Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 19:41

«Στον τόπο όπου σταυρώθηκε υπήρχε κήπος, και μέσα στον κήπο ένα καινούργιο μνήμα, στο οποίο δεν είχε τεθεί ακόμη κανείς». Συγκαταλέχθηκε μεταξύ των νεκρών Εκείνος που για χάρη μας βρέθηκε μεταξύ των νεκρών κατά σάρκα, ενώ ο Ίδιος νοείται και υπάρχει αληθινά ως ζωή, εξαιτίας του Εαυτού Του και Εκείνου που Τον γέννησε. Και για να εκπληρώσει κάθε δικαιοσύνη, δηλαδή αυτήν που αρμόζει στο ανθρώπινο σχήμα, δεν υπέβαλε τον δικό Του ναό μόνο στον θάνατο με την εκούσια θέλησή Του, αλλά και σε όσα ακολουθούν μετά από αυτόν, εννοώ βέβαια, στον ενταφιασμό και την κατάθεση στο μνήμα. Ο συγγραφέας αναφέρει ότι το μνήμα ήταν σε κήπο και ήταν καινούργιο, υποδηλώνοντας σε εμάς σαν σε τύπο και υπόδειγμα του γεγονότος, ότι ο θάνατος του Χριστού έγινε για εμάς πρόξενος και αρχή της εισόδου στον παράδεισο. Διότι ο Ίδιος «εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας». Τι άλλο θα μπορούσε να υποδηλώνει η μεταφορά του νεκρού Ιησού σε κήπο παρά ακριβώς αυτό; Μέσα δε από την καινότητα του μνήματος, σημαίνεται το απάτητο και πρωτόγνωρο της επιστροφής από τον θάνατο στη ζωή, καθώς και η καινοτομία που επινοήθηκε μέσω του Χριστού κατά της φθοράς. Διότι ο δικός μας θάνατος έγινε καινούργιος με τον θάνατο του Χριστού, έχοντας μεταβληθεί τρόπον τινά ως προς τη δύναμη και τη λειτουργία του σε ύπνο. Διότι ζούμε για τον Θεό, εφόσον πρόκειται να ζήσουμε, σύμφωνα με τις Γραφές. Γι' αυτό, άλλωστε, και ο μακάριος Παύλος αποκαλεί διαρκώς κοιμωμένους εκείνους που έχουν πεθάνει εν Χριστώ.

Θέλεις να μάθεις και τον τόπο; Λέει πάλι στα Άσματα: κατέβηκα στον κήπο της καρυδιάς. Διότι κήπος ήταν ο τόπος όπου σταυρώθηκε. Και αν βέβαια τώρα έχει λαμπρυνθεί πάρα πολύ με βασιλικές δωρεές, παλαιότερα όμως ήταν κήπος, και τα σύμβολα και τα υπολείμματά του παραμένουν. Κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη από τους Ιουδαίους που έλεγαν: θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος, ενώ ζούσε ακόμη, είπε ότι μετά από τρεις ημέρες ανασταίνομαι, διάταξε λοιπόν να ασφαλιστεί ο τάφος. Και στη συνέχεια: Εκείνοι λοιπόν πήγαν και ασφάλισαν τον τάφο, σφραγίζοντας τον λίθο μαζί με τη φρουρά. Προς αυτούς πολύ εύστοχα απευθυνόμενος κάποιος είπε: και θα τους κρίνεις στην ανάπαυση. Ποια είναι όμως η σφραγισμένη πηγή; Ή ποιος ερμηνεύεται ως πηγή φρέατος με ζωντανό νερό; Είναι ο ίδιος ο Σωτήρας, για τον οποίο έχει γραφτεί: διότι κοντά σου βρίσκεται η πηγή της ζωής.

Ω μακάρια χέρια! Ω πανευτυχείς βραχίονες, με τους οποίους, αφού κράτησες το σώμα του Θεού μου, το τύλιξες με καθαρή σινδόνη και με πολύτιμα μύρα! Διότι έτσι, λέει, είναι το έθιμο των Ιουδαίων να ενταφιάζουν. Υπήρχε δε, λέει, στον τόπο όπου σταυρώθηκε ένας κήπος, και μέσα στον κήπο ένα καινούργιο μνημείο, στο οποίο κανείς ποτέ δεν είχε ακόμηποτεθεί. Εκεί λοιπόν, λόγω της Παρασκευής των Ιουδαίων, επειδή το μνημείο ήταν κοντά, έθεσαν τον Ιησού· το οποίο είχε λαξεύσει στον βράχο· και αφού κύλησε έναν μεγάλο λίθο στη θύρα, αναχώρησε.

«Πήραν, λοιπόν, το σώμα του Ιησού και το έδεσαν με οθόνια μαζί με τα αρώματα, όπως συνηθίζουν οι Ιουδαίοι να ενταφιάζουν. Υπήρχε δε στον τόπο όπου σταυρώθηκε ένας κήπος, και μέσα στον κήπο ένα καινούργιο μνημείο, στο οποίο δεν είχε τοποθετηθεί ακόμη κανείς. Εκεί, λοιπόν, εξαιτίας της παρασκευής των Ιουδαίων, επειδή το μνημείο ήταν κοντά, έθεσαν τον Ιησού». Για ποιον λόγο δεν προσήλθε στον Πιλάτο κάποιος από τους δώδεκα, αλλά ο Ιωσήφ, ο οποίος ίσως ανήκε στους εβδομήκοντα, τολμά να κάνει κάτι τέτοιο;

Επειδή όμως πιέζονταν από τον χρόνο (διότι ο θάνατος είχε επέλθει την ένατη ώρα, και έπειτα, στο μεταξύ, καθώς πήγαν στον Πιλάτο και κατέβασαν το σώμα, ήταν φυσικό να τους βρει το βράδυ, οπότε δεν επιτρεπόταν να ετοιμάσουν μνήμα), τον τοποθετούν στο κοντινό μνημείο. «Διότι υπήρχε στον τόπο, όπου σταυρώθηκε, ένας κήπος, και μέσα στον κήπο ένα καινούργιο μνημείο.» Οικονομείται μάλιστα το να είναι κοντά το μνημείο, ώστε και οι μαθητές να μπορέσουν να παραβρεθούν, και να γίνουν θεατές και μάρτυρες όσων συνέβαιναν, αλλά και να σταλούν στρατιώτες για φύλαξη, και να μην έχει καμία θέση η δικαιολογία περί κλοπής. Όλα αυτά δεν θα είχαν εξελιχθεί έτσι, αν είχε ταφεί μακριά. «Καινούργιο δε το μνημείο, στο οποίο κανείς δεν είχε ακόμη τεθεί», για να μην συκοφαντηθεί η ανάσταση, με τον ισχυρισμό ότι αναστήθηκε κάποιος άλλος και όχι ο Ιησούς. Και με άλλον τρόπο, «Καινούργιο το μνημείο», υποδηλώνοντας έτσι συμβολικά, ότι μέσω της ταφής του Κυρίου θα γίνει μια καινούργια πραγματικότητα ενάντια στον θάνατο και τη φθορά, και όλοι μας θα ανακαινιστούμε μέσω αυτού. Παρατήρησε όμως μαζί μου και τον πλούτο της πτωχείας που υπέστη ο Κύριος για εμάς. Διότι αυτός που δεν είχε σπίτι στη ζωή του, ούτε μετά θάνατον έχει μνήμα, αλλά τοποθετείται σε ξένο. Και ενώ ήταν γυμνός, περιβλήθηκε με σάβανα από τον Ιωσήφ. Και τώρα ο Ιησούς είναι νεκρός, θανατούμενος από αυτούς που κακοποιούν ή πλεονεκτούν εις βάρος των άλλων, ή υποφέροντας το ίδιο από την πείνα. Αλλά και γυμνός. Διότι όσα υποφέρει ο φτωχός, τα υποφέρει ο Χριστός.