Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 19:4

Δεύτερον, ότι, όπως ακριβώς η αρμονία, όταν συνδυάζει τους αυλούς, δημιουργεί μία συμφωνία, έτσι, επειδή και στην ψυχή παρατηρούνται διάφορα κινήματα και υπάρχει σε αυτήν το λογικό, το επιθυμητικό και το θυμοειδές, από την κίνηση δε αυτών προκύπτει και η ενέργεια των μελών του σώματος, απαιτεί ο λόγος να μην είναι ο άνθρωπος ασύμφωνος με τον εαυτό του, ούτε να διχάζεται εσωτερικά· ώστε να σκέπτεται μεν τα άριστα, αλλά να πράττει μέσω του θυμού τα φαύλα, όπως ο Πιλάτος, ο οποίος από τη μία έλεγε: «Δεν βρίσκω καμία αιτία σε αυτόν», από την άλλη όμως συναινούσε με τη γνώμη των Ιουδαίων· ή να επιθυμεί μεν τα φαύλα, αλλά να μην μπορεί να τα πράξει, όπως οι πρεσβύτεροι που στράφηκαν εναντίον της Σωσάννας· ή πάλι, να μη μοιχεύει μεν, αλλά να κλέβει· ή να μην κλέβει μεν, αλλά να φονεύει· ή να μη φονεύει μεν, αλλά να βλασφημεί.

Όμως, έρχεται ο άρχοντας αυτού του κόσμου και σε εμένα δεν έχει τίποτα· δηλαδή, δεν θα καταδικαστώ ως παραβάτης, ούτε θα υπάρξει εύλογη αφορμή στους Ιουδαίους για την εναντίον μου εξύβριση. Ο διάβολος δεν έχει σε εμένα τίποτα από τα δικά του· διότι τα δικά του είναι τα φαύλα, και η γένεση της αμαρτίας γνωρίζει εκείνον ως αρχή. Το ότι δε ο λόγος του Σωτήρα είναι αληθινός, αυτό θα μπορούσε να το διαπιστώσει κανείς κυρίως από την ίδια την ακολουθία των γεγονότων. Διότι πώς θα αμάρτανε αυτός που δεν γνώρισε αμαρτία, αυτός που είναι κατά φύση και αλήθεια Θεός, αυτός που είναι παντελώς ανεπίδεκτος τροπής προς οτιδήποτε μη ορθό; Και καθόλου λιγότερο θα το δούμε αυτό και μέσα από τα ίδια τα αναγραφόμενα στους αγίους ευαγγελιστές. Διότι ο πάνσοφος Ιωάννης εισάγει τον Πιλάτο να λέει: «Εγώ δεν βρίσκω καμία αιτία σε αυτόν», και πάλι, μετά την τοποθέτηση του ακάνθινου στεφάνου, να αναφωνεί και να λέει: «Ιδού, σας τον φέρνω έξω, για να μάθετε ότι δεν βρίσκω καμία αιτία σε αυτόν». Ο δε Ματθαίος αναφέρει ότι έφτασε σε τέτοια μισοπονηρία, ώστε έπλυνε τα χέρια του μπροστά στους Ιουδαίους και είπε: «Είμαι αθώος από το αίμα αυτού του δικαίου». Και παρουσιάζοντάς τον μπροστά στους ίδιους τους αρχιερείς, λέει τα εξής: «Οι δε αρχιερείς και όλο το συνέδριο ζητούσαν ψευδομαρτυρία κατά του Χριστού, για να τον θανατώσουν, και δεν βρήκαν, μολονότι προσήλθαν πολλοί ψευδομάρτυρες».

Πληροφορήθηκα από μερικούς, ή μάλλον αρέσει πάρα πολύ σε κάποιους η άποψη, ότι ο ακάνθινος στέφανος συμβολίζει το πλήθος αυτών που ήταν ακόμη ειδωλολάτρες, το οποίο θα αναλαμβανόταν σαν διάδημα από τον Χριστό μέσω της πίστης σε αυτόν. Αυτοί παρομοιάζουν τα έθνη με αγκάθια άγονα και άχρηστα, επειδή δεν έχουν κανένα καρπό ευσέβειας, αλλά αντίθετα από τη φύση τους είναι πιο κατάλληλα για τροφή της παμφάγου φωτιάς, ακριβώς όπως τα σκουπίδια των αγρών, δηλαδή τα άγρια αγκάθια που φυτρώνουν χωρίς καμία γεωργική φροντίδα. Το δε αλουργό ένδυμα, δηλαδή το πορφυρό ιμάτιο, λένε ότι δηλώνει τη μέλλουσα βασιλεία του σε όλο τον κόσμο. Είναι αποδεκτό καθετί που δεν ξεφεύγει από τον ορθό λόγο και που δεν πιστεύεται ως κάτι το ανώφελο. Επομένως, δεν είναι απορριπτέος αυτός ο τρόπος ερμηνείας, ο οποίος έχει εξαιρετικά κομψή παρατηρητικότητα. «Και βγήκε πάλι έξω ο Πιλάτος, και τους λέει: Ίδε, σας τον φέρνω έξω, για να μάθετε ότι δεν βρίσκω καμία αιτία καταδίκης σε αυτόν». Ομολογεί βέβαια το σφάλμα του και δεν ντρέπεται. Διότι παραδέχτηκε ότι τον μαστίγωσε άδικα, και υπόσχεται να τον επιδείξει σε αυτούς, υποθέτοντας ότι θα χορτάσει την ατίθαση οργή τους μέσω αυτού του τόσο αξιοθρήνητου θεάματος. Σχεδόν τους κατηγορεί, λοιπόν, ότι ζητούν άδικα τον θάνατο, και μάλιστα ξεκάθαρα, και ότι εξαναγκάζουν φανερά να παρανομήσει εκείνος, για τον οποίο η παράβαση των ίδιων των νόμων του δεν θα μείνει ατιμώρητη.

Εξήλθε λοιπόν πάλι έξω ο Πιλάτος και τους λέει: Να, σας τον φέρνω έξω, για να γνωρίσετε ότι δεν βρίσκω σε αυτόν καμία αιτία. Εξήλθε λοιπόν ο Ιησούς έξω, φορώντας τον ακάνθινο στέφανο και το πορφυρό ιμάτιο. Και τους λέει: Ιδού ο άνθρωπος.