Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 21:5

Έπειτα εμφανίστηκε πάλι στους μαθητές στη θάλασσα της Τιβεριάδας· εκείνοι αλίευσαν πλήθος ιχθύων και έφαγε μαζί τους. Στη συνέχεια προστάζει τον Πέτρο να ποιμαίνει τα πρόβατα, του προαναγγέλλει με ποιον θάνατο πρόκειται να πεθάνει και του δίνει εντολή να τον ακολουθήσει.

Τους λέει ο Σίμων Πέτρος: «Πάω να ψαρέψω». Του λένε: «Ερχόμαστε κι εμείς μαζί σου». Βγήκαν και ανέβηκαν στο πλοίο, και εκείνη τη νύχτα δεν έπιασαν τίποτα. Όταν πια ξημέρωσε, στάθηκε ο Ιησούς στην ακρογιαλιά· ωστόσο, οι μαθητές δεν κατάλαβαν ότι είναι ο Ιησούς. Τους λέει ο Ιησούς: «Παιδιά, μήπως έχετε τίποτα για προσφάγι;». Του αποκρίθηκαν: «Όχι». Εκείνος τους είπε: «Ρίξτε το δίχτυ στα δεξιά του πλοίου, και θα βρείτε». Εκείνοι είπαν: «Όλη τη νύχτα κοπιάσαμε και δεν πιάσαμε τίποτα, αλλά στο όνομά σου θα το ρίξουμε». Το έριξαν, λοιπόν, και δεν μπορούσαν πια να το τραβήξουν από το πλήθος των ψαριών.» Προσφέρει και πάλι απλόχερα ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός στους μαθητές του την απόλαυση της πολυπόθητης θέας του, και τους δωρίζει την τρίτη επίσκεψή του μετά από άλλες δύο ήδη, προκειμένου προφανώς να δημιουργήσει μέσα τους ένα φρόνημα βέβαιο και ακλόνητα θεμελιωμένο στην πίστη σε αυτόν. Διότι εκείνοι που τον είχαν δει όχι μόνο μία φορά, αλλά ήδη και τρίτη, πώς δεν θα απάλλασσαν τον νου τους από κάθε ολιγοπιστία και δεν θα γίνονταν για όλους τους άλλους ακριβείς μυσταγωγοί των δογμάτων της ευσέβειας; Βγαίνει, λοιπόν, ο Πέτρος να ψαρέψει μαζί με τους άλλους· διότι τον ακολουθούν ομοθυμαδόν καθώς πορεύεται σε αυτό το έργο, ίσως επειδή και μέσω αυτών των γεγονότων ο Σωτήρας μας Χριστός οικονομούσε κάτι το ωφέλιμο.

Διότι με κάθε τρόπο στερεώθηκε σε αυτόν η πίστη, σε αυτόν που έλαβε το κλειδί των ουρανών, σε αυτόν που λύνει επί της γης και δένει στον ουρανό. Διότι σε αυτόν βρίσκονται όλες οι επιζητούμενες λεπτομέρειες της πίστεως. Αυτός είναι που αρνήθηκε τρεις φορές και τρεις φορές αναθεμάτισε πριν λαλήσει ο πετεινός· διότι, θέλοντας να φανερώσει την υπερβολή της αγάπης του προς τον Δεσπότη του, διατεινόταν και έλεγε: «Ακόμη κι αν όλοι σε αρνηθούν, εγώ δεν θα σε αρνηθώ», λέγοντάς το αυτό στο μέτρο των ανθρωπίνων δυνατοτήτων· αυτός είναι που έκλαψε στο άκουσμα της φωνής του πετεινού, για να ομολογήσει αληθινά ότι η σύλληψη του Υιού του Θεού δεν ήταν φαινομενική, αλλά αληθινή, ώστε να τον ομολογήσει αληθινό άνθρωπο με το να κλαίει για τη σύλληψή του, όταν παραδόθηκε από τους Φαρισαίους· αυτός είναι που πήγε στη Γαλιλαία για να ψαρέψει, ο συνοδοιπόρος εκείνου που ανακλίθηκε στο στήθος (διότι ο μεν ένας, μαθαίνοντας από τον Υιό και λαμβάνοντας από τον Υιό τη δύναμη της γνώσεως, την αποκάλυπτε, ενώ ο άλλος δεχόταν ωφέλεια από τον Πατέρα, θεμελιώνοντας την ασφάλεια της πίστεως), ο οποίος μέσα στο πλοίο, στη λίμνη της Τιβεριάδος, γυμνός πάλι ψάρευε μετά την κλήση του (ενώ ο μαθητής, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς *) στο άκουσμα του λόγου που είπε ο Σωτήρας: «Παιδιά, μήπως έχετε κανένα προσφάγιο;»

Λέει λοιπόν σε αυτούς ο Ιησούς: «Παιδιά». Από πόση μετριοφροσύνη, από πόση στοργή, από πόση γλυκύτητα είναι γεμάτη αυτή η προσφώνηση! «Παιδιά», λοιπόν, λέει, «μήπως έχετε κάτι για προσφάγιο;». Ρωτά όχι επειδή δεν γνωρίζει, αλλά προετοιμάζοντας τον δρόμο για το θαύμα κατά θεία οικονομία. Διότι, όταν εκείνοι του αποκρίθηκαν «όχι», τους λέει ο Ιησούς: «Ρίξτε τα δίχτυα στη δεξιά πλευρά του πλοίου, και θα βρείτε». Με το να πει «θα βρείτε», έδειξε ότι γνώριζε πως, παρόλο που έριχναν τα δίχτυα όλη τη νύχτα, δεν έβρισκαν τίποτα.

Διότι, επειδή ούτε ο ίδιος ήταν συνεχώς μαζί τους, ούτε το Πνεύμα είχε δοθεί ακόμη, ούτε τους είχε ανατεθεί κάποια αποστολή τότε, μη έχοντας τίποτε να κάνουν, ασχολούνταν με το επάγγελμά τους. Και ήταν μαζί ο Σίμων και ο Θωμάς και ο Ναθαναήλ, ο οποίος είχε κληθεί από τον Φίλιππο, και οι υιοί του Ζεβεδαίου, και άλλοι δύο. Μη έχοντας λοιπόν τίποτε να κάνουν, πήγαιναν για αλιεία, και αυτό το έκαναν μέσα στη νύχτα, επειδή ήταν καταφοβισμένοι. Το ίδιο αναφέρει και ο Λουκάς· αλλά δεν πρόκειται για αυτό το γεγονός, αλλά για διαφορετικό. Οι δε άλλοι μαθητές ακολουθούσαν, επειδή πλέον είχαν συνδεθεί στενά μεταξύ τους, και ταυτόχρονα επειδή ήθελαν να παρακολουθήσουν την αλιεία και να αξιοποιήσουν ωφέλιμα τον ελεύθερο χρόνο τους. Κοπιάζουν λοιπόν, και ενώ ταλαιπωρούνταν, εμφανίζεται ο Ιησούς, και δεν φανερώνει αμέσως τον εαυτό Του, ώστε να έλθει σε συζήτηση μαζί τους. Τους λέγει, λοιπόν: «Μήπως έχετε κανένα προσφάγιο;». Προς το παρόν συνομιλεί με πιο ανθρώπινο τρόπο, σαν να επρόκειτο να αγοράσει κάτι από αυτούς. Όταν εκείνοι έγνεψαν αρνητικά ότι δεν είχαν τίποτε, τους διέταξε να ρίξουν τα δίχτυα στα δεξιά· και αφού τα έριξαν, πέτυχαν την ψαριά. Όταν δε Τον αναγνώρισαν, και πάλι οι μαθητές, ο Πέτρος και ο Ιωάννης, επιδεικνύουν τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του δικού τους χαρακτήρα. Διότι ο μεν ήταν πιο θερμός, ενώ ο δε πιο υψηλός· και ο μεν ήταν πιο παρορμητικός, ενώ ο δε πιο διορατικός.

Να γίνεστε σαν τα παιδιά, και υπενθυμίζοντάς τους αυτό, «παιδιά», λέει, «μήπως έχετε κάτι για προσφάγι;». Και εκείνοι σαν παιδιά «του αποκρίθηκαν: Όχι». Γι' αυτό και το παιδί, το αποστολικό νήπιο, «στην τρύπα», δηλαδή την ιουδαϊκή οικία, «το χέρι», δηλαδή τον Χριστό, «θα βάλει». Διότι πνευματικό χέρι είναι ο Υιός, για τον οποίο έχει γραφτεί: «γιατί αποστρέφεις το χέρι σου και τη δεξιά σου στο μέσο του κόλπου σου ως το τέλος;», και ότι «η δεξιά σου, Κύριε,» λέει, «έχει δοξαστεί». Γι' αυτό και το προλεχθέν νήπιο θα βάλει το προλεχθέν χέρι στην προλεχθείσα τρύπα, «και δεν θα κακοποιήσουν, ούτε θα μπορέσουν να καταστρέψουν κανέναν πάνω στο άγιο όρος μου». Και ήθελαν οι Ιουδαίοι μέσω της κακώσεως και του ατιμωτικού θανάτου να εξαλείψουν τη μνήμη του Χριστού και να εμποδίσουν το αποστολικό κήρυγμα. Συνέβη όμως το αντίθετο, «διότι γέμισε», λέει, «ολόκληρη η γη με τη γνώση του Κυρίου, όπως το πολύ νερό θα κατακαλύψει τις θάλασσες. Και κατά την ημέρα εκείνη θα υπάρχει η ρίζα του Ιεσσαί και αυτός που ανίσταται για να εξουσιάζει τα έθνη, σε αυτόν θα ελπίσουν τα έθνη και η ανάπαυσή του θα είναι τιμή», δηλαδή η ανάπαυσή του στον τάφο θα γίνει τιμή. πράγμα το οποίο και έγινε.

Διδάσκει δε και με τον λόγο Του, ότι σε εκείνους που έχουν την ίδια διάθεση με τα παιδιά ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Το παιδί δεν υπερηφανεύεται, δεν εξουθενώνει κανέναν, είναι άκακο, άδολο, ούτε φουσκώνει από υπεροψία στα λαμπρά γεγονότα ούτε συστέλλεται στα λυπηρά, αλλά ζει με απόλυτη απλότητα. Ώστε εκείνος που ζει με ταπεινοφροσύνη και ακακία, αυτός είναι ευπρόσδεκτος στον Θεό, όπως και εκείνος που δέχεται τη βασιλεία του Θεού ως παιδί, δηλαδή χωρίς δόλο, χωρίς πολυπραγμοσύνη και με πίστη. Διότι ο περίεργος, που συνεχώς ρωτά το «πώς;», θα καταστραφεί μαζί με την απιστία του, και δεν πρόκειται να εισέλθει στη βασιλεία, την οποία δεν θέλησε να αποδεχθεί με απλότητα, χωρίς περιέργεια και με μετριοφροσύνη. Όλοι λοιπόν οι απόστολοι και γενικώς όλοι όσοι πίστεψαν στον Χριστό θα μπορούσαν να ονομαστούν παιδιά, όπως και ο ίδιος ο Κύριος ονόμασε τους αποστόλους: «Παιδιά, μήπως έχετε προσφάγιο;» Αντιθέτως, οι σοφοί των Ελλήνων, επειδή αναζητούσαν σοφία στο μυστήριο, που είναι η βασιλεία του Θεού, και επειδή δεν ήθελαν να το δεχθούν χωρίς συλλογισμούς, δικαίως εκδιώχθηκαν από αυτή τη βασιλεία. Δεν είπε όμως ότι «σε αυτά ανήκει η βασιλεία», αλλά «στους τοιούτους», δηλαδή σε εκείνους που απέκτησαν με την ελεύθερη βούλησή τους την ακακία και τη μετριοφροσύνη, τις οποίες τα παιδιά διαθέτουν από τη φύση τους. Ας αποδεχθούμε, λοιπόν, όλα τα εκκλησιαστικά, τα οποία αποτελούν τη βασιλεία του Θεού, χωρίς περιέργεια, με πίστη και μετριοφροσύνη, διότι η περιέργεια είναι γνώρισμα της έπαρσης και της ψευτοσοφίας. «

Πηγαίνω να ψαρέψω. Του λένε: Ερχόμαστε κι εμείς μαζί σου. Βγήκαν λοιπόν και ανέβηκαν αμέσως στο πλοίο· και εκείνη τη νύχτα δεν έπιασαν τίποτα. Όταν πια είχε γίνει πρωί, στάθηκε ο Ιησούς στον γιαλό· ωστόσο οι μαθητές δεν ήξεραν ότι είναι ο Ιησούς. Τους λέει, λοιπόν, ο Ιησούς: Παιδιά, μήπως έχετε κανένα προσφάγι; Του αποκρίθηκαν: Όχι. Εκείνος τους είπε: Ρίξτε το δίχτυ στα δεξιά μέρη του πλοίου, και θα βρείτε. Το έριξαν, λοιπόν, και δεν μπορούσαν πια να το τραβήξουν από το πλήθος των ψαριών.

Αφού δε στάθηκε κοντά τους ενώ κοπίαζαν και ταλαιπωρούνταν, δεν φανερώνει αμέσως τον εαυτό του. Διότι θέλει πρώτα να συζητήσει μαζί τους· γι' αυτό και λέει: «Παιδιά, μήπως έχετε τίποτε για προσφάγιο;», σαν να επρόκειτο να αγοράσει κάτι από αυτούς. Όταν δε εκείνοι απάντησαν αρνητικά, και αφού τους πρόσταξε να ρίξουν τα δίχτυα στα δεξιά και έπιασαν ψάρια, «λέει ο μαθητής, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, στον Πέτρο: Είναι ο Κύριος». Πάλι εδώ βλέπουμε να φανερώνονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των μαθητών. Διότι ο μεν Ιωάννης είναι πιο διορατικός, ο δε Πέτρος πιο θερμός. Γι' αυτό ο μεν Ιωάννης αναγνώρισε πρώτος τον Κύριο, ο δε Πέτρος πήγε πρώτος προς αυτόν. Με το να ζωστεί λοιπόν, έδειξε τη συστολή του· και με το να ρίξει τον εαυτό του στη θάλασσα, φανέρωσε τον πόθο του. Διότι δεν έκανε υπομονή όπως οι άλλοι, αλλά έφτασε κολυμπώντας, μολονότι απείχε από τη στεριά «περίπου διακόσιους πήχεις».