Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 20:24

Θεωρώ, λοιπόν, ότι επαρκώς έχουν ειπωθεί αυτά από εμάς τώρα για την ακριβή παρουσίαση της θεωρίας των προκειμένων ζητημάτων. Επειδή, όμως, οφείλουμε να λαμβάνουμε κάθε δυνατή πρόνοια για τα λεγόμενά μας, ώστε να μην προκύψει κάποιο σκάνδαλο στους αδελφούς εξαιτίας της συκοφαντίας ορισμένων, ας προσθέσουμε στα όσα έχουν ειπωθεί και τούτο, για να αποκρούσουμε και τις προσδοκώμενες επικρίσεις από την τυχόν φλυαρία κάποιων. Θα βρούμε, λοιπόν, στη συνέχεια να γράφεται ότι «ο Θωμάς, ο λεγόμενος Δίδυμος, δεν ήταν μαζί με τους μαθητές όταν ήλθε ο Ιησούς». Πώς λοιπόν, θα ρωτήσει κάποιος και μάλιστα πολύ δίκαια, εφόσον απουσίαζε, αναδείχθηκε αληθινά μέτοχος του Αγίου Πνεύματος, όταν ο Σωτήρας εμφανίστηκε στους μαθητές και εμφύσησε λέγοντάς τους: «Λάβετε Πνεύμα Άγιον»; Απαντούμε, λοιπόν, ότι η δύναμη του Πνεύματος έφτανε σε καθέναν που έλαβε τη χάρη, και εκπλήρωνε τον σκοπό Εκείνου που την έδωσε. Και ο Χριστός δεν την έδωσε σε μερικούς αποσπασματικά, αλλά σε όλους τους μαθητές. Επομένως, τη λαμβάνουν ακόμη και αν κάποιοι δεν ήταν παρόντες, αφού η γενναιοδωρία Εκείνου που την προσφέρει δεν περιορίζεται μόνο στους παρόντες, αλλά διαπερνά ολόκληρο τον χορό των αγίων αποστόλων. Το ότι, δε, δεν έχουμε σκεφτεί τίποτα το αυθαίρετο σε αυτά, και ότι ο λόγος μας αυτός δεν είναι αβάσιμος, θα στο επιβεβαιώσω από τις ίδιες τις Ιερές Γραφές, παραθέτοντας ως απόδειξη όσα περιέχονται στα βιβλία του Μωυσή.

Συγχωρούν, λοιπόν, τις αμαρτίες ή τις κρατούν οι πνευματοφόροι με δύο τρόπους, κατά τη δική μου τουλάχιστον κρίση. Διότι είτε καλούν στο βάπτισμα εκείνους που όφειλαν ήδη να το έχουν λάβει εξαιτίας της σεμνότητας του βίου τους και της δοκιμασμένης πίστης τους, είτε εμποδίζουν κάποιους και τους αποκλείουν από τη θεία χάρη, επειδή δεν έχουν γίνει ακόμη άξιοι γι' αυτήν. Ή και με έναν άλλον τρόπο συγχωρούν και κρατούν αμαρτίες, επιβάλλοντας επιτίμια στα τέκνα της Εκκλησίας που αμαρτάνουν, αλλά παρέχοντας συγχώρηση όταν αυτά μετανοούν, όπως ακριβώς βεβαίως και ο Παύλος παρέδιδε μεν εκείνον που πόρνευσε στην Κόρινθο «στον όλεθρο της σαρκός, για να σωθεί το πνεύμα», τον δεχόταν όμως και πάλι, για να μην «καταποθεί από την υπερβολική λύπη», όπως ο ίδιος λέει στην επιστολή του. Όταν λοιπόν το Πνεύμα του Χριστού, όντας μέσα μας, εκτελεί αυτά που ταιριάζουν μόνο στον Θεό, πώς είναι δυνατόν να μην είναι κατά φύση Θεός, αφού περιβάλλεται εκ φύσεως το λαμπρό αξίωμα της θείας φύσεως και κυριαρχεί επί των ιερών νόμων; <Ο δε Θωμάς, ένας από τους δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος, δεν ήταν μαζί τους όταν ήλθε ο Ιησούς. Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθητές: Είδαμε τον Κύριο.>

Ακόμη και αν σε προλάβουν στην ταχύτητα, νίκησε με την προθυμία, όχι απλώς σκύβοντας στο μνημείο, αλλά εισερχόμενος μέσα σε αυτό. Ακόμη και αν απουσιάζεις όπως ο Θωμάς, όταν είναι συγκεντρωμένοι οι μαθητές στους οποίους εμφανίζεται ο Χριστός, όταν Τον δεις, μην απιστήσεις· και αν απιστήσεις, πίστεψε σε εκείνους που το αναγγέλλουν· εάν όμως δεν πιστέψεις ούτε σε αυτούς, βεβαιώσου από τους τύπους των ήλων.

Διότι το να ακούσει κανείς τον Πέτρο να λέει: «Στο όνομα του Ιησού Χριστού, σήκω και περπάτα», δεν ήταν κατώτερο από το να Τον δει αναστημένο. Και ότι αυτό αποτελεί τη μέγιστη απόδειξη της αναστάσεως, και ότι είναι ευκολότερο να οδηγήσει στην πίστη σε σχέση με το πρώτο, και ότι το να φανερώνονται θαύματα που τελούνται στο όνομά Του μπορούσε να πείσει τις διάνοιες των ανθρώπων περισσότερο από το να Τον δουν αναστημένο, είναι φανερό από το εξής: Αναστήθηκε και φανέρωσε τον εαυτό Του στους μαθητές ο Χριστός· κι όμως βρέθηκε κάποιος που δυσπιστούσε ακόμη και ανάμεσα σε εκείνους, ο Θωμάς ο ονομαζόμενος Δίδυμος, και χρειάστηκε να βάλει τα χέρια του στα σημάδια των καρφιών· χρειάστηκε επίσης να εξετάσει την πλευρά Του. Εάν λοιπόν ο μαθητής εκείνος, που συναναστράφηκε μαζί Του τρία χρόνια, που κοινώνησε από τη Δεσποτική τράπεζα, που είδε τα μέγιστα σημεία και τέρατα, που άκουσε τα Δεσποτικά λόγια, και που Τον είδε αναστημένο, δεν πίστεψε προτού να δει τα σημάδια των καρφιών και τα τραύματα της λόγχης· πώς επρόκειτο να πιστέψει η οικουμένη, πες μου, εάν Τον έβλεπε αναστημένο; Και ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο;

Ομιλία ΠΖ΄. Ο Θωμάς όμως, ένας από τους δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος, δεν ήταν μαζί τους όταν ήρθε ο Ιησούς. Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθητές: «Είδαμε τον Κύριο». Εκείνος όμως είπε: «Εάν δεν δω, δεν θα πιστέψω», και τα εξής.

Και ιδού, θα παραμείνεις σιωπηλός και δεν θα μπορείς να μιλήσεις μέχρι την ημέρα που θα γίνουν αυτά, επειδή δεν πίστεψες στα λόγια μου, τα οποία θα εκπληρωθούν στον καιρό τους.» «Είπε η Μαριάμ προς τον άγγελο: Πώς θα μου συμβεί αυτό, εφόσον δεν γνωρίζω άνδρα; Και αποκρινόμενος ο άγγελος της είπε: Πνεύμα Άγιο θα επέλθει σε σένα, και δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει. Γι' αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα ονομαστεί Υιός Θεού.» Ο Θωμάς όμως, ένας από τους δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος, δεν ήταν μαζί τους όταν ήλθε ο Ιησούς. Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθητές: Είδαμε τον Κύριο.

Υπάρχουν δε περιπτώσεις όπου, όταν δύο ευαγγελιστές πραγματεύονται το ίδιο θέμα, ο δεύτερος αναπληρώνει τα όσα ειπώθηκαν ελλιπώς από τον πρώτο. Παρατήρησε δε την αξία των ιερέων, ότι είναι θεία· διότι στον Θεό ανήκει το να συγχωρεί αμαρτίες. Έτσι πρέπει να τους τιμούμε, ως Θεό. Διότι, και αν είναι ανάξιοι, τι σημαίνει αυτό; Είναι διάκονοι των θείων χαρισμάτων, και η χάρις ενεργεί μέσω αυτών, όπως ακριβώς μίλησε και μέσω της όνου του Βαλαάμ· επομένως, η αναξιότητά μας δεν εμποδίζει τη χάρη. Ώστε, επειδή η χάρις χορηγείται μέσω των ιερέων, πρέπει να τους τιμούμε. «Ο Θωμάς όμως, ένας από τους δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος, δεν ήταν μαζί τους όταν ήλθε ο Ιησούς. Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθητές: Είδαμε τον Κύριο. Εκείνος δε τους είπε: Εάν δεν δω στα χέρια του το σημάδι των καρφιών, και δεν βάλω το δάχτυλό μου στο σημάδι των καρφιών, και δεν βάλω το χέρι μου στην πλευρά του, δεν πρόκειται να πιστέψω».