Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 21:12

Έπειτα εμφανίστηκε πάλι στους μαθητές στη θάλασσα της Τιβεριάδας· εκείνοι αλίευσαν πλήθος ιχθύων και έφαγε μαζί τους. Στη συνέχεια προστάζει τον Πέτρο να ποιμαίνει τα πρόβατα, του προαναγγέλλει με ποιον θάνατο πρόκειται να πεθάνει και του δίνει εντολή να τον ακολουθήσει.

Όταν, λοιπόν, αποβιβάστηκαν στη στεριά, βλέπουν αναμμένη ανθρακιά και πάνω της ένα ψάρι και ψωμί. Και τους λέει ο Ιησούς: «Φέρτε από τα ψάρια που πιάσατε τώρα». Ανέβηκε, λοιπόν, ο Σίμων Πέτρος και έσυρε το δίχτυ στη στεριά, γεμάτο με μεγάλα ψάρια, εκατόν πενήντα τρία. Και παρόλο που ήταν τόσα πολλά, δεν σχίστηκε το δίχτυ. Τους λέει ο Ιησούς: «Ελάτε να γευματίσετε». Κανείς, όμως, από τους μαθητές δεν τολμούσε να τον ρωτήσει: «Εσύ ποιος είσαι;», επειδή γνώριζαν ότι είναι ο Κύριος. Έρχεται ο Ιησούς και παίρνει το ψωμί και τους δίνει, και το ψάρι παρομοίως. Αυτή ήταν ήδη η τρίτη φορά που φανερώθηκε ο Ιησούς στους μαθητές του, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς.> Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου αναφέρει και πάλι εδώ ότι ο ίδιος είναι ο μαθητής που αγαπιόταν. Αγαπιόταν δε πάρα πολύ, λόγω της μέγιστης, όπως φαίνεται, οξύνοιας και της καθαρότητας του νου και της οξύτητας των οφθαλμών της καρδιάς του, καθώς και της μεγάλης του ικανότητας στο να μπορεί να κατανοεί κάτι με ταχύτητα. Έτσι, συλλαμβάνοντας πριν από όλους τους άλλους την αντίληψη του θαύματος, αναγνώρισε την παρουσία του Χριστού και την ανήγγειλε στους υπόλοιπους, χωρίς να διστάσει καθόλου, αλλά μάλλον αναφωνώντας με πολύ μεγάλο θάρρος: «Είναι ο Κύριος». Και ο θεσπέσιος Πέτρος πηδά πρώτος έξω, κατανοώντας πως η άφιξη με το πλοιάριο θα καθυστερούσε κάπως· διότι ήταν πάντοτε ένθερμος στην προθυμία του, κινούμενος σε τόλμη και αγάπη προς τον Χριστό· ενώ οι υπόλοιποι ακολουθούν αυτόν που προπορευόταν, σύροντας το δίχτυ μαζί με το πλοιάριο.

Και επειδή ανασύρθηκε το δίχτυ, είπε πάλι ο Κύριός μας στους αγίους μαθητές: Ελάτε να αριστήσετε, διδάσκοντας φυσικά και μέσω αυτού ότι, μετά τους κόπους και τους ιδρώτες για όσους έχουν κληθεί και σωθεί, θα καθίσουν πάλι μαζί Του στο τραπέζι, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Σωτήρα, και θα είναι μαζί Του για πάντα, έχοντας μπροστά τους την ανείπωτη τρυφή, η οποία είναι πνευματική βεβαίως, θεία και υπέρτερη του δικού μας νου. Ο Χριστός θέλει σχεδόν να επισημάνει αυτό που έχει ειπωθεί στους Ψαλμούς: Τους καρπούς των κόπων σου θα φας. Και δεν παίρνουν από μόνοι τους για να φάνε, αλλά μάλλον ο Χριστός τους τα μοιράζει, ώστε πάλι να μάθουμε συμβολικά, ότι και κατά τον καιρό εκείνο πάλι ο ίδιος ο Χριστός θα είναι ο χορηγός των θείων χαρισμάτων σε εμάς και ο διανομέας αυτών που μας ωφελούν, ως Κύριος. Αφού λοιπόν αρίστησαν, λέει ο Ιησούς στον Σίμωνα Πέτρο: Σίμων, γιε του Ιωνά, με αγαπάς περισσότερο από αυτούς; Του λέει: Ναι, Κύριε, εσύ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ. Του λέει: Βόσκε τα αρνία μου. Του λέει πάλι για δεύτερη φορά: Σίμων, γιε του Ιωνά, με αγαπάς; Του λέει: Ναι, Κύριε, εσύ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ. Του λέει: Ποίμαινε τα πρόβατά μου. Του λέει για τρίτη φορά: Σίμων, γιε του Ιωνά, με αγαπάς;

Ο δε Κύριος, θέλοντας να γίνει ολοφάνερος στον καθένα ξεχωριστά, αφού τους είπε, «ελάτε να γευματίσετε», μοιράζει σε αυτούς με τα ίδια του τα χέρια τον προαναφερθέντα άρτο και το ψάρι, δείχνοντας με τη διακονία του αυτή, ότι αυτός είναι ο χορηγός και ο διανομέας της μελλοντικής και αιώνιας απόλαυσης, η οποία θα ακολουθήσει μετά την αλιεία του αποστολικού διχτυού, δηλαδή, μετά τη συγκέντρωση από αυτούς όλων των αξίων από κάθε έθνος στην αληθινή θεοσέβεια μέσω του ευαγγελικού κηρύγματος. Μεταξύ αυτών θα φανούν τότε οι μεγάλοι, εκατόν πενήντα τρεις τον αριθμό, είτε μετρούνται σε χιλιάδες, είτε σε μυριάδες, αυτό το γνωρίζει Εκείνος που εργάζεται τα θαύματα και καθιστά τα γεγονότα αυτά γεμάτα από μυστήρια.

«Ελάτε», λέγει, «να γευματίσετε». Και κανείς δεν τολμούσε να τον ρωτήσει. Διότι δεν είχαν πλέον την ίδια παρρησία, ούτε το ίδιο θάρρος, ούτε τον πλησίαζαν πλέον για να του μιλήσουν, αλλά κάθονταν με σιωπή, με πολύ δέος και αιδώ, έχοντας την προσοχή τους στραμμένη σε αυτόν. Διότι γνώριζαν ότι είναι ο Κύριος. Και για τον λόγο αυτόν δεν ρωτούσαν: «Ποιος είσαι;»· βλέποντας όμως τη μορφή του διαφορετική και ικανή να προκαλέσει μεγάλο θάμβος, είχαν κυριευθεί από σφοδρή κατάπληξη και επιθυμούσαν να ρωτήσουν κάτι σχετικά με αυτήν· αλλά το δέος, καθώς και το γεγονός ότι γνώριζαν πως δεν ήταν κάποιος άλλος, αλλά ο ίδιος, ανέκοπταν την ερώτηση, και απλώς έτρωγαν αυτά τα οποία τους δημιούργησε με μεγαλύτερη εξουσία. Σε αυτό το σημείο όμως δεν στρέφει πλέον το βλέμμα προς τον ουρανό, ούτε πράττει εκείνα τα ανθρώπινα, υποδεικνύοντας ότι και εκείνα είχαν γίνει ένεκα συγκαταβάσεως.

Ο Ιησούς τούς λέει: Φέρτε από τα ψάρια που πιάσατε τώρα. Ανέβηκε ο Σίμων Πέτρος και τράβηξε το δίχτυ στη στεριά, γεμάτο από εκατόν πενήντα τρία μεγάλα ψάρια. Και παρόλο που ήταν τόσα πολλά, το δίχτυ δεν σκίστηκε. Τους λέει ο Ιησούς: Ελάτε να γευματίσετε.

«Και κανένας από τους μαθητές δεν τολμούσε να τον ρωτήσει: Ποιος είσαι εσύ; επειδή γνώριζαν ότι είναι ο Κύριος. Έρχεται λοιπόν ο Ιησούς, παίρνει τον άρτο και τους τον δίνει, όπως και το ψάρι. Αυτή ήταν ήδη η τρίτη φορά που φανερώθηκε ο Ιησούς στους μαθητές του, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς». Και αυτό που βλέπουν τώρα είναι θαύμα, εννοώ τα κάρβουνα, το ψάρι και τον άρτο. Διότι δεν τα δημιουργούσε πλέον από προϋπάρχουσα ύλη, όπως έκανε παλαιότερα στην έρημο από τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια, τα οποία επήρκεσαν σε τόσους πολλούς, αλλά απλώς εκ του μη όντος. Όταν δε ο Κύριος είπε: «Ελάτε να αριστήσετε», κανείς δεν τον εξετάζει, ούτε τολμά να ρωτήσει. Διότι δεν είχαν πλέον την ίδια παρρησία, αλλά θαύμαζαν με σιωπή και δέος· γιατί γνώριζαν βέβαια ότι είναι ο Κύριος, γι' αυτό και δεν ρωτούσαν. Βλέποντας όμως τη μορφή του πιο αλλαγμένη και να προκαλεί πολλή έκπληξη, καταλαμβάνονταν από μεγάλη κατάπληξη· και ήθελαν μεν να ρωτήσουν σχετικά με αυτήν, αλλά το δέος, καθώς και η επίγνωση ότι δεν ήταν κάποιος άλλος, αλλά ο ίδιος, τους απέτρεπαν από την ερώτηση, και έτρωγαν μόνο αυτά τα οποία εκείνος δημιούργησε για αυτούς. Πώς όμως τα δημιούργησε;

Διότι, χωρίς την πίστη στην Τριάδα, λέγεται ότι κανείς δεν αλιεύεται. Το δε «Ελάτε να αριστήσετε» κρύβει ένα τέτοιο αίνιγμα, ότι δηλαδή μετά τους κόπους θα ακολουθήσει για τους αγίους η ανάπαυση, η τρυφή και η απόλαυση. Διότι όσα είτε έγιναν τότε είτε ειπώθηκαν, όλα είναι γεμάτα μυστήρια. Όπως λοιπόν και το ότι ο Χριστός νομίστηκε ως κηπουρός από τη Μαρία, φαίνεται μεν απλό, έχει όμως και κάτι το απόκρυφο. Διότι πράγματι ήταν ο ίδιος ο αληθινός γεωργός του παραδείσου μέσα στον κήπο του μνήματος, όπως ακριβώς στον παράδεισο, ανορθώνοντας το γυναικείο γένος και επιστρέφοντας από την πλάνη και την άγνοια εκείνη που απάτησε τον Αδάμ, τον πρώτο κηπουρό.