλά και ο Ματθαίος μαρτυρεί για τα όσα συνέβησαν με αυτόν τον τρόπο, λέγοντας: «αφού δε τον σταύρωσαν, μοιράστηκαν τα ιμάτιά του βάζοντας κλήρο, για να εκπληρωθεί το ρηθέν διά του προφήτου: μοιράστηκαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο, και καθισμένοι τον φρουρούσαν».

ΟΔ΄. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ ΚΡΑΤΩΝΑ. Περί αυτών που φορούν μαλακά ενδύματα. Για το ότι η μαλθακότητα, η λεπτότητα και το ωραίο χρώμα των ενδυμάτων δεν διατηρούν τον κανόνα της κατά Θεόν ασκήσεως, ρώτησε τον Ιωάννη τον Θεολόγο, ο οποίος περιγράφει τον χιτώνα του Κυρίου, και θα σου πει: «Ο δε χιτώνας του ήταν άρραφος, υφασμένος ολόκληρος από πάνω έως κάτω». Ποιος αγνοεί την ευτέλεια εκείνης της ενδυμασίας, την οποία χρησιμοποιούν οι φτωχοί από τους Γαλιλαίους, σύμφωνα με τους οποίους μάλιστα συνηθίζεται να κατασκευάζεται ένα τέτοιο ένδυμα, υφασμένο κτυπητά προς τα πάνω με κάποια τέχνη, όπως ακριβώς οι στηθόδεσμοι;

Γιατί άραγε δεν το έκαναν αυτό στους άλλους, παρά μόνο σε αυτόν; Πρόσεξε όμως την ακρίβεια της προφητείας. Διότι ο προφήτης δεν ανέφερε μόνο όσα μοιράστηκαν, αλλά και όσα δεν μοιράστηκαν. Τα μεν λοιπόν τα διαμοίρασαν, τον χιτώνα όμως δεν τον διαμοίρασαν, αλλά ανέθεσαν το ζήτημα στον κλήρο. Η δε φράση «υφαντός από πάνω», δεν προστίθεται τυχαία· αλλά ορισμένοι λένε ότι μέσω αυτού δηλώνεται αλληγορικά πως ο σταυρούμενος δεν ήταν απλώς άνθρωπος, αλλά είχε και τη θεότητα άνωθεν.

βʹ. Μερικοί ισχυρίζονται ότι ο ευαγγελιστής περιγράφει το ίδιο το είδος του χιτώνα. Επειδή δηλαδή στην Παλαιστίνη ενώνοντας δύο κομμάτια υφάσματος υφαίνουν κατ' αυτόν τον τρόπο τα ενδύματα, ο Ιωάννης, θέλοντας να φανερώσει ότι τέτοιος ήταν ο χιτώνας, αναφέρει ότι ήταν «υφαντός από πάνω έως κάτω». Κατά τη γνώμη μου, όμως, το λέει αυτό υπονοώντας την ευτέλεια των ενδυμάτων, και ότι, όπως ακριβώς σε όλα τα άλλα, έτσι και στην ενδυμασία Του επεδίωκε το λιτό σχήμα. Καί οι μεν στρατιώτες έκαναν αυτά· Εκείνος όμως, ενώ σταυρωνόταν, εμπιστεύεται τη μητέρα Του στον μαθητή, διδάσκοντάς μας να δείχνουμε κάθε μέριμνα για τους γονείς μας μέχρι την τελευταία μας πνοή. Όταν μεν, λοιπόν, παρενέβαινε άκαιρα, έλεγε: «Τι υπάρχει μεταξύ εμού και σού, γύναι;» και «Ποια είναι η μητέρα μου;»· εδώ όμως επιδεικνύει πολλή φιλοστοργία, και την εμπιστεύεται στον μαθητή τον οποίο αγαπούσε. Πάλι ο Ιωάννης αποκρύπτει τον εαυτό του από μετριοφροσύνη· διότι, αν ήθελε να καυχηθεί, θα είχε συμπεριλάβει και την αιτία για την οποία αγαπιόταν· επειδή ήταν φυσικό αυτή η αιτία να είναι κάποια μεγάλη και θαυμαστή. Για ποιον λόγο όμως δεν λέει τίποτε άλλο στον Ιωάννη, ούτε τον παρηγορεί ενώ ήταν περίλυπος;

Τα διαιρεμένα και σαφώς εξαιτίας αυτού νεκρωμένα τίμια μέλη της Εκκλησίας ένωσε και πάλι σε μία αρμονία, Σωτήρα, εκείνους που τιμούν τον εξ ολοκλήρου υφαντό χιτώνα, τον οποίο οι φονευτές μοίρασαν χωρίς να τον σχίσουν, και το ζωηφόρο αίμα σου, μέσω του οποίου τα πέρατα του κόσμου ενώθηκαν σε μία συμφωνία ως προς την πίστη.

Και αυτά μεν ας αποτελούν, προς το παρόν, την ευχή μου. Προς εσένα λοιπόν, αγιώτατε πάτερ, θα απευθύνω τον λόγο. Προς τι αυτή η τόσο μεγάλη φιλονικία γύρω από αυτήν την καινοφανή προσθήκη, η οποία κατέτεμε και έσκισε το σώμα του Χριστού, και δίχασε σε τέτοιο βαθμό τα φρονήματα εκείνων που φέρουν το όνομά Του; Προς τι η μακρά και χρόνια αυτή ένσταση, η εχθρική υπεροψία προς τους αδελφούς και η αποξένωση εκείνων που σκανδαλίζονται; Γιατί καταδικάσαμε τους πατέρες, ώστε παρά τις κοινές τους παραδόσεις να φρονούμε και να λέμε άλλα; Γιατί θεωρούμε ελλιπή τη δική τους πίστη, και εισάγουμε τη δική μας ως τελειότερη; Γιατί κηρύττουμε ένα άλλο Ευαγγέλιο αντί για αυτό που παραλάβαμε; Ποιος πονηρός δαίμονας φθόνησε την ομόνοια και την ένωσή μας; Ποιος αφαίρεσε από εμάς την αδελφική αγάπη, εισάγοντας τη διαφορετική θυσία, η οποία δεν προσφέρεται ορθά, επειδή δεν διαιρείται ορθά; Άραγε αυτά είναι γνωρίσματα αποστολικής ψυχής και πατρικού φρονήματος και αδελφικής διάθεσης, ή το αντίθετο, μιας ψυχής σκαιάς, διεστραμμένης και εγωιστικής, που δεν θεωρεί καθόλου τρομερό αν όλοι χαθούν; Εγώ βέβαια φρονώ ότι αυτός που εισήγαγε αυτήν τη διαίρεση και έσκισε τον άνωθεν υφαντό χιτώνα του δεσποτικού σώματος, θα υποστεί μεγαλύτερη τιμωρία από τους σταυρωτές και από όλους τους ασεβείς και αιρετικούς όλων των αιώνων.

Ποιος αφαίρεσε από εμάς την αδελφική αγάπη, εισάγοντας τη διαφορετική θυσία, η οποία δεν προσφέρεται ορθά, επειδή δεν μοιράζεται; Άραγε αυτά είναι γνωρίσματα αποστολικής ψυχής και πατρικής γνώμης και αδελφικής διάθεσης ή, αντίθετα, κάποιας σκληρής και διεστραμμένης και αυθαίρετης, που δεν θεωρεί καθόλου φοβερό αν χαθούν οι πάντες; Εγώ τουλάχιστον νομίζω ότι αυτός που εισήγαγε αυτή τη διαίρεση και έσκισε τον υφασμένο από πάνω χιτώνα του Δεσποτικού σώματος, θα υποστεί μεγαλύτερη τιμωρία από τους σταυρωτές και από όλους τους ασεβείς και αιρετικούς των αιώνων. Αλλά σε σένα, αντίθετα, είναι δυνατό, μακαριότατε πάτερ, αρκεί μόνο να το θελήσεις, να ενώσεις τα διεστώτα και να γκρεμίσεις το μεσότοιχο του φραγμού και να επιτελέσεις έργο θείας οικονομίας. Αυτού του έργου την αρχή εσύ ο ίδιος έθεσες, και με τις λαμπρές φιλοτιμίες και μεγαλοδωρεές το αύξησες, και ευδόκησε να του δώσεις το τέλος. διότι δεν θα βρεις άλλη ευκαιρία πιο κατάλληλη από αυτήν που σου παρέσχε ο Θεός σήμερα. Σήκωσε ολόγυρα τα μάτια σου και δες σεβάσμιους και ιεροπρεπείς γέροντες, που έχουν πλέον περισσότερη ανάγκη από κλίνη και ανάπαυση, να έχουν αναχωρήσει από τους οικείους τόπους τους και να έχουν προστρέξει στη δική σου τελειότητα, παρακινούμενοι μόνο από την ελπίδα στον Θεό και την αγάπη προς εσάς. Δες το στεφάνι της δόξας που έχει πλεχθεί, το οποίο μην αναβάλεις να φορέσεις.

Απόκριση. Ο Σωτήρας δεν είχε πέντε χιτώνες, αλλά έναν πάνω στο σώμα του και την εξωτερική περιβολή, από τα οποία το μεν εσωτερικό που βρίσκεται πάνω στο σώμα το ονομάζουν χιτώνιο, ενώ την εξωτερική περιβολή την προσαγορεύουν ιμάτιο. Αλλά, με τρόπο μυστικό μέσα στο ρητό μέρος της ιστορίας, ο μέγας ευαγγελιστής Ιωάννης παρέδωσε διά του Πνεύματος το άρρητο της θεωρίας, ώστε μέσα από αυτά που εξιστορούνται να οδηγήσει τον νου μας στην αλήθεια των νοουμένων. Επομένως, ο υφασμένος εξ ολοκλήρου από πάνω χιτώνας του Σωτήρα, τον οποίο δεν έσκισαν όσοι τον σταύρωσαν, αν και τους επιτράπηκε να τον γδύσουν, είναι η αλληλένδετη και αδιάσπαστη συνοχή και συμπλοκή των αρετών και η κατάλληλη και πρέπουσα σκέπη που παρέχεται από εμάς προς τον Λόγο, ή η χάρη του νέου ανθρώπου που είναι υφασμένη από πάνω διά του Πνεύματος σύμφωνα με Εκείνον. Ενώ η εξωτερική περιβολή είναι ο αισθητός κόσμος, ο οποίος διαιρείται σε τέσσερα στοιχεία, και τον οποίο μοιράζονται σαν τέσσερα ιμάτια αυτοί που σταυρώνουν νοητά τον Κύριο μέσα μας.

Και μέσω των εβραϊκών υποδηλώνεται η θεολογική· διότι στους Εβραίους εμπιστεύθηκε η θεία γνώση. Δόξα, λοιπόν, σε Αυτόν που φανέρωσε διά του σταυρού ότι κατέχει τέτοια βασιλεία, και που νίκησε τον κόσμο, και εξομάλυνε για εμάς την πρακτική, και μας χαρίζει τη γνώση της φύσεως, και από αυτήν μας εισάγει στο εσώτερο του καταπετάσματος, στην οικεία δηλαδή γνώση και θεωρία, ήτοι στη θεολογία. «Οι στρατιώτες, λοιπόν, όταν σταύρωσαν τον Ιησού, έλαβαν τα ιμάτιά του και τα έκαναν τέσσερα μέρη, για κάθε στρατιώτη ένα μέρος, καθώς και τον χιτώνα.

Ο δε χιτώνας ήταν άρραφος, υφασμένος εξολοκλήρου από την κορυφή προς τα κάτω. Είπαν λοιπόν μεταξύ τους: «Ας μην τον σκίσουμε, αλλά ας βάλουμε κλήρο γι' αυτόν, για το ποιου θα είναι», ώστε να εκπληρωθεί η Γραφή που λέει: «Μοιράστηκαν τα ιμάτιά μου και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο». Μέσα από όσα πονηρεύεται ο διάβολος, εκπληρώνονται οι προφητείες. Και δες την αλήθεια: Τρεις ήταν οι σταυρωθέντες, και όμως μόνο σε αυτόν εκπληρώνονται τα λόγια των προφητών. Και παρατήρησε την ακρίβεια της προφητείας. Διότι ο προφήτης δεν είπε μόνο ότι τα μοιράστηκαν, αλλά και ότι δεν τα μοιράστηκαν. Τα μεν άλλα ιμάτια λοιπόν τα διαμοίρασαν, τον δε χιτώνα όχι, αλλά ανέθεσαν το ζήτημα στον κλήρο. Το δε «υφασμένος από πάνω», δεν αναφέρεται τυχαία, αλλά κάποιοι μεν υποστηρίζουν ότι μέσω αυτού δηλώνεται αλληγορία, ότι δηλαδή ο σταυρούμενος δεν ήταν απλώς άνθρωπος, αλλά είχε και από άνω τη θεότητα. Κάποιοι άλλοι πάλι λένε ότι ο ευαγγελιστής περιγράφει το ίδιο το είδος του χιτώνα. Επειδή δηλαδή στην Παλαιστίνη, ενώνοντας δύο κομμάτια ύφασμα, ήτοι δύο πανιά, υφαίνουν τα ενδύματα χρησιμοποιώντας τη συνύφανση αντί για ραφή, ο Ιωάννης, θέλοντας να δηλώσει ότι τέτοιος ήταν ο χιτώνας, είπε ότι ήταν «εξολοκλήρου υφασμένος από πάνω», δηλαδή από την αρχή και από πάνω έως κάτω. Από αυτό δε, φανερώνεται η ευτέλεια των ενδυμάτων του Χριστού.