τὸ δὲ ἐκ παρθένου τεχθὲν, τί ἂν ἕτερον εἴη λοιπὸν ἢ ἄνθρωπος καθ᾽ ἡμᾶς, ὅσον εἰς τὴν τοῦ σώματος ὄψιν τε καὶ φύσιν; ἦν γὰρ μετὰ τοῦ εἶναι ἄνθρωπος καὶ Θεὸς ἀληθῶς. <Ὅτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλάτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν, καὶ λέγει τῷ Ἰησοῦ Πόθεν εἶ σύ; ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ.> Περιτρέπεται τοῖς Ἰουδαίοις τὸ κακούργημα πρὸς τὸ παρ᾽ ἐλπίδα. οἱ μὲν γὰρ εἰς ὕψος τὴν τοῦ ἐγκλήματος αἴρουσιν ἀφορμὴν, εἰς αὐτὸ διεπταῖσθαι λέγοντες τὸ θεῖον τὸ ἐγχείρημα τῷ Χριστῷ· ὁ δὲ τὴν τοῦ πράγματος ὑπεροχὴν, εὐλαβείας ποιεῖται προσθήκην, καὶ φορτικωτέραν δέχεται τὴν ἐκ τοῦ δείματος ἀπειλὴν, ἀκριβής τε γίνεται περὶ αὐτὸν ἢ πρότερον ἦν, καὶ φιλοπευστεῖ λεπτότερον, τίς δὴ ἄρα καὶ πόθεν ἐστὶν, οὐκ ἀπιστήσας, ὥς γε μοι φαίνεται, ὅτι καὶ ἄνθρωπος ὢν, υἱὸς εἶναι δύναται Θεοῦ. δέχεται γεμὴν τὴν ἐπὶ τούτῳ διάληψίν τε καὶ πίστιν, οὐκ ἐκ τῶν ἱερῶν γραμμάτων, ἀλλ᾽ ἐκ πλάνης Ἑλληνικῆς· ἡμιθέους γὰρ καὶ θεῶν καλοῦσι παῖδας οἱ παρ᾽ Ἕλλησι μῦθοι πολλούς. Ῥωμαῖοι δὲ πάλιν δεισιδαιμονέστερόν πως τὰ τοιαῦτα δρῶντες, ἀεὶ τὴν θείαν ἐπωνυμίαν τοῖς ἐπιφανεστέροις τῶν ἰδίων ἐχαρίζοντο βασιλέων· βωμοὺς δὲ ἱστάντες, καὶ τεμένη δειμάμενοι, πολλοὺς ἀνεστήλωσαν.
Μετάφραση
Αυτό δε που γεννήθηκε από παρθένο, τι άλλο θα μπορούσε να είναι εκτός από άνθρωπος όμοιος με εμάς, όσον αφορά την όψη και τη φύση του σώματος; Διότι ήταν, μαζί με το να είναι άνθρωπος, και αληθινός Θεός. <Όταν λοιπόν άκουσε ο Πιλάτος αυτόν τον λόγο, φοβήθηκε περισσότερο, και εισήλθε πάλι στο πραιτώριο, και λέει στον Ιησού: Από πού είσαι εσύ; Ο δε Ιησούς δεν του έδωσε απόκριση.> Η κακουργία των Ιουδαίων ανατρέπεται αντίθετα από ό,τι ήλπιζαν. Διότι εκείνοι μεν ανάγουν σε ύψος την αφορμή του εγκλήματος, λέγοντας ότι το εγχείρημα του Χριστού προσέκρουσε στο ίδιο το θείο· αυτός όμως καθιστά την υπεροχή του πράγματος προσθήκη ευλάβειας, και δέχεται πιο βαριά την απειλή από τον φόβο, και γίνεται πιο προσεκτικός απέναντί του από ό,τι ήταν πριν, και ρωτά με λεπτομέρεια και περιέργεια, ποιος άραγε και από πού είναι, μη απιστώντας, όπως τουλάχιστον μου φαίνεται, ότι αν και είναι άνθρωπος, μπορεί να είναι Υιός του Θεού. Βεβαίως, δέχεται την αντίληψη και την πίστη για αυτό το θέμα όχι από τα ιερά γράμματα, αλλά από την ελληνική πλάνη· διότι οι μύθοι των Ελλήνων ονομάζουν πολλούς ημίθεους και παιδιά θεών. Οι δε Ρωμαίοι πάλι, ενεργώντας κάπως πιο δεισιδαιμονικά σε τέτοια ζητήματα, χάριζαν πάντοτε τη θεία επωνυμία στους πιο επιφανείς από τους δικούς τους βασιλείς· και στήνοντας βωμούς, και χτίζοντας τεμένη, ανήγειραν ανδριάντες σε πολλούς.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες