καὶ γοῦν εὑρήσομεν λέγοντα πρὸς ἡμᾶς “Ὁ ἀγαπῶν ”με τὰς ἐντολάς μου τηρήσει, καθὼς ἐγὼ τὰς ἐντολὰς τοῦ “Πατρός μου τετήρηκα καὶ μένω αὐτοῦ ἐν τῇ ἀγάπῃ.” βλέπε γὰρ ὅπως ἐντέταλται μὲν ἡμῖν ὡς νομοθέτης καὶ Θεὸς τὰς αὐτοῦ τηρεῖν ἐντολὰς, ὡς δὲ μεθ᾽ ἡμῶν νομοφύλαξ τηρῆσαι διισχυρίζεται καὶ αὐτὸς τὴν τοῦ ἰδίου Πατρός. <Ἐξῆλθεν οὖν ὁ Ἰησοῦς ἔξω, φορῶν τὸν ἀκάνθινον στέφανον καὶ τὸ πορφυροῦν ἱμάτιον, καὶ λέγει αὐτοῖς Ἰδοὺ ὁ ἄνθρωπος. ὅτε οὖν εἶδον αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ὑπηρέται, ἐκραύγασαν λέγοντες Σταύρωσον σταύρωσον.> Ἐπέδειξε μὲν ἀνοσίως κατῃκισμένον, καὶ τοῖς τῶν στρατιωτῶν ἐμπαίγμασιν ἀφορήτως ἐξυβρισμένον τὸν ἁπάντων Κύριον, κατακορεσθήσεσθαί πως καὶ καταλήξειν ἤδη πιστεύσας τὸν ἄκρατον τῶν Ἰουδαίων θυμὸν καὶ ἀπὸ μόνης τῆς οὕτως οἰκτροτάτης τε καὶ ἀτιμοτάτης θέας. οἱ δὲ ἀφεστᾶσι τοσοῦτο τοῦ καὶ εἰπεῖν τι καὶ δρᾶσαι φιλάνθρωπον ἐπ᾽ αὐτῷ καὶ τῶν εἰς χρηστότητα τελούντων ἅψασθαι λογισμῶν, ὡς καὶ ὠμότητος θηριοπρεποῦς πεσόντας ἐπέκεινα πρὸς τὸ μεῖζον αἴρεσθαι τοῦ κακοῦ καὶ θερμοτέραν ποιεῖσθαι τὴν καταβοὴν ἀπηνεστάτῳ θανάτῳ καταδικάζοντας, καὶ τὰ πάντων αἴσχιστα παθεῖν ἀναγκάζοντας. ποῖον γὰρ οὕτω πικρὸν ἂν γένοιτο κολαστήριον, ὡς ὁ ἐπὶ ξύλου σταυρός; μόνοις δὲ, ὡς εἰκὸς, τὴν τῆς τοσαύτης δυσσεβείας ἀρχὴν προσῆψεν ὁ σοφώτατος Εὐαγγελιστὴς τοῖς Ἰουδαίων καθηγηταῖς.
Μετάφραση
Και πράγματι, θα τον βρούμε να μας λέει: «Εκείνος που με αγαπά θα τηρήσει τις εντολές μου, όπως εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του Πατέρα μου και μένω στην αγάπη του». Διότι παρατήρησε πώς δίνει σε εμάς την εντολή, ως νομοθέτης και Θεός, να τηρούμε τις δικές του εντολές, ενώ ως φύλακας του νόμου μαζί με εμάς, βεβαιώνει ότι τήρησε και ο ίδιος την εντολή του δικού του Πατέρα. <Βγήκε λοιπόν έξω ο Ιησούς, φορώντας το ακάνθινο στεφάνι και το πορφυρό ιμάτιο, και τους λέει: Ιδού ο άνθρωπος. Όταν λοιπόν τον είδαν οι αρχιερείς και οι υπηρέτες, κραύγασαν λέγοντας: Σταύρωσον, σταύρωσον.> Επέδειξε μεν κακοποιημένον ανόσια, και υβρισμένον αφόρητα από τους εμπαιγμούς των στρατιωτών τον Κύριο των πάντων, πιστεύοντας ότι θα κορεστεί κάπως και θα καταλαγιάσει επιτέλους ο άκρατος θυμός των Ιουδαίων, έστω και μόνο από αυτήν την τόσο οικτρή και ατιμωτική θέα. Εκείνοι όμως απείχαν τόσο πολύ από το να πουν και να πράξουν κάτι το φιλάνθρωπο για αυτόν και να κάνουν λογισμούς που οδηγούν στην καλοσύνη, ώστε έχοντας ξεπέσει πέρα και από τη θηριώδη ωμότητα, να προχωρήσουν στο μεγαλύτερο κακό και να εντείνουν θερμότερα την κατακραυγή, καταδικάζοντάς τον σε σκληρότατο θάνατο και αναγκάζοντάς τον να πάθει τα πλέον αισχρά από όλα τα δεινά. Διότι ποιο κολαστήριο θα μπορούσε να είναι τόσο πικρό, όσο ο σταυρός πάνω στο ξύλο; Αλλά ο σοφότατος Ευαγγελιστής, όπως είναι φυσικό, απέδωσε την απαρχή αυτής της τόσο μεγάλης δυσσέβειας μόνο στους καθοδηγητές των Ιουδαίων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες