Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 2:10

Και ποιος, βλέποντας την ουσία των υδάτων να αλλάζει και να μεταβάλλεται σε οίνο, δεν κατανοεί ότι Εκείνος που το έπραξε αυτό είναι Κύριος και Κτίστης της ουσίας όλων των υδάτων; Διότι για τον λόγο αυτόν, ως Δεσπότης, βάδιζε πάνω στη θάλασσα και περπατούσε όπως πάνω στη γη, παρέχοντας σε όσους τον έβλεπαν την απόδειξη της δεσποτείας Του επί των πάντων. Τρέφοντας δε ένα τόσο μεγάλο πλήθος από ελάχιστα αγαθά, και δημιουργώντας ο Ίδιος αφθονία από την έλλειψη, ώστε από πέντε άρτους να χορτάσουν πέντε χιλιάδες και να περισσέψουν άλλοι τόσοι, δεν φανέρωνε τίποτε άλλο παρά το ότι ο Ίδιος είναι και ο Κύριος της πρόνοιας των πάντων.

Εάν πάλι, χωρίς καμία ασθένεια και χωρίς κανέναν πόνο, απομονωμένος κάπου μόνος του σε κάποια γωνιά, ή σε έρημο τόπο, ή σε σπίτι, ή οπουδήποτε αλλού, είχε κρύψει το σώμα του, και μετέπειτα εμφανιζόταν πάλι ξαφνικά λέγοντας για τον εαυτό του ότι έχει αναστηθεί από τους νεκρούς, θα έδινε σε όλους την εντύπωση ότι διηγείται μύθους. Και δεν θα γινόταν καθόλου πιστευτός μιλώντας για την ανάσταση, εφόσον δεν θα υπήρχε απολύτως κανείς για να μαρτυρήσει τον θάνατό του. Της αναστάσεως όμως πρέπει να προηγείται θάνατος, επειδή δεν θα μπορούσε να υπάρξει ανάσταση εάν δεν προηγηθεί θάνατος. Επομένως, εάν ο θάνατος του σώματος είχε λάβει χώρα κάπου στα κρυφά, χωρίς να γίνει φανερός και χωρίς την παρουσία μαρτύρων, αφανής και αμάρτυρη θα ήταν και η ανάστασή του. Ή για ποιον λόγο, ενώ αναστήθηκε και κήρυττε την ανάσταση, θα έκανε τον θάνατό του να συμβεί αφανώς; Ή γιατί εξέβαλλε τους δαίμονες ενώπιον όλων, έκανε τον εκ γενετής τυφλό να αναβλέψει και μετέβαλε το ύδωρ σε οίνο, προκειμένου μέσω αυτών των έργων να πιστευθεί ότι είναι ο Λόγος του Θεού, ενώ το θνητό του σώμα δεν θα το επεδείκνυε άφθαρτο ενώπιον όλων, ώστε να πιστευθεί ότι ο ίδιος είναι η Ζωή;

Φαίνεται δε πως η έκβαση των επιθυμητών πραγμάτων είναι πιο ευχάριστη, όταν δεν χορηγείται άμεσα σε αυτούς που ζητούν, αλλά, μέσω μιας μικρής αναβολής, ωθείται προς την πιο ωραία ελπίδα. Άλλωστε, και μέσω αυτού, ο Χριστός αποδεικνύει ότι η οφειλόμενη τιμή προς τους γονείς είναι σπουδαιότατη, αποδεχόμενος από σεβασμό προς τη μητέρα Του να πράξει αυτό που δεν ήθελε ακόμη να πράξει. <Λέει η μητέρα του στους υπηρέτες: Ό,τι κι αν σας πει, κάντε το.> Έχοντας μεγάλη επιρροή στο να γίνει το θαύμα, η γυναίκα επικράτησε, πείθοντας τον Κύριο, λόγω του πρέποντος, ως Υιό της. Ξεκινά δε η ίδια την υπόθεση, προετοιμάζοντας ήδη τους υπηρέτες της γιορτής να υπηρετήσουν σε όσα επρόκειτο να προσταχθούν. <Λέει σε αυτούς ο Ιησούς: Γεμίστε τις υδρίες με νερό. Και τις γέμισαν ως επάνω. Και τους λέει: Αντλήστε τώρα και φέρτε στον αρχιτρίκλινο. Και έφεραν. Όταν δε ο αρχιτρίκλινος γεύτηκε το νερό που είχε γίνει κρασί, και δεν ήξερε από πού είναι - οι δε υπηρέτες, που είχαν αντλήσει το νερό, ήξεραν - φωνάζει τον νυμφίο ο αρχιτρίκλινος και του λέει: Κάθε άνθρωπος βάζει πρώτα το καλό κρασί, και όταν μεθύσουν, τότε βάζει το κατώτερο· εσύ όμως φύλαξες το καλό κρασί μέχρι τώρα.> Οι υπηρέτες λοιπόν εκπληρώνουν το προσταχθέν, και με άρρητη δύναμη το νερό μεταβαλλόταν σε κρασί. Διότι, τι θα μπορούσε να είναι δύσκολο για Εκείνον που μπορεί τα πάντα;

Ο δε Λουκάς εισήγαγε μιαν αρχή πριν από την αρχή, τη διήγηση δηλαδή σχετικά με την Ελισάβετ και τη Μαρία που συνέβη προτού μείνουν έγκυες. Ο Ιωάννης πάλι, μολονότι προγενέστερος κατά την κλήση, αλλά έχοντας κηρύξει ύστερα από αυτούς, επιβεβαιώνει τη διήγηση για τα γεγονότα πριν από την ένσαρκη παρουσία. Διότι πνευματικά ήταν τα περισσότερα από αυτά που έλεγε, αφού τα σαρκικά (ιστορικά) είχαν ήδη εξασφαλιστεί. Γι' αυτό προβαίνει με πνευματικό τρόπο στην αφήγηση της δωρεάς που ήλθε σε εμάς άνωθεν από τον άναρχο Πατέρα, η οποία κατά την ευδοκία του Πατέρα οικονομήθηκε στη μήτρα της αγίας Παρθένου. Και δεν αποσιώπησε αυτό που κατ' ανάγκη αναζητείται, αλλά, κινούμενος από το Άγιο Πνεύμα, εισάγει τον Θεό Λόγο που υπάρχει προ των αιώνων, γεννημένο ανάρχως και αχρόνως από τον Πατέρα, και φανέρωσε ότι ήλθε με σάρκα για εμάς, ώστε μέσω των τεσσάρων ευαγγελιστών να αποκτήσουμε με ακρίβεια την πλήρη γνώση τόσο ως προς τη σάρκα όσο και ως προς τη θεότητα. 20. Αφού δηλαδή ολοκληρώθηκαν όλα όσα αφορούσαν το βάπτισμα και τον πειρασμό, και αφού ο Ιησούς ήλθε και παρέμεινε για χρόνο λίγων ημερών, όπως πολλές φορές είπα, στη Ναζαρέτ, στα όριά της και γύρω από την Καπερναούμ, μετά τη συνάντησή του με τον Ιωάννη στον Ιορδάνη, και αφού την επόμενη ημέρα πήρε μαζί του κάποιους από τους μαθητές, έκανε τούτο το πρώτο σημείο στην Κανά την τρίτη ημέρα μετά τον Ιωάννη, και την εικοστή από την επιστροφή του από τον πειρασμό, και αρχίζει το κήρυγμα.

Σχετικά δε με την επιλογή, την οποία ήλθε ο Σωτήρας να κάνει επιλέγοντας την παρθενία, την εγκράτεια και την αγνεία, σε ποιον δεν είναι φανερό ότι αποτελεί εκλογή και καύχημα της αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας * αλλά και εκείνους που βρίσκονται σε σεμνό γάμο· διότι συνηθίζει να σώζει «τον καθένα κατά το δικό του τάγμα». Πώς λοιπόν δεν θα είναι «τίμιος ο γάμος» και δεν θα έχει εν Θεώ τη βασιλεία των ουρανών, εφόσον προσκλήθηκε ο Σωτήρας σε γάμο, για να ευλογήσει τον γάμο; Διότι, αν είχε αρνηθεί να προσέλθει σε γάμο, τότε θα ήταν καταλυτής του γάμου και δεν θα αποδεχόταν τον καθένα με συγκατάβαση προς την αδυναμία του. Τίμιος λοιπόν είναι ο γάμος, διότι ο Ίδιος τον όρισε. Γι' αυτό παρευρίσκεται σε γάμο, για να φράξει τα στόματα όσων ομιλούν κατά της αλήθειας. Διότι εκεί έκανε το πρώτο σημείο ο Ιησούς, στην Κανά της Γαλιλαίας, μετατρέποντας το νερό σε οίνο. Διότι, όπως ανέτειλε από παρθένο, για να δείξει το φως που ανέτειλε στην οικουμένη από παρθένο, έτσι έκανε και το πρώτο σημείο σε γάμο στην Κανά της Γαλιλαίας, ώστε την μεν παρθενία να την τιμήσει μέσω της κυοφορίας και της ακτινοβολίας του φωτός που ανέτειλε μέσω αυτής, τον δε σεμνό γάμο να τον τιμήσει μέσω των θεϊκών σημείων, επιτελώντας το πρώτο στον γάμο, μεταβάλλοντας το νερό σε άκρατο οίνο. Ομοίως δε, αν ο γάμος ήταν κάτι το αλλότριο, πώς παραγγέλλει ο διδάσκαλος των εθνών, όταν λέει «τις νεότερες χήρες να τις αποφεύγεις»;

Αλλά επειδή πάλι είδαν ο ένας τον άλλον και ανανεώθηκαν οι πνευματικές ευφροσύνες και χαρές και αναζωπυρώθηκε πάλι ο πόθος, αμέσως διακόπτει την απόλαυση αυτή η έσχατη αποδημία. Ήλθε για να σας νυμφοστολήσει και δεν απέτυχε στην επιδίωξή του. Έθεσε στην καλή συζυγία τους στεφάνους της ευλογίας. Μιμήθηκε τον δικό του Δεσπότη. Όπως έπραξε ο Κύριος στην Κανά της Γαλιλαίας, έτσι έπραξε και εδώ ο μιμητής του Κυρίου. Διότι τις ιουδαϊκές υδρίες, που ήταν γεμάτες με το αιρετικό ύδωρ, τις έκανε πλήρεις από τον ακήρατο οίνο, μεταβάλλοντας τη φύση τους με τη δύναμη της πίστεως. Έστησε ανάμεσά σας πολλές φορές νηφάλιο κρατήρα, οινοχοώντας άφθονα τη χάρη με τη γλυκιά του φωνή. Πολλές φορές σας προσέφερε τη λογική πανδαισία. Εκείνος μεν προηγείτο ευλογώντας, ενώ οι καλοί αυτοί μαθητές διακονούσαν τα πλήθη, αναλύοντας λεπτομερώς τον λόγο. Και εμείς ευφραινόμασταν, θεωρώντας δική μας τη δόξα του γένους σας.

Και το έφεραν. Όταν δε ο αρχιτρίκλινος γεύθηκε το νερό που είχε μεταβληθεί σε κρασί, και δεν γνώριζε από πού προέρχεται (οι υπηρέτες όμως, οι οποίοι είχαν αντλήσει το νερό, το γνώριζαν), φωνάζει τον νυμφίο ο αρχιτρίκλινος και του λέει: «Κάθε άνθρωπος προσφέρει πρώτα το καλό κρασί, και όταν μεθύσουν, τότε το κατώτερο. Εσύ έχεις φυλάξει το καλό κρασί έως τώρα».

Έδωσε την άδεια σε όσους επιθυμούσαν να τον πλησιάσουν, κρύβοντας με την ταπείνωση το αξίωμά του, προβάλλοντας ως προτροπή τη συγγένειά του με τους θνητούς, δείχνοντας στους αμαρτωλούς με την ίδια του την όψη τα εχέγγυα της καταλλαγής, χρησιμοποιώντας την Παρθένο αντί για τη βάτο, ανακράζοντας το «Εγώ ειμι ο Ων», βεβαιώνοντας στον εαυτό του την ορατή του υπόσταση με τα θαύματα και τα πάθη της σάρκας, διατηρώντας ως Θεός την αγνεία στη μητέρα του και ως άνθρωπος αποδεχόμενος την κύηση μέσα στον χρόνο, περιοριζόμενος σε έναν τόπο ως βρέφος και ελκύοντας τους μάγους για να τον δουν ως Πλάστης, επιτρέποντας στον Συμεών να τον ψηλαφήσει στις αγκάλες του, μεταθέτοντας τον εαυτό του στην αγκαλιά της Άννας, ώστε όλοι να δώσουν μαρτυρία για το σώμα του, ώστε καθένας που τον έβλεπε να αναγνωρίσει τη συγκατάβασή του, για να μην πλάσει το θαύμα επιφανειακά απλώς ως ένα σχήμα· λαμβάνοντας τον χρόνο ως συνήγορο της πτωχείας στην οποία εκένωσε τον εαυτό του, δείχνοντας την ανθρώπινη φύση του μέσα σε τριάντα κύκλους ετών, βεβαιώνοντας πρώτα σε όσους έβλεπαν σε αυτόν τη δική μας φύση και έπειτα υποδεικνύοντας με εξουσία το γνώρισμα της θεότητάς του, προσθέτοντας στα μικρά τα μεγαλύτερα, φανερώνοντας μέσω των θαυμάτων τον Ποιητή, καταθέτοντας σε όλους όσους είχαν ανάγκη τον μισθό της παρουσίας του, παρέχοντας κρασί σε αυτούς που νυμφεύονταν, προσφέροντας άρτο στους πεινασμένους, όχι δανειζόμενος από άλλον ως φτωχός, αλλά αναβλύζοντας τα αναγκαία ως Θεός, χωρίς να θερίζει στάχυα, χωρίς να κόβει σταφύλια, χωρίς να χρησιμοποιεί ληνό και αλώνι, παρασκευάζοντας άρτο χωρίς μύλο, προσφέροντας κρασί χωρίς αμπέλι, καινουργώντας τη φύση την οποία ο ίδιος παλαιότερα είχε ορίσει διαφορετικά, προστάζοντας και μετατρέποντας τα ύδατα σε κρασί, φανερώνοντας τον Χορηγό μέσα από τα έργα του, υποδεικνύοντας τον αίτιο των βροχών, διανοίγοντας με πηλό τα μάτια των τυφλών, αποκαλύπτοντας μέσω του μέρους τον αίτιο του παντός, υποδηλώνοντας τον Πλάστη του Αδάμ.

Οι δε υδρίες, επειδή είναι έξι, φανερώνουν τη δημιουργική έξη των αγαθών, επειδή και ο Κύριος μέσα σε έξι ημέρες δημιούργησε τον ορατό κόσμο. Ο δε αρχιτρίκλινος είναι ο διακριτικός νόμος· για αυτό τον λόγο λέγει: «κάθε άνθρωπος πρώτα προσφέρει τον καλό οίνο και έπειτα τον κατώτερο»· διότι ο αμιγής και διακριτικός νόμος, κρίνοντας, λέγει: «έπρεπε ο νους πρώτα δια της επιγνώσεως να αναδράμει στον Αίτιο και έπειτα με αυτόν τον τρόπο στα όσα έπονται Αυτού, πράγμα το οποίο δεν έπραξε ο Αδάμ», ή και ότι «έπρεπε η διδασκαλία του Κυρίου να ποθηθεί πρώτη, πριν από τον νόμο και τους προφήτες». Πώς πρέπει να κατανοήσουμε το χωρίο του Ευαγγελίου, ότι δηλαδή μεταξύ των γεννημένων ανθρώπων δεν έχει εγερθεί μεγαλύτερος από τον Ιωάννη, ενώ ο μικρότερός του στη βασιλεία των ουρανών είναι μεγαλύτερος από αυτόν;

Ερώτηση Μ΄ Τι σημαίνει ο αριθμός των έξι υδριών στον γάμο στην Κανά της Γαλιλαίας; Απόκριση. Ο Θεός, που δημιούργησε τη φύση των ανθρώπων, ταυτόχρονα με τη βούλησή Του με την οποία της χάρισε την ύπαρξη, συνάρμοσε σε αυτήν και την πρακτική δύναμη για την εκπλήρωση των καθηκόντων της. Οι έξι υδρίες, λοιπόν, είναι η κατά φύση δύναμη που εκπληρώνει τις θείες εντολές. Επειδή όμως οι άνθρωποι εκκένωσαν τη γνώση αυτής της δύναμης λόγω της μάταιης ενασχόλησής τους με τα υλικά πράγματα, διατήρησαν τη δύναμη αυτή κενή και άνυδρη, και εξαιτίας αυτού δεν γνώριζαν πώς να καθαρίσουν τον ρύπο της κακίας. Διότι εκείνος που στερείται τη γνώση αγνοεί παντελώς τον τρόπο με τον οποίο η αρετή αποκαθαίρει την κακία, μέχρις ότου ήλθε ο Λόγος, ο Δημιουργός της φύσης, και γέμισε πρώτα την προαναφερθείσα πρακτική δύναμη των καθηκόντων με την κατά φύση γνώση, και έτσι τη μετέβαλε σε οίνο —εννοώ τον υπέρ φύση λόγο της γνώσης— μεταβάλλοντας τόσο τον νόμο όσο και τον λόγο της φύσης. Όσοι πίνουν αυτόν τον οίνο εξίστανται από τη φύση όλων των όντων και ανυψώνονται στον κρύφιο τόπο της θείας εσωτερικότητας. Εκεί δέχονται την ευφροσύνη και την αγαλλίαση που υπερβαίνει κάθε γνώση, πίνοντας τον καλό οίνο, δηλαδή τον απόρρητο λόγο που απεργάζεται τη θέωση, έπειτα από όλες τις προνοιακές οικονομίες του Θεού για την ανθρώπινη φύση.

Έτσι, λοιπόν, η κατά φύση γενικότατη δύναμη, η οποία διαιρείται ως προς την πράξη σε έξι τρόπους, μορφοποιεί σε ισάριθμα είδη τη γενικότατη από τις αρετές, περιλαμβάνοντάς την πλήρως. Και φτάνοντας σε αυτήν, η φύση δέχεται τον δικό της γενικότατο νόμο ως αλάνθαστο κριτή της αλήθειας, τον οποίο ο λόγος ονόμασε αρχιτρίκλινο, ο οποίος διέγνωσε σαφώς ότι τον καλό οίνο, τον οποίο αργότερα, δια της δικής του παρουσίας, προσέφερε ο Λόγος, έπρεπε εξαρχής να τον πιει πρώτη και να μεθύσει από αυτόν η ανθρώπινη φύση —εννοώ δηλαδή τον ανώτερο και υψηλότερο λόγο περί Θεού— και έτσι αργότερα να μυηθεί στους λόγους των δημιουργημάτων, σαν σε άλλα κρασιά, τα οποία υπολείπονται σε σχέση με τον πρώτο λόγο. Διότι ήταν δικαιότατο, αληθινά, και πρεπωδέστατο να μυηθεί πρώτα η φύση στον Λόγο εξαιτίας του οποίου δημιουργήθηκε, και έτσι αργότερα να αναζητήσει τους λόγους όσων δημιουργήθηκαν για χάρη της.

Μην έχεις στα ενδύματά σου τον παραλυτικό, αλλά αναζήτησε τον άρρωστο που είναι κατάκοιτος· μην παρατηρείς συνεχώς την αιμορροούσα, αλλά ελέησε τη θλιμμένη χήρα· μην κοιτάζεις με προσοχή την αμαρτωλή γυναίκα που γονατίζει μπροστά στον Κύριο, αλλά συντριβόμενος για τα δικά σου σφάλματα, χύσε άφθονα δάκρυα· μη σκιαγραφείς τον Λάζαρο να εγείρεται από τους νεκρούς, αλλά να ετοιμάζεις καλή απολογία για τη δική σου ανάσταση· μην περιφέρεις τον τυφλό πάνω στο ένδυμά σου, αλλά παρηγόρησε με αγαθοεργίες εκείνον που ζει στερημένος από την όρασή του· μη ζωγραφίζεις τα κοφίνια των περισσευμάτων, αλλά τρέφε αυτούς που πεινούν· μη φέρεις στα ενδύματά σου τις υδρίες που γέμισε στην Κανά της Γαλιλαίας, αλλά πότιζε αυτούς που διψούν. Και αυτά μεν αναφέρονται εδώ κατά λέξη. Αυτός λοιπόν ο Αστέριος, από ό,τι επιτρέπει να κατανοήσουμε η επιγραφή του λόγου, δεν φαίνεται καταρχάς ούτε να απαγορεύει να εικονίζεται ο Χριστός, ούτε βέβαια να θεωρεί ότι το εικονιζόμενο δεν πρέπει να προσκυνείται· αλλά σκοπός του μέσα από αυτή την ηθική διδασκαλία είναι αφενός να μεριμνήσει για την υποστήριξη των φτωχών και αφετέρου να στηλιτεύσει τη μικροπρέπεια των ευπόρων.

Ως προς το δεύτερο εκείνο, της αποκρίνομαι ότι, μολονότι ο Κύριος ευλόγησε τον γάμο στην Κανά για να τιμήσει την αρχή της γεννήσεως των ανθρώπων, παρ' όλα αυτά ο Ίδιος πάλι προτίμησε την παρθενία από τον γάμο. Και έχοντας γεννηθεί παρθένος από παρθένο Πατέρα, κατά την άναρχη γέννηση της θεότητος, στους έσχατους καιρούς γεννήθηκε για εμάς από την αειπάρθενο μητέρα Του, η οποία από τη μια μνηστεύθηκε τον Ιωσήφ για να τιμήσει τον γάμο, από την άλλη όμως παρέμεινε παρθένος και προ του τόκου, και κατά τον τόκο, και μετά τον τόκο, για να προτιμήσει την παρθενία και να μας την υποδείξει ως νέα οδό, ώστε να ακολουθήσουμε τα δικά Του ίχνη και να ενωθούμε μαζί Του μέσω της παρθενίας και της αφθαρσίας, οι παρθένοι με τον Παρθένο και οι άφθαρτοι με τον Άφθαρτο. Και, όπως ακριβώς μέσω της φθαρτής γεννήσεως του γάμου κατασταθήκαμε υιοί του παλαιού Αδάμ και καταλήξαμε στη φθορά του θανάτου, έτσι, μέσω της αφθαρσίας της παρθενίας, ας γίνουμε υιοί του Νέου Αδάμ και ας μετάσχουμε στη δική Του ζωή.

Ιω. 2, 9-11 «Φωνάζει τον νυμφίο ο αρχιτρίκλινος», επειδή θαύμαζε την εξαιρετική ποιότητα του κρασιού και, ενώ δεν είχε αντιληφθεί το θαύμα, νόμιζε ότι εκείνος (ο νυμφίος) είχε προσφέρει εκείνο το αρωματικό κρασί. Γι' αυτό και λέει: «Κάθε άνθρωπος προσφέρει πρώτα το καλό κρασί» και τα εξής. Έτσι αθόρυβα τελούσε τα θαύματα ο Δεσπότης, ώστε, ενώ τελούνταν ένα τόσο μεγάλο θαύμα που μπορούσε να καταπλήξει ολόκληρη την οικουμένη, δεν φρόντισε να επιδειχθεί ούτε καν σε αυτούς που βρίσκονταν στο ίδιο σπίτι. Παρόλα αυτά, όμως, δεν έμεινε κρυφό· διότι, λέει, φανερώθηκε «η δόξα του και πίστεψαν σε αυτόν οι μαθητές του». Η απόδειξη, λοιπόν, ότι απέκρυπτε τον εαυτό του και δεν θαυματουργούσε για επίδειξη, είναι το ότι ούτε ο αρχιτρίκλινος ούτε ο ίδιος ο νυμφίος το είχαν καταλάβει· διότι ο νυμφίος θα είχε απαντήσει κάτι, αν το είχε αντιληφθεί, στον αρχιτρίκλινο που του έκανε παρατηρήσεις, αλλά και αυτός, ακούγοντάς το ως κάτι πρωτάκουστο, σιωπούσε και απορούσε με τα λόγια του. Απόδειξη, πάλι, του μεγέθους και της λαμπρότητας του θαύματος είναι το ότι, αν και τελέστηκε με αυτόν τον τρόπο, δεν παρέμεινε κρυφό· διότι λέει: «Αυτήν την αρχή των θαυμάτων έκανε στην Κανά της Γαλιλαίας και φανέρωσε τη δόξα του», όχι μέσα από όσα έκανε επιδεικτικά, αλλά μάλλον μέσα από όσα θαυματούργησε χωρίς καμία διάθεση επιδείξεως.

Μήπως υπάρχει πάλι κάποιος άλλος γάμος στην Κανά και σπεύδεις τώρα εκεί, για να τους μετατρέψεις το ύδωρ σε οίνο; Να σε ακολουθήσω, τέκνο μου, ή μάλλον να σε περιμένω; Πες μου έναν λόγο, Λόγε· μην με προσπεράσεις σιωπώντας, εσύ που με διατήρησες αγνή, ο υιός και Θεός μου.

Άκουσε το αυτί πορνικά άσματα, αλλά και πάλι στρέφεται στα ρήματα του στόματος του Θεού. Το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες αισθήσεις. Πάλι, το λογιστικό μέρος σφάλλει στα δόγματα, αλλά και πάλι καθαρίζει την προηγούμενη κακία, μεταπίπτοντας στο να δογματίζει ορθά. Και οι υδρίες είναι λίθινες, είτε διότι η σύστασή μας προέρχεται από τη γη, είτε διότι τα δοχεία που πρόκειται να δεχθούν τέτοιον οίνο πρέπει να είναι στερεά και δυσκατάλυτα. Λίθινη υδρία ήταν το λογιστικό του Παύλου, και όταν καταδίωκε, διότι ήταν ζηλωτής των πατρικών παραδόσεων περισσότερο από όλους τους συνομηλίκους του, αλλά και όταν κήρυττε, διότι είχε τόση δύναμη στους λόγους, ώστε και από τους Λυκάονες νομίστηκε πως είναι ο Ερμής, ως ο ηγούμενος του λόγου. «Όταν δε γεύτηκε ο αρχιτρίκλινος το νερό που είχε γίνει κρασί και δεν ήξερε από πού είναι (οι διάκονοι όμως που είχαν αντλήσει το νερό γνώριζαν), φωνάζει τον νυμφίο ο αρχιτρίκλινος και του λέει: Κάθε άνθρωπος βάζει πρώτα το καλό κρασί, και όταν μεθύσουν, τότε το κατώτερο· εσύ έχεις φυλάξει το καλό κρασί έως τώρα.» Ο αρχιτρίκλινος δεν ερωτά τους διακόνους, αλλά τον νυμφίο. Για ποιον λόγο; Οπωσδήποτε κατά θεία οικονομία. Διότι, αν ρωτούσε τους διακόνους, οπωσδήποτε θα αποκάλυπταν το θαύμα, αλλά κανείς δεν θα τους πίστευε. Επειδή αυτή ήταν η αρχή των σημείων, και ακόμα κανένας δεν είχε μεγάλη υπόληψη για τον Χριστό, ώστε ακόμα και αν οι διάκονοι διηγούνταν το θαύμα, κανείς δεν θα πίστευε.

Για το ότι, λοιπόν, το νερό έγινε κρασί, μάρτυρες είναι οι υπηρέτες που άντλησαν το νερό· για το ότι έγινε άριστης ποιότητας, ο αρχιτρίκλινος· τα οποία όλα, με την πάροδο του χρόνου, επρόκειτο να κηρυχθούν και να επιβεβαιωθούν με μεγαλύτερη βεβαιότητα σε όσους τα άκουγαν. Μπορείς δε να εννοήσεις ως κρασί τον ευαγγελικό λόγο, και ως νερό όλα όσα προηγήθηκαν του Ευαγγελίου· διότι ήταν πιο υδαρή, και δεν έφταναν στην τελειότητα του λόγου. Ιδού τι εννοώ: