Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 19:3

Διότι, κραυγάζοντας, τον θανάτωσε, μολονότι ο Πιλάτος πρότεινε να επιλέξουν την αποφυλάκισή του, ώστε, μέσα από αυτά τα ίδια τα γεγονότα, να αποδειχθούν καλύτεροι από εκείνους που είχαν παιδευτεί από τον νόμο, ακόμη και εκείνοι που δεν είχαν μάθει ακόμη τον θείο νόμο. <Τότε λοιπόν πήρε ο Πιλάτος τον Ιησού και τον μαστίγωσε, και οι στρατιώτες, αφού έπλεξαν ένα στεφάνι από αγκάθια, το τοποθέτησαν στο κεφάλι του, και του φόρεσαν έναν πορφυρό μανδύα, και πήγαιναν προς αυτόν και έλεγαν: Χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων· και του έδιναν ραπίσματα.> Τον μαστιγώνει μεν αδίκως, και επιτρέπει στο σμήνος των στρατιωτών να τον εμπαίζει, και να του φορέσει το ακάνθινο στεφάνι, και να του ρίξει τον πορφυρό μανδύα, και να τον κακοποιεί με ραπίσματα και τις άλλες ατιμώσεις. Διότι πίστευε προφανώς ότι θα μπορούσε κάπως να μαλακώσει τα πλήθη των Ιουδαίων, εάν έβλεπαν ότι αυτός που ήταν εντελώς αθώος υπέστη έστω και μόνο αυτή την υπερβολική τιμωρία. Μαστιγώθηκε μεν άδικα, για να μας απαλλάξει από τη δίκαιη τιμωρία, εμπαίχθηκε και ραπίστηκε, για να εμπαίξουμε εμείς τον σατανά που μας ενέπαιξε, και να διαφύγουμε την αμαρτία που προστρίφτηκε πάνω μας από την παράβαση. Διότι, σκεπτόμενοι ορθά, θα θεωρήσουμε ότι όλα τα πάθη του Χριστού έγιναν εξαιτίας μας και υπέρ ημών, έχοντας τη δύναμη να λύσουν και να αποτρέψουν όσα μας συνέβησαν δικαιολογημένα εξαιτίας της αποστασίας μας από τον Θεό.

Διότι, όπως ακριβώς ήταν αρκετό για να καταργήσει τον θάνατο όλων το να παραδώσει τη δική του σάρκα υπέρ της δικής μας ζωής Εκείνος που δεν γνώριζε θάνατο - διότι ένας πέθανε υπέρ όλων - έτσι είναι δίκαιο να κατανοήσουμε ότι αρκούσε πάλι για να απαλλάξει όλους και από τις μαστιγώσεις και από την ατιμία το να πάθει αυτά υπέρ ημών ο Κύριος. Επειδή με ποιον τρόπο «με την πληγή του εμείς ιαθήκαμε», σύμφωνα με το γεγραμμένο; Διότι όλοι πλανηθήκαμε, ο καθένας «στον δρόμο του», όπως λέει ο μακάριος προφήτης Ησαΐας, «και ο Κύριος τον παρέδωσε για τις αμαρτίες μας, και για εμάς οδυνάται». Διότι ταλαιπωρήθηκε για τα παραπτώματά μας και παρέδωσε την πλάτη του «σε μαστιγώσεις, και τις σιαγόνες του σε ραπίσματα», όπως και ο ίδιος κάπου λέει. Οι στρατιώτες, λοιπόν, αφού συνέλαβαν τον Ιησού σαν κάποιον από τους ψευδοτυράννους, τον εμπαίζουν με στρατιωτικό τρόπο. Διότι γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο του φόρεσαν το αγκάθινο στεφάνι, το οποίο τοποθετήθηκε στο μέτωπο, αποτελώντας σύμβολο της επίγειας βασιλείας. Και το πορφυρό ιμάτιο, ως εικόνα και τύπος της βασιλικής αλουργίδας, προστέθηκε ως επιπλέον αιτία χλευασμού· διότι τον πλησίαζαν λέγοντας, όπως αναφέρεται: Χαίρε ο Βασιλεύς των Ιουδαίων.

Και τώρα, λέει, ο μεν υψηλός και μέγας Ιωάννης, σαν να προσπερνά γρήγορα την ύβρη, γράφει «και του έδιναν ραπίσματα»· ο δε θεσπέσιος Μάρκος και ο Ματθαίος (διότι μικρή είναι η παραλλαγή των λέξεων) αναφέρουν και το όνομα της ύβρεως και την πράξη της ύβρεως· διότι «τον εκολαφισαν» και «άρχισαν να περικαλύπτουν το πρόσωπό του και να τον κολαφίζουν», έπειτα και τον «εράπισαν», και «με ραπίσματα τον χτυπούσαν, και έλεγαν· προφήτευσε σε εμάς, Χριστέ, ποιος είναι αυτός που σε χτύπησε;». Ο θεσπέσιος Λουκάς, ωστόσο, παρέλειψε μεν τη λέξη περί κολαφισμού, αλλά αναπτύσσει σαφώς το νόημά της μέσα από όσα λέει· διότι λέει «και οι άνδρες που κρατούσαν τον Ιησού τον ενέπαιζαν δέρνοντάς τον· και αφού τον περικάλυψαν, χτυπούσαν το πρόσωπό του και τον ρωτούσαν λέγοντας· προφήτευσε σε εμάς, ποιος είναι αυτός που σε χτύπησε;». Διότι τέτοιο είναι το είδος αυτού του παιγνίου· άλλοι μεν καλύπτουν τα μάτια με τα χέρια, άλλοι δε, χτυπώντας με γροθιές στο κεφάλι, του ζητούν να φανερώσει αυτόν που χτύπησε, και αν μεν βρει αυτόν που χτύπησε, αφήνεται ελεύθερος, αν όμως όχι, συνεχίζουν να του επιφέρουν χτυπήματα. Αυτό λοιπόν δηλώνει και αυτό ακριβώς παρουσιάζει η κυριολεξία της λέξης «εκολαφισαν».

Αλλά προσεύχου και για μένα, αδελφέ, να ακολουθώ και εσένα και όποιον άλλον παρόμοιο με εσένα. Και είναι αρκετοί, με τη χάρη του Χριστού· διότι όπως το στάδιο είναι λαμπρό και εμφανές, έτσι είναι πάρα πολλοί και οι μάρτυρες. Διότι μη νομίζεις ότι τα παρόντα είναι κάτι άλλο παρά άρνηση του Χριστού από την πλευρά των διωκτών και μαρτυρία υπέρ του Χριστού για εκείνους που υπομένουν τους άθλους, και αυτό είναι ολοφάνερο. Διότι όπως στην εικόνα του σταυρού ο ζωοποιός σταυρός και ομολογείται και απορρίπτεται, έτσι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην εικόνα του Χριστού, έστω κι αν έχει τυφλωθεί ο κόσμος και, αρνούμενος τον Χριστό, εμπαίζει με την ύβρι εξαιτίας της μακροθυμίας του Υβριζομένου. Και τι το θαυμαστό αν υπομένει, ζητώντας την επιστροφή αυτών που παρεκτρέπονται; Μήπως δεν έβαλαν στο κεφάλι του ακάνθινο στεφάνι οι στρατιώτες; Μήπως δεν τον έντυσαν με πορφυρό ιμάτιο εκείνοι που του έλεγαν, «χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων», και του έδιναν ραπίσματα; Εκείνος όμως τα υπέμενε όλα, καθώς τον περιγελούσαν, τον χλεύαζαν και όσα άλλα υπέφερε στον σταυρό. Τέτοια πάσχει και τώρα μέσω της εικόνας του και μέσα στην εικόνα του, επειδή το αρχέτυπο φανερώνεται στην εικόνα, όπως έχει ειπωθεί από τους αγίους.

Τότε, λοιπόν, ο Πιλάτος πήρε τον Ιησού και τον μαστίγωσε. Και οι στρατιώτες, αφού έπλεξαν στεφάνι από αγκάθια, το τοποθέτησαν στο κεφάλι του, και τον περιέβαλαν με πορφυρό ιμάτιο, και έλεγαν: Χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων, και του έδιναν ραπίσματα.