Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 20:2

Επομένως, αναγκαιοτάτη είναι και η εξήγηση περί αυτών που μας κάνει ο συγγραφέας του βιβλίου. Διότι έπρεπε, έπρεπε να πιστεύουμε ότι και πέθανε και ετάφη. Διότι μετά από αυτό θα ακολουθήσει η αληθινή πίστη, ότι, αφού διέρρηξε τα δεσμά του θανάτου, επέστρεψε στην ίδια του τη ζωή ως Θεός. Διότι δεν ήταν δυνατόν να κρατηθεί από τον θάνατο. Όντας δηλαδή ζωή κατά φύση, πώς θα μπορούσε να υπομείνει τη φθορά; Και αυτός, μέσα στον οποίο ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε, πώς θα μπορούσε να υποταχθεί στους νόμους της δικής μας φύσης, και όχι μάλλον, ως Θεός, να ζωογονήσει εύκολα αυτό που στερούνταν ζωής; «Την δε πρώτη ημέρα της εβδομάδος, η Μαρία η Μαγδαληνή έρχεται πρωί, ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι, στο μνημείο, και βλέπει τον λίθο σηκωμένο από το μνημείο. Τρέχει λοιπόν και έρχεται προς τον Σίμωνα Πέτρο και προς τον άλλον μαθητή τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, και τους λέει: Πήραν τον Κύριο από το μνημείο, και δεν ξέρουμε πού τον έβαλαν. Βγήκε λοιπόν ο Πέτρος και ο άλλος μαθητής, και έρχονταν στο μνημείο. Έτρεχαν δε οι δύο μαζί, και ο άλλος μαθητής έτρεξε πιο γρήγορα από τον Πέτρο και ήλθε πρώτος στο μνημείο, και σκύβοντας βλέπει τα οθόνια να κείτονται, όμως δεν εισήλθε. Έρχεται λοιπόν ο Σίμων Πέτρος ακολουθώντας τον, και εισήλθε στο μνημείο, και βλέπει τα οθόνια να κείτονται, και το σουδάριο που ήταν στο κεφάλι του, να μην κείτεται μαζί με τα οθόνια, αλλά τυλιγμένο χωριστά σε έναν τόπο.»

Δεν θα έκανες λάθος, λοιπόν, αν έλεγες ότι τα πρώτα γεγονότα της αναστάσεως του Σωτήρος μας επισημαίνονται στον Ιωάννη, σύμφωνα με τον οποίο η Μαγδαληνή το πρωί, ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι, αφού προσήλθε και πρώτη και δεύτερη φορά στο μνήμα, και μη βρίσκοντας το σώμα του Σωτήρος, κλαίει επειδή κανείς δεν είχε ακόμη αντιληφθεί την ανάστασή του. Και ότι ένα δεύτερο μέρος της ίδιας ώρας αποτελεί ο χρόνος που αναφέρεται στον Ματθαίο, κατά τον οποίο η ίδια η Μαγδαληνή, έχοντας προσέλθει για τρίτη φορά στο μνήμα μαζί με την άλλη Μαρία, δεν κλαίει πλέον, αφού, σύμφωνα με τον Ιωάννη, είχε ήδη δει τους αγγέλους και τον ίδιο τον Σωτήρα. Διότι τα όσα αναφέρονται στον Λουκά και τον Μάρκο είναι δηλωτικά άλλων περιστατικών, κατά τα οποία περισσότερες γυναίκες προσέρχονται στο θέαμα. Να θεωρείς, μάλιστα, ότι η Μαγδαληνή βίωσε αυτά τα γεγονότα σε χρονικές στιγμές που δεν απείχαν πολύ μεταξύ τους, αλλά ότι παρευρέθηκε στο ίδιο μέρος και την ίδια ώρα και την πρώτη και τη δεύτερη φορά· την πρώτη φορά, ολομόναχη· τη δεύτερη φορά, μαζί με την άλλη Μαρία. Έτσι, λοιπόν, η ίδια η Μαρία η Μαγδαληνή είδε και τα όσα αναφέρονται στον Ματθαίο και τα όσα αναφέρονται στον Ιωάννη. Δεν απουσίαζε όμως ούτε από τα όσα καταγράφηκαν από τους πολλούς, διότι δεν απομακρυνόταν από τον τόπο. Αντιθέτως, ήταν παρούσα και παρέμενε, εκπλησσόμενη αφενός από όσα είχε δει, ποθώντας δε, πέρα από τις πρώτες, να αξιωθεί και δεύτερες και τρίτες θεοφάνειες. Τις οποίες έλαβε μετέπειτα με διάφορους τρόπους, καθώς περισσότερες γυναίκες έφταναν στο μνημείο, και με ποικίλους τρόπους εμφανιζόταν σε αυτές αγγελική όψη, ενώ η ίδια παρευρισκόταν σε κάθε θέαμα. Έτσι, λοιπόν, η Μαγδαληνή έγινε θεατής των όσων έχουν καταγραφεί από τους τέσσερις ευαγγελιστές. Γι’ αυτό και μνημονεύθηκε από όλους. Με αυτόν τον τρόπο, αφενός ο χρόνος που παρουσιάζεται από τον Ιωάννη και τον Ματθαίο ήταν ο ίδιος, αφετέρου διατηρήθηκαν από τον καθένα διαφορετικά χρονικά διαστήματα του ίδιου αυτού χρόνου.

δ΄. Ότι ο Ιωάννης αναφέρει πως την πρώτη ημέρα της εβδομάδος η Μαρία η Μαγδαληνή προσέρχεται μόνη στο μνήμα, ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι, και βλέπει τον λίθο απομακρυσμένο, και πηγαίνει προς τον Σίμωνα και προς τον Ιωάννη και λέγει: «Πήραν τον Κύριο από το μνημείο και δεν γνωρίζω πού τον έθεσαν· πήγε λοιπόν ο Πέτρος και ο Ιωάννης στο μνημείο», και τα λοιπά. Έπειτα παρουσιάζει τη Μαγδαληνή να κλαίει, και αναφέρει ότι, καθώς έσκυψε, είδε δύο αγγέλους να κάθονται, τον έναν στο μέρος της κεφαλής και τον άλλον στα πόδια· και της λέγουν: «Γύναι, γιατί κλαις;» Εκείνη δε είπε: «Πήραν τον Κύριό μου και δεν γνωρίζω πού τον έθεσαν». Έπειτα στράφηκε προς τα πίσω και είδε τον Ιησού να στέκεται· και δεν γνώριζε ότι είναι ο Ιησούς· ο δε Ιησούς της λέγει: «Γύναι, γιατί κλαις; ποιον ζητείς;» ε΄. Ότι απορούν μερικοί πώς συμπληρώνονται οι τρεις ημέρες και οι τρεις νύκτες της αναστάσεως, όπως είπε ο Χριστός· και μπορεί να λεχθεί το εξής: άλλοι μεν τις υπολογίζουν από την προδοσία· άλλοι δε χωρίζουν την Παρασκευή σε δύο, επειδή έγινε νύκτα και πάλι ημέρα, κατά την ημέρα εκείνη όπου ο ήλιος σκοτίσθηκε και έπειτα έλαμψε ξανά· ύστερα υπολογίζουν ολόκληρη την ημέρα του Σαββάτου και τη νύκτα του. Άλλοι πάλι υπολογίζουν ολόκληρη την ημέρα της Παρασκευής και τη νύκτα της, ολόκληρο το Σάββατο και τη νύκτα του· ενώ την αρχή της Κυριακής την προσμετρούν ως ολόκληρη ημέρα, καθώς, όταν ήδη είχε αρχίσει, τότε αναστήθηκε ο Χριστός· έτσι λοιπόν δικαιολογούν τις τρεις ημέρες.

Διότι θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι έντεκα, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Πέτρος και ο Ιωάννης, δεν πίστεψαν τις γυναίκες που ανήγγειλαν την ανάσταση του Σωτήρος σύμφωνα με όσα άκουσαν από τους δύο άνδρες που τους εμφανίστηκαν κατά τον Λουκά, καθώς ούτε οι ίδιοι είχαν πιστέψει. Όταν δε η Μαρία, κατά τον Ιωάννη, είπε ότι «Πήραν τον Κύριό μου από το μνήμα», οι δύο μαθητές δεν πίστεψαν αυτό ακριβώς το γεγονός, ότι δηλαδή είχε απομακρυνθεί ο Σωτήρας, προτού να έλθουν στον τόπο και να το διαπιστώσουν έμπρακτα.

Όταν, λοιπόν, εισήλθαν αυτοί στο μνήμα και είδαν μόνο τα οθόνια, ενώ το σώμα πουθενά, τότε πίστεψαν· σε τι όμως πίστεψαν, αν όχι στον λόγο της Μαρίας που έλεγε: «Πήραν τον Κύριό μου»; Γι' αυτό προσθέτει στη συνέχεια: «Διότι δεν γνώριζαν ακόμη τη Γραφή, ότι πρέπει αυτός να αναστηθεί εκ νεκρών».

ΧΟΡΟΣ Πράγματι, ο Πέτρος μαζί με τον φίλο του Ιωάννη, αφού έτρεξαν ταχύτατα προς τον ζωηφόρο τάφο και εξακρίβωσαν τα πάντα, τα ανέφεραν στους φίλους, όπως ακριβώς τα είπε η Μαρία η Μαγδαληνή διαβεβαιώνοντάς τους, η οποία έτρεξε πρώτη, εξακρίβωσε τα πάντα και ανήγγειλε την κένωση του τάφου.

Μου φαίνεται πάλι, ότι η Μαρία η Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες γυναίκες που είχαν έρθει μαζί μέχρι τότε διακατέχονταν ακόμη από φόβο. Διότι δεν κατανόησαν τη δύναμη των λόγων του αγγέλου, ούτε μπόρεσαν να συλλάβουν πλήρως το φως, ώστε να δουν και να κατανοήσουν με ακρίβεια. Αντιθέτως, η Θεομήτωρ απέκτησε τη μεγάλη χαρά, κατανοώντας τα λόγια του αγγέλου και γενόμενη όλη φως, ως άκρως κεκαθαρμένη και θεϊκά χαριτωμένη, έχοντας βεβαίως αναγνωρίσει μέσα από όλα την αλήθεια και έχοντας πιστέψει στον αρχάγγελο, επειδή αυτός είχε φανεί από παλιά αξιόπιστος σε αυτήν μέσω των έργων του. Πώς άλλωστε, από τα όσα συνέβησαν παρουσία της, δεν θα κατανοούσε η θεόσοφος Παρθένος αυτό που τελέστηκε, βλέποντας σεισμό, και μάλιστα μεγάλο, άγγελο να κατέρχεται από τον ουρανό, και μάλιστα αστραποβόλο, καθώς και τη νέκρωση των φρουρών, τη μετακίνηση του λίθου, την κένωση του τάφου και το μεγάλο θαύμα των ενταφίων σπαργάνων, τα οποία, ενώ παρέμεναν άλυτα και συγκρατούνταν με σμύρνα και αλόη, φαίνονταν αδειανά από το σώμα, και επιπροσθέτως τη χαρμόσυνη εμφάνιση και αναγγελία του αγγέλου προς αυτήν; Αλλά, αφού εξήλθαν μετά από αυτό το χαρμόσυνο άγγελμα, η μεν Μαρία η Μαγδαληνή, σαν να μην είχε καν ακούσει τον άγγελο, αφού βέβαια δεν είχε μιλήσει εκείνος για χάρη της, διαπιστώνει μόνο την κένωση του τάφου, χωρίς να κάνει κανένα λόγο για τα εντάφια σπάργανα. Και τρέχει προς τον Σίμωνα Πέτρο και τον άλλον μαθητή, όπως αναφέρει ο Ιωάννης.

Το ότι η Μαρία η Μαγδαληνή δεν ήταν μαζί με τη Μητέρα του Θεού, όταν κατά την επιστροφή της από τον τάφο τη συνάντησε, της εμφανίστηκε και της μίλησε ο Κύριος, το πληροφορούμαστε από τον Ιωάννη: «Διότι τρέχει αυτή», λέει, «προς τον Σίμωνα Πέτρο και προς τον άλλο μαθητή, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, και τους λέει: πήραν τον Κύριο από το μνημείο και δεν ξέρουμε πού τον έβαλαν». Γιατί πώς, αν βέβαια τον είχε δει και τον είχε αγγίξει με τα χέρια της και τον είχε ακούσει να μιλάει μαζί της, θα έλεγε τέτοια πράγματα, ότι δηλαδή τον πήραν και τον μετέφεραν, και δεν ξέρουμε πού; Αλλά, μετά το τρέξιμο του Πέτρου και του Ιωάννη προς τον τάφο και τη θέα των οθονίων εκεί και την επιστροφή τους, «η Μαρία», λέει, «στεκόταν έξω κοντά στο μνημείο και έκλαιγε».

ΣΤΟ ΟΓΔΟΟ ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ ΙΩΑΝΝΗ ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Στο οποίο αναφέρεται επίσης ότι θα αξιωθούν μεγάλων δωρεών εκείνοι που παραμένουν μέχρι το τέλος με ευλάβεια στις ιερές συνάξεις. Ο Ιωάννης, ο παρθένος, ο οποίος μόνος αυτός απέκτησε κατά χάριν ως μητέρα του τη μόνη παρθένο μεταξύ των μητέρων, ο οποίος αγαπήθηκε ξεχωριστά από τον Χριστό, ο οποίος ονομάστηκε, περισσότερο από τους άλλους ευαγγελιστές, γιος της βροντής την οποία ο Κύριος βρόντηξε όταν ανέβηκε στους ουρανούς, γι' αυτό και χρησιμοποίησε πιο μεγαλόφωνο κήρυγμα, διατρανώνοντας σε εμάς τα γεγονότα της δεσποτικής αναστάσεως εκ νεκρών και εξιστορώντας τον τρόπο της φανέρωσής Του μετά την ανάστασή Του, την περασμένη Κυριακή ακουγόταν στην εκκλησία μέσω του δικού του ευαγγελικού κειμένου να λέει: «Την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, η Μαρία η Μαγδαληνή έρχεται πρωί, ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι, στο μνημείο και βλέπει τον λίθο μετακινημένο από το μνημείο. Τρέχει λοιπόν και έρχεται προς τον Σίμωνα Πέτρο και προς τον άλλο μαθητή, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς», υπονοώντας εδώ τον εαυτό του.

Επειδή δε ο Ιωάννης αναφέρει μόνο τη Μαρία τη Μαγδαληνή, είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι πρόκειται για άλλη, και μάλιστα πιο ατελή από την προηγούμενη, η οποία, αφού έτρεξε και ήλθε στο μνημείο, και βρήκε τον λίθο αποκυλισμένο, χωρίς να κατανοήσει τίποτα περισσότερο, πήγε στον Πέτρο και τον Ιωάννη. Εκείνοι δε, αφού ήλθαν και είδαν τα εντάφια να κείτονται χωριστά, απήλθαν γεμάτοι απορία.

Ο Πέτρος, λοιπόν, σηκώθηκε και έτρεξε στο μνήμα, ενώ ο άλλος μαθητής έτρεξε πιο γρήγορα από τον Πέτρο· και η Μαρία η Μαγδαληνή τρέχει και έρχεται προς τον Σίμωνα Πέτρο, και οι άλλες Μαρίες έτρεξαν για να τα αναγγείλουν στους μαθητές· και οι γυναίκες, σύμφωνα με τον Μάρκο, ομοίως έφυγαν τρέχοντας από το μνήμα· αλλά εδώ δεν εμφανίζονται έτσι να τρέχουν, αλλά κάθονται, ο ένας στο μέρος της κεφαλής και ο άλλος στα πόδια, όπου βρισκόταν το σώμα του Ιησού· και οι μεν βρίσκονταν μέσα, ενώ οι δε κάθονταν έξω, πάνω στον λίθο.

Τρέχει, λοιπόν, και έρχεται προς τον Σίμωνα Πέτρο και προς τον άλλο μαθητή, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, και τους λέει: Πήραν τον Κύριο από το μνημείο, και δεν γνωρίζουμε πού τον έθεσαν. Βγήκε, λοιπόν, ο Πέτρος και ο άλλος μαθητής, και κατευθύνονταν προς το μνημείο.

Διότι ο Θεός είναι ο ήλιος του, ο οποίος δεν δύει ποτέ. Όπως λοιπόν κατ' αυτήν αναστήθηκε ο Κύριος, καθιστώντας άφθαρτο το φθαρτό του σώμα, έτσι και εμείς στον μέλλοντα αιώνα θα λάβουμε την αφθαρσία. Έρχεται λοιπόν κατ' αυτήν «την μία», δηλαδή την πρώτη «των Σαββάτων», το οποίο σημαίνει, των ημερών του Σαββάτου και της εβδομάδας, «έρχεται η Μαρία η Μαγδαληνή». Διότι, επειδή παρήλθε το Σάββατο και δεν εμποδιζόταν πλέον από τον νόμο, αναχωρεί από τον τόπο, επιθυμώντας να βρει κάποια παρηγοριά· και βλέποντας «τον λίθο μετακινημένο», με πολλή ταχύτητα «έρχεται προς τον Πέτρο» και τον Ιωάννη.