Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 2:23

Αλλά ίσως πει κάποιος: Πώς λοιπόν, πες μου, και ο ίδιος ο Σωτήρας αποκαλεί το δικό του σώμα πτώμα; «Διότι όπου», λέει, «είναι το πτώμα, εκεί θα συναχθούν οι αετοί». Σε αυτό λοιπόν απαντούμε, ότι ο Χριστός δεν τα είπε αυτά για το δικό του σώμα, αλλά με παραβολικό και σχηματικό τρόπο υποδηλώνει τη μελλοντική συγκέντρωση των αγίων προς αυτόν κατά τον καιρό εκείνο, όταν και πάλι θα εμφανιστεί σε εμάς από τους ουρανούς μαζί με τους αγίους αγγέλους «μέσα στη δόξα του Πατέρα του». Διότι, όπως λέει, με τον ίδιο τρόπο που τα σμήνη των σαρκοφάγων πτηνών ορμούν με οξεία ταχύτητα πάνω στα σώματα που πέφτουν, έτσι και εσείς θα συγκεντρωθείτε κοντά μου. Αυτό ακριβώς μας αποκάλυψε και ο Παύλος λέγοντας: «Διότι θα ηχήσει η σάλπιγγα, και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι»· και βέβαια σε άλλο σημείο: «εμείς θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο». Επομένως, σε τίποτα δεν βλάπτει τη δύναμη της αλήθειας αυτό που χρησιμοποιήθηκε ως εικόνα μέσω παρομοίωσης. <Ενώ δε βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα κατά το Πάσχα, στη γιορτή, πολλοί πίστεψαν στο όνομά του, βλέποντας τα σημεία που έκανε.> Ο Χριστός δεν παύει να διασώζει και να ωφελεί.

ΑΛΛΟ. «Και όταν ήταν στα Ιεροσόλυμα κατά τη γιορτή του Πάσχα, πολλοί πίστεψαν στο όνομά του, βλέποντας τα σημεία που έκανε. Ο ίδιος ο Ιησούς όμως δεν εμπιστευόταν τον εαυτό του σε αυτούς, επειδή τους γνώριζε όλους, και επειδή δεν είχε ανάγκη να του μαρτυρήσει κανείς για τον άνθρωπο· διότι ο ίδιος γνώριζε τι υπήρχε μέσα στον άνθρωπο.» Θαυμάζοντας υπερβολικά τη θεία φύση ο Ψαλμωδός, προβάλλει ως κάτι μεγάλο και το πιο αξιόλογο πλεονέκτημα, το οποίο προσιδιάζει κυρίως μόνο σε αυτήν, λέγοντας προς τον Δεσπότη των όλων: «Εκείνος που έπλασε ξεχωριστά τις καρδιές τους, που κατανοεί όλα τα έργα τους.» Είναι δε, όπως νομίζω, φανερό ότι αυτά τα λέει για τους ανθρώπους. Εφόσον, λοιπόν, μόνο στον αληθινό Θεό ανήκει το να γνωρίζει την καρδιά και να κατανοεί όλα τα κρυφά του ανθρώπου, και αφού ο Υιός τα κατανοεί και τα γνωρίζει, πώς να μην είναι εκ φύσεως και αληθινά Θεός; Και αν συμβαίνει αυτό, πώς θα μπορούσε να είναι γενητός;

Ενώ δε βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα, κατά τη γιορτή του Πάσχα, πολλοί πίστεψαν σε αυτόν. Από τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, άλλοι μεν ήταν προσκολλημένοι στην πλάνη, άλλοι δε κρατούσαν σταθερά την αλήθεια. Αλλά και από αυτούς, μερικοί, αφού την ενστερνίζονταν για λίγο, πάλι ξέπεφταν από αυτήν. Αυτούς ακριβώς υπονοώντας και ο Χριστός, τους παρομοίασε με σπόρους που δεν έχουν πέσει βαθιά, αλλά έχουν τις ρίζες τους πάνω στην επιφάνεια της γης, για τους οποίους είπε ότι γρήγορα θα καταστραφούν. Αυτούς μας υπέδειξε εδώ και ο ευαγγελιστής, λέγοντας τα εξής: «Ενώ βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα κατά τη γιορτή του Πάσχα, πολλοί πίστεψαν σε αυτόν, βλέποντας τα θαύματα που έκανε. Ο ίδιος όμως ο Ιησούς δεν εμπιστευόταν τον εαυτό του σε αυτούς». Διότι πιο σταθεροί ήταν εκείνοι οι μαθητές, οι οποίοι δεν τον πλησίαζαν μόνο εξαιτίας των θαυμάτων, αλλά και εξαιτίας της διδασκαλίας του.

Και βλέποντας τα σημεία που επιτελούσε, έλεγαν: Μήπως αυτός είναι ο Χριστός; Άλλοι πάλι έλεγαν: Όταν έλθει ο Χριστός, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία από όσα έκανε αυτός; Και αυτοί οι ίδιοι, εξαιτίας αυτού, επιθυμούσαν να πιστέψουν σε αυτόν, λέγοντας: Τι σημείο μας δείχνεις, για να δούμε και να σε πιστέψουμε;

Κεφάλαιο Γ΄. Περί του Νικοδήμου και του Ιησού. Περί του Ιησού και του Ιωάννη που βάπτιζαν. Περί καθαρισμού. «Όταν δε βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα κατά το Πάσχα, στη γιορτή, πολλοί πίστεψαν στο όνομά του, βλέποντας τα θαύματα που έκανε. Ο ίδιος όμως ο Ιησούς δεν εμπιστευόταν τον εαυτό του σε αυτούς, επειδή ο ίδιος γνώριζε τους πάντες, και επειδή δεν είχε ανάγκη να του δώσει κανείς μαρτυρία για τον άνθρωπο. Διότι ο ίδιος γνώριζε τι υπήρχε μέσα στον άνθρωπο. Υπήρχε δε κάποιος άνθρωπος από τους Φαρισαίους (το όνομά του ήταν Νικόδημος), άρχοντας των Ιουδαίων· αυτός ήλθε προς τον Ιησού μέσα στη νύχτα και του είπε: Ραββί, γνωρίζουμε ότι έχεις έλθει από τον Θεό ως δάσκαλος· διότι κανείς δεν μπορεί να κάνει αυτά τα θαύματα, τα οποία εσύ κάνεις, εάν δεν είναι ο Θεός μαζί του.» Κάποιοι βέβαια φάνηκε ότι πίστεψαν στο όνομα του Ιησού, όταν βρισκόταν στη γιορτή, αλλά η πίστη τους δεν ήταν σταθερή. Διότι, ενώ πρόσεχαν για λίγο καιρό τον Χριστό όχι ως Θεό, αλλά ως άνθρωπο θεοφόρο, πάλι εξέπιπταν ακόμη και από αυτή την ίδια τη μηδαμινή πίστη.