Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 21:20

Διότι το να πεθάνει κανείς για χάρη του κηρύγματος, πώς δεν θα αποτελούσε σαφή και αναμφισβήτητη απόδειξη αγάπης, και ότι δεν υστερούσε σε τίποτα ως προς την τέλεια αγάπη, εννοώ βεβαίως αυτήν προς τον Χριστό; Προσθέτει, εξάλλου, σε όσα είπε ο Χριστός στον Πέτρο το «Ακολούθει μοι», το οποίο αφενός δηλώνει, κατά την κοινή αντίληψη, την ακολουθία που εννοείται ως μαθητεία, αφετέρου όμως πάλι υποδηλώνει με αινιγματικό τρόπο, όπως είναι πιθανό, και κάτι άλλο: «Ακολούθησε τα ίχνη των δικών μου κινδύνων, και βαδίζοντας τρόπον τινά τον ίδιο δρόμο, αφού ωφελήσεις με έργα και με λόγια τις ψυχές εκείνων που έχουν κληθεί, να μη διστάσεις καθόλου να πορευτείς προς τον θάνατο επί του ξύλου», ο οποίος λέει ότι θα συμβεί όταν φτάσει στα γηρατειά, μην επιτρέποντας να κυριευθεί πρόωρα από τον τρόμο, αλλά μεταθέτοντας την έφοδο του φόβου για πολύ αργότερα. <Επιστρέφοντας δε ο Πέτρος βλέπει τον μαθητή τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς να ακολουθεί, αυτόν που είχε γείρει κατά το δείπνο στο στήθος του και του είχε πει: Κύριε, ποιος είναι αυτός που σε παραδίδει; Βλέποντάς τον λοιπόν ο Πέτρος, λέει στον Ιησού: Κύριε, κι αυτός τι θα γίνει; Του λέει ο Ιησούς: Εάν θέλω αυτός να μείνει μέχρι να έρθω, τι σε νοιάζει εσένα; Εσύ ακολούθει με.>

Διότι, επειδή ο Πέτρος επιθυμούσε πάντοτε να αντιμετωπίζει κινδύνους υπέρ αυτού, του λέει: «Έχε θάρρος· διότι έτσι θα εκπληρώσω την επιθυμία σου, ώστε αυτά που δεν έπαθες όταν ήσουν νέος, αυτά πρέπει να τα πάθεις τώρα που έχεις γεράσει». Έπειτα, διεγείροντας την προσοχή του ακροατή ο ευαγγελιστής, πρόσθεσε: «Αυτά δε τα έλεγε, υποδεικνύοντας με ποιον θάνατο θα δοξάσει τον Θεό». Δεν είπε: «Θα πεθάνει», αλλά «θα δοξάσει τον Θεό», για να μάθεις ότι το να πάσχει κανείς υπέρ του Χριστού, αποτελεί δόξα και τιμή για εκείνον που πάσχει. Και αφού τα είπε αυτά, αναφέρει το κείμενο, του λέει: «Ακολούθει μοι». Από αυτό και πάλι υπονοείται η προστατευτική Του φροντίδα, και το ότι έτρεφε προς αυτόν μεγάλη οικειότητα. Εάν όμως ρωτήσει κάποιος: «Πώς λοιπόν ο Ιάκωβος έλαβε τον θρόνο των Ιεροσολύμων;», εγώ θα του απαντούσα τούτο, ότι αυτόν (τον Πέτρο) δεν τον χειροτόνησε διδάσκαλο ενός θρόνου, αλλά ολόκληρης της οικουμένης. Στραφείς λοιπόν ο Πέτρος, βλέπει να ακολουθεί ο μαθητής, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, ο οποίος και είχε γείρει κατά τη διάρκεια του δείπνου στο στήθος Του, και λέει: «Κύριε, με αυτόν εδώ όμως τι θα γίνει;»

Είδε αυτόν που αγαπούσε ο Ιησούς, και δεν μπόρεσε να σταθεί. Τι έπαθες, Άρτεμη, και έπεσες; Είδα τον υιό της βροντής, και κατέρρευσε το ιερό της μεσιτείας μου· είδα τον θεϊκό φίλο, και διαλύθηκα· είδα αυτόν που ανακλίθηκε στο θεϊκό στήθος, και κατακρημνίστηκα πάνω στο ειδωλικό μου στήθος. Θαυμαστός είναι ο Ηλίας, αγαπητοί, διότι κατέστρεψε τον Βάαλ· θαυμαστότερος είναι ο Ιωάννης, διότι εξόρισε την Άρτεμη. Ο Ηλίας θανάτωσε τετρακόσιους πενήντα· ο Ιωάννης, αφού ζωοποίησε εν Χριστώ τον ιερέα που φονεύθηκε από τον κίονα, τον ανέστησε. Ω, του θαύματος! Λίθινος στύλος θανάτωσε τον όμοιο με λίθο ιερέα, τον οποίο ανέστησε ο Ιωάννης διά της χάριτος.

Πέρασε, λοιπόν, μέσα από όλα, και κανείς δεν του αντιστάθηκε. Διότι οι άγγελοι, βλέποντας έναν άνθρωπο από τη γη πιο ένδοξο από τους αγγέλους, μη έχοντας τι να πουν, σιωπούσαν· και οι χοροί των αγγέλων δεν τόλμησαν να εμποδίσουν έναν άλλον άγγελο προερχόμενο από τη γη, λαμπρό στην παρθενία, γεμάτο αγιασμό, καθαρό στην καρδιά, πλημμυρισμένο από ευωδία. Οι πύλες των ουρανών πάλι, βλέποντας ένα πρωτόγνωρο δοξασμένο πρόσωπο, να εκπέμπει θείες ακτίνες λαμπρότερες από τον ήλιο, και κατανοώντας ότι αυτός είναι εκείνος που αγαπούσε ο Ιησούς, ο οποίος ανέπεσε στο στήθος Του με πολλή καθαρότητα, γεγονός από το οποίο τον περιέβαλε μια τέτοια δόξα, άνοιξαν με σπουδή και του παραχώρησαν την είσοδο. Έπειτα πλησίασε, αφήνοντας πίσω του τα απρόσιτα· έφτασε στον άνω βυθό. Τι θα πούμε, λοιπόν, μπροστά σε αυτά;

Ι'. Αλλά τι άλλο; Ο Ιησούς, λοιπόν, βλέποντας τη μητέρα του και τον μαθητή που αγαπούσε να στέκεται δίπλα, λέει στη μητέρα του: Γυναίκα, ιδού ο υιός σου. Έπειτα λέει στον μαθητή: Ιδού η μητέρα σου. Και από εκείνη την ώρα την πήρε ο μαθητής εκείνος στο σπίτι του. Και σε άλλο σημείο πάλι: Αυτός που, κατά το δείπνο, έγερνε πάνω στο στήθος του, και είπε:

Κύριε, ποιος είναι αυτός που σε παραδίδει; Αυτά τα προνόμια δόθηκαν ως ιδιαίτερο μερίδιο, σαν κάποια βασιλικά δώρα, στον θεολόγο, εννοώ δηλαδή το να αγαπάται από τον Ιησού κατεξοχήν σε σύγκριση με τους υπόλοιπους μαθητές· καθώς και το να γείρει στο άχραντο στήθος· και επιπλέον το να αποκληθεί γιος της Θεομήτορος· πόσο φοβερά είναι αυτά τα τρία, που το ένα ξεπερνά το άλλο, και το καθένα μού προκαλεί ίλιγγο στο νου, καθώς είναι τόσο εξαίσιο· ο Ανδρέας υπήρξε ο πρωτόκλητος μεταξύ των μαθητών, αλλά ποτέ δεν ονόμασε τον εαυτό του αγαπημένο του Ιησού, όπως αυτός· ο Πέτρος είναι ο πρωτόθρονος, αλλά ούτε αυτός έτυχε τέτοιας προσωνυμίας. Το θείο είναι απαθές· ο Χριστός εκπέμπει την ακτίνα της αγάπης εξίσου σε όλους· εξάλλου, αν ο Πέτρος αγαπά περισσότερο από όλους, όπως ομολόγησε όταν ερωτήθηκε, και ο Χριστός επιβεβαίωσε την ομολογία του μέσω της τριπλής ερώτησης και απόκρισης, ως ανταμοιβή της οποίας έλαβε και το προνόμιο να ποιμαίνει τους άλλους, τότε ίσως θα όφειλε να αγαπιέται και αυτός περισσότερο σε ανταπόδοση, γεγονός που καθιστά το ζήτημα περίπλοκο· και μου φαίνεται πως το θέμα της παρθενίας είναι η αιτία· πώς;

«Όταν στράφηκε ο Πέτρος, βλέπει τον μαθητή που αγαπούσε ο Ιησούς να ακολουθεί, ο οποίος και είχε γείρει στο στήθος του κατά το δείπνο και είχε πει: Κύριε, ποιος είναι αυτός που σε παραδίδει; Βλέποντάς τον λοιπόν ο Πέτρος, λέει στον Ιησού: Κύριε, και με αυτόν τι θα γίνει; Του λέει ο Ιησούς: Εάν θέλω αυτός να μείνει μέχρι να έλθω, εσένα τι σε νοιάζει; Εσύ ακολούθει με. Διαδόθηκε λοιπόν αυτός ο λόγος στους αδελφούς, ότι ο μαθητής εκείνος δεν θα πεθάνει.» Και ο Ιησούς δεν του είπε ότι δεν θα πεθάνει, αλλά: «Εάν θέλω αυτός να μείνει, μέχρι να έλθω, εσένα τι σε νοιάζει;» Εμπιστεύθηκε βέβαια στον Πέτρο την προστασία όλων των πιστών. Διότι, αν και ο Ιάκωβος έλαβε τον θρόνο των Ιεροσολύμων, ο Πέτρος όμως έλαβε τον θρόνο ολόκληρης της οικουμένης. Λέει δε προς αυτόν μετά από αυτά: «Ακολούθει με», δείχνοντας την κηδεμονική του φροντίδα και την οικεία διάθεσή του προς αυτόν.