Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 20:8

«Τότε λοιπόν εισήλθε και ο άλλος μαθητής, ο οποίος είχε έλθει πρώτος στο μνημείο, και είδε και πίστεψε· διότι δεν είχαν κατανοήσει ακόμη τη Γραφή, ότι δηλαδή έπρεπε αυτός να αναστηθεί από τους νεκρούς». Δεν θα είχε υπομείνει να μείνει στο σπίτι αυτή η τόσο σπουδαία και φιλόθεη γυναίκα, ούτε θα είχε απουσιάσει από το μνήμα, αν, από φόβο για τον νόμο περί του Σαββάτου και την τιμωρία που επικρεμόταν σε όσους τον παραβίαζαν, δεν ανέκοπτε τη θέρμη της προθυμίας της για αυτό· και, σεβόμενη την ισχύ που είχαν ακόμη τα αρχαία έθιμα, θεωρούσε ότι έπρεπε, έστω και παρά τη θέλησή της, να απομακρύνει τη σκέψη της από όσα επιθυμούσε περισσότερο. Όταν όμως είχε πια περάσει το Σάββατο, και μόλις ανέτειλε η επόμενη ημέρα, μετέβη τρέχοντας στον τόπο· έπειτα, βλέποντας τον λίθο αποκυλισμένο από την είσοδο του μνημείου, κυριεύεται από εύλογες υποψίες, και, αναλογιζόμενη τον ατελείωτο φθόνο των Ιουδαίων, νομίζει ότι ο Ιησούς είχε μεταφερθεί αλλού, αποδίδοντας και αυτό το ασέβημα, μαζί με τα άλλα, στην παραφροσύνη τους. Καθώς η γυναίκα βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση και κατακλυζόταν από εύλογους λογισμούς, επιστρέφει σε αυτούς που αγαπούσαν τον Κύριο, σπεύδοντας να κάνει τους πιο γνήσιους από τους μαθητές συνεργούς στην αναζήτησή του.

Κέρδισε λοιπόν το γυναικείο γένος, και την απαλλαγή από τον ονειδισμό και την ανατροπή της κατάρας. Διότι εκείνος που τους είχε πει παλαιότερα: «Με λύπες θα γεννάς τέκνα», τους έδωσε την παύση του κακού, όταν τις συνάντησε στον κήπο, όπως αναφέρει άλλος ευαγγελιστής, και είπε: «Χαίρετε». Όμως στους αγίους αποστόλους ο λόγος περί της αναστάσεως φάνηκε να είναι κάποια φλυαρία, απλώς και ένα πράγμα ψεύτικο, επειδή ούτε και αυτοί γνώριζαν τη θεόπνευστη Γραφή. Απίστησαν λοιπόν, και ειρωνεύτηκαν και απέρριψαν όσα αναγγέλθηκαν. (D f. 81 b) Πώς, σύμφωνα με τον Ιωάννη, αφού άκουσαν τη Μαρία οι μαθητές, προσήλθαν τρέχοντας στο μνημείο και πίστεψαν; Και αυτό το μαρτυρεί για αυτούς η Γραφή λέγοντας: «Όταν λοιπόν εισήλθαν, ο άλλος μαθητής που είχε έλθει πρώτος στο μνημείο, και είδε και πίστεψε». Σύμφωνα όμως με τον Λουκά, αναφέρεται: «Και αφού επέστρεψαν από το μνημείο, ανήγγειλαν όλα αυτά στους ένδεκα και σε όλους τους υπολοίπους (ήταν δε η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Ιωάννα, και η Μαρία του Ιακώβου, και οι υπόλοιπες μαζί τους, οι οποίες έλεγαν αυτά προς τους αποστόλους), και δεν τις πίστευαν. <Ιδού δύο από αυτούς πορεύονταν την ίδια εκείνη ημέρα σε ένα χωριό.> (D f. 82) Δύο από τους μαθητές, βαδίζοντας προς το χωριό που ονομαζόταν Εμμαούς, συνομιλούσαν μεταξύ τους λέγοντας τα σχετικά με αυτόν, μη προσδοκώντας πλέον τον Χριστό ως ζωντανό, αλλά θλιβόμενοι επειδή είχε θανατωθεί.»

Δεν θα έκανες λάθος, λοιπόν, αν έλεγες ότι τα πρώτα γεγονότα της αναστάσεως του Σωτήρος μας επισημαίνονται στον Ιωάννη, σύμφωνα με τον οποίο η Μαγδαληνή το πρωί, ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι, αφού προσήλθε και πρώτη και δεύτερη φορά στο μνήμα, και μη βρίσκοντας το σώμα του Σωτήρος, κλαίει επειδή κανείς δεν είχε ακόμη αντιληφθεί την ανάστασή του. Και ότι ένα δεύτερο μέρος της ίδιας ώρας αποτελεί ο χρόνος που αναφέρεται στον Ματθαίο, κατά τον οποίο η ίδια η Μαγδαληνή, έχοντας προσέλθει για τρίτη φορά στο μνήμα μαζί με την άλλη Μαρία, δεν κλαίει πλέον, αφού, σύμφωνα με τον Ιωάννη, είχε ήδη δει τους αγγέλους και τον ίδιο τον Σωτήρα. Διότι τα όσα αναφέρονται στον Λουκά και τον Μάρκο είναι δηλωτικά άλλων περιστατικών, κατά τα οποία περισσότερες γυναίκες προσέρχονται στο θέαμα. Να θεωρείς, μάλιστα, ότι η Μαγδαληνή βίωσε αυτά τα γεγονότα σε χρονικές στιγμές που δεν απείχαν πολύ μεταξύ τους, αλλά ότι παρευρέθηκε στο ίδιο μέρος και την ίδια ώρα και την πρώτη και τη δεύτερη φορά· την πρώτη φορά, ολομόναχη· τη δεύτερη φορά, μαζί με την άλλη Μαρία. Έτσι, λοιπόν, η ίδια η Μαρία η Μαγδαληνή είδε και τα όσα αναφέρονται στον Ματθαίο και τα όσα αναφέρονται στον Ιωάννη. Δεν απουσίαζε όμως ούτε από τα όσα καταγράφηκαν από τους πολλούς, διότι δεν απομακρυνόταν από τον τόπο. Αντιθέτως, ήταν παρούσα και παρέμενε, εκπλησσόμενη αφενός από όσα είχε δει, ποθώντας δε, πέρα από τις πρώτες, να αξιωθεί και δεύτερες και τρίτες θεοφάνειες. Τις οποίες έλαβε μετέπειτα με διάφορους τρόπους, καθώς περισσότερες γυναίκες έφταναν στο μνημείο, και με ποικίλους τρόπους εμφανιζόταν σε αυτές αγγελική όψη, ενώ η ίδια παρευρισκόταν σε κάθε θέαμα. Έτσι, λοιπόν, η Μαγδαληνή έγινε θεατής των όσων έχουν καταγραφεί από τους τέσσερις ευαγγελιστές. Γι’ αυτό και μνημονεύθηκε από όλους. Με αυτόν τον τρόπο, αφενός ο χρόνος που παρουσιάζεται από τον Ιωάννη και τον Ματθαίο ήταν ο ίδιος, αφετέρου διατηρήθηκαν από τον καθένα διαφορετικά χρονικά διαστήματα του ίδιου αυτού χρόνου.

ΧΟΡΟΣ Πράγματι, ο Πέτρος μαζί με τον φίλο του Ιωάννη, αφού έτρεξαν ταχύτατα προς τον ζωηφόρο τάφο και εξακρίβωσαν τα πάντα, τα ανέφεραν στους φίλους, όπως ακριβώς τα είπε η Μαρία η Μαγδαληνή διαβεβαιώνοντάς τους, η οποία έτρεξε πρώτη, εξακρίβωσε τα πάντα και ανήγγειλε την κένωση του τάφου.

Επειδή δε ο Ιωάννης αναφέρει μόνο τη Μαρία τη Μαγδαληνή, είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι πρόκειται για άλλη, και μάλιστα πιο ατελή από την προηγούμενη, η οποία, αφού έτρεξε και ήλθε στο μνημείο, και βρήκε τον λίθο αποκυλισμένο, χωρίς να κατανοήσει τίποτα περισσότερο, πήγε στον Πέτρο και τον Ιωάννη. Εκείνοι δε, αφού ήλθαν και είδαν τα εντάφια να κείτονται χωριστά, απήλθαν γεμάτοι απορία.

Τότε, λοιπόν, εισήλθε και ο άλλος μαθητής που είχε έρθει πρώτος στο μνημείο, και είδε και πίστεψε. Διότι δεν είχαν κατανοήσει ακόμη τη Γραφή, ότι δηλαδή έπρεπε αυτός να αναστηθεί από τους νεκρούς. Απήλθαν, λοιπόν, και πάλι στα σπίτια τους οι μαθητές. Η Μαρία, όμως, στεκόταν κοντά στο μνημείο, απ' έξω, και έκλαιγε. Και καθώς έκλαιγε, έσκυψε να δει μέσα στο μνημείο και βλέπει δύο αγγέλους με λευκά ενδύματα να κάθονται, έναν προς το μέρος του κεφαλιού και έναν προς το μέρος των ποδιών, εκεί όπου ήταν τοποθετημένο το σώμα του Ιησού. Και της λέγουν εκείνοι: Γυναίκα, γιατί κλαις; Τους λέγει: