Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 19:40

Προς κατάκριση, λοιπόν, της απανθρωπιάς των Ιουδαίων και προς έλεγχο των Ιεροσολυμιτών έρχεται ο μαθητής από την Αριμαθαία και Τον τιμά με τις πρέπουσες περιποιήσεις, Αυτόν που δεν είχε τιμήσει ακόμη με φανερή, αλλά ωστόσο με κρυφή πίστη, εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων, όπως αναφέρει ο μακάριος Ευαγγελιστής. <Ήρθε δε και ο Νικόδημος, αυτός που είχε έρθει σε Αυτόν τη νύχτα την πρώτη φορά, φέρνοντας μείγμα σμύρνας και αλόης, περίπου εκατό λίτρες.> Αναφέρει ότι δεν πήρε μόνο ένας μαθητής τη σώφρονα απόφαση να έρθει με τεράστια προθυμία για την περιστολή του αγίου σώματος, αλλά συνδέει με τον πρώτο και έναν δεύτερο· αυτός ήταν ο Νικόδημος· συγκεντρώνοντας έτσι για το γεγονός τη μαρτυρία που είναι έγκυρη σύμφωνα με τον νόμο. «Διότι», λέει, «στο στόμα δύο ή και τριών μαρτύρων θα στηριχθεί κάθε λόγος». Δύο λοιπόν ήταν αυτοί που Τον ενταφίασαν, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, οι οποίοι είχαν μεν μέσα στον νου τους την πίστη, κυριεύονταν όμως ακόμη από έναν ασύνετο φόβο, και δεν είχαν ακόμη προτιμήσει την τιμή και τη δόξα παρά τω Θεώ από την επίγεια. Διότι αν είχαν αποβάλει τον φόβο των Ιουδαίων, και αν δεν είχαν νοιαστεί καθόλου για την απειλή που προερχόταν από αυτούς, θα είχαν αφήσει ελεύθερη την πίστη τους να εκφραστεί, και θα αναδεικνύονταν όσιοι και αγαθοί φύλακες της εντολής του Σωτήρα μας. <Πήραν λοιπόν το σώμα του Ιησού και το έδεσαν με οθόνια μαζί με τα αρώματα, όπως είναι έθιμο των Ιουδαίων να ενταφιάζουν.>

Γι' αυτό υπέμεινες και τη γέννηση και τον θάνατο· κι εγώ, ως ανταμοιβή των αβάσταχτων πόνων, κρατώντας σε νεκρό στην αγκαλιά μου, ω Τέκνο, θρηνώ πικρά, στενάζω και δακρύζω· θρηνώ, και δεν θα επικαλεστώ άλλον ρήτορα. Ο Ιωσήφ είναι έτοιμος να σε περιβάλει ευπρεπώς με σάβανα, και επιπλέον να ετοιμάσει τον τάφο και να κατακενώσει την πολυτέλεια των αναρίθμητων μύρων, που με γενναιότητα ήλθε φέρνοντας ο Νικόδημος, ως μικρό δείγμα τιμής προς τους νεκρούς φίλους· διότι ποιο είναι το όφελος από τα μύρα για τους τεθνεώτες;

Ω μακάρια χέρια! Ω πανευτυχείς βραχίονες, με τους οποίους, αφού κράτησες το σώμα του Θεού μου, το τύλιξες με καθαρή σινδόνη και με πολύτιμα μύρα! Διότι έτσι, λέει, είναι το έθιμο των Ιουδαίων να ενταφιάζουν. Υπήρχε δε, λέει, στον τόπο όπου σταυρώθηκε ένας κήπος, και μέσα στον κήπο ένα καινούργιο μνημείο, στο οποίο κανείς ποτέ δεν είχε ακόμηποτεθεί. Εκεί λοιπόν, λόγω της Παρασκευής των Ιουδαίων, επειδή το μνημείο ήταν κοντά, έθεσαν τον Ιησού· το οποίο είχε λαξεύσει στον βράχο· και αφού κύλησε έναν μεγάλο λίθο στη θύρα, αναχώρησε.

Εφόσον λοιπόν αυτά έχουν έτσι, επειδή ένα από όλα τα ιδιώματα του σώματος είναι και η δυνατότητα περιγραφής, είναι ολοφάνερο ότι και ο Θεός περιγράφεται εν σαρκί είτε με χρώματα είτε με άλλον τρόπο. Διότι υπάρχει απόλυτη ανάγκη για καθένα από τα δύο: εάν έχει θεαθεί εν σαρκί, τότε και περιγράφεται εν σαρκί, επειδή το καθένα είναι σύστοιχο και αλληλαίτιο με το άλλο. Εάν λοιπόν το δεύτερο δεν είναι αληθές, τότε ούτε το πρώτο· αλλά βέβαια το πρώτο είναι αληθές, άρα και το δεύτερο. Έτσι, και σύμφωνα με τα θεία λόγια και κατά τον κοινό συλλογισμό, είναι ανόητο να μην ομολογεί κανείς ότι ο Θεός εγγράφεται εν σαρκί, εφόσον έχει θεαθεί εν σαρκί. Επειδή και αλλού αυτός ο περίφημος λέει: «Άκουσα ότι κάποιοι επιχειρούν να ζωγραφίσουν και τον ακατάληπτο Υιό του Θεού· είναι φρικτό και να το ακούει κανείς». Ποιος, λοιπόν, που έχει νου δεν θα περιγελάσει τον ματαιόφρονα; Μήπως δεν διάβασε κάπου ότι συνέλαβαν τον Ιησού, και τον έδεσαν, και τον οδήγησαν πρώτα στον Άννα τον αρχιερέα; Και αλλού πάλι: «Έλαβαν λοιπόν το σώμα του Ιησού και το έδεσαν με οθόνια μαζί με τα αρώματα»; Δεν ομολογεί Θεό τον Ιησού; Εάν λοιπόν είναι Θεός, πώς ο ακατάληπτος συνελήφθη και δέθηκε; Ή είναι προφανές ότι αυτό έγινε εν σαρκί, όπως εξέθεσε ο πάνσοφος Παύλος; Ας σιωπήσει λοιπόν λυσσώντας κατά του Χριστού και αυτός ο πλάνος. Εάν δε άκουγε κάπου ότι έχουμε και Θεό που τρώγεται, ίσως όχι μόνο θα έφριττε, αλλά και θα διαρρηγνυόταν, μη υποφέροντας το άκουσμα. Αλλά τι λέει ο Χριστός;

«Πήραν, λοιπόν, το σώμα του Ιησού και το έδεσαν με οθόνια μαζί με τα αρώματα, όπως συνηθίζουν οι Ιουδαίοι να ενταφιάζουν. Υπήρχε δε στον τόπο όπου σταυρώθηκε ένας κήπος, και μέσα στον κήπο ένα καινούργιο μνημείο, στο οποίο δεν είχε τοποθετηθεί ακόμη κανείς. Εκεί, λοιπόν, εξαιτίας της παρασκευής των Ιουδαίων, επειδή το μνημείο ήταν κοντά, έθεσαν τον Ιησού». Για ποιον λόγο δεν προσήλθε στον Πιλάτο κάποιος από τους δώδεκα, αλλά ο Ιωσήφ, ο οποίος ίσως ανήκε στους εβδομήκοντα, τολμά να κάνει κάτι τέτοιο;

Διότι, αν κάποιος έλεγε ότι οι μαθητές είχαν κρυφτεί από τον φόβο των Ιουδαίων, και αυτός κατεχόταν από τον ίδιο φόβο. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι ήταν πάρα πολύ επιφανής και γνώριμος στον Πιλάτο λόγω της υψηλής του θέσης. Γι' αυτό, επειδή νόμισε ότι η οργή είχε σβήσει, καθώς εκείνος που ήταν αντίθετός τους είχε ήδη σταυρωθεί, προσέρχεται άφοβα και πραγματοποιεί πολυτελή ταφή μαζί με τον Νικόδημο, χωρίς κανείς από τους δύο να φαντάζεται κάτι το θεϊκό γι' αυτόν, αλλά έχοντας τη γνώμη πως επρόκειτο για έναν απλό άνθρωπο. Αφού φέρνουν τέτοιου είδους αρώματα, τα οποία από τη φύση τους διατηρούν το σώμα για πολύ καιρό και δεν το αφήνουν να παραδοθεί γρήγορα στη φθορά, αυτό ακριβώς έδειχνε ότι δεν φαντάζονταν τίποτα το σπουδαίο γι' αυτόν. Παρόλα αυτά όμως, δείχνουν τη φιλοστοργία τους. Διότι δεν τον ενταφιάζουν σαν κατάδικο, αλλά με πολυτέλεια, όπως ήταν το έθιμο στους Ιουδαίους.