Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 21:7

Έπειτα εμφανίστηκε πάλι στους μαθητές στη θάλασσα της Τιβεριάδας· εκείνοι αλίευσαν πλήθος ιχθύων και έφαγε μαζί τους. Στη συνέχεια προστάζει τον Πέτρο να ποιμαίνει τα πρόβατα, του προαναγγέλλει με ποιον θάνατο πρόκειται να πεθάνει και του δίνει εντολή να τον ακολουθήσει.

Χωρίς καμία καθυστέρηση, λοιπόν, πειθόμενοι στα προστάγματα του Σωτήρα μας, ρίχνουν το δίχτυ οι θεσπέσιοι μαθητές. Και αυτό μας φανερώνει ότι δεν άρπαξαν από μόνοι τους τη χάρη της αποστολής, αλλά εξήλθαν στο πνευματικό κυνήγι σύμφωνα με τα δικά Του προστάγματα: «Πορευθέντες», διότι λέει, «μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Και οι ίδιοι μάλιστα λένε ότι ρίχνουν το δίχτυ σύμφωνα με τον λόγο του Χριστού. Διότι αλιεύουν με τα δίχτυα όχι με άλλον τρόπο παρά με τα λόγια και τα ευαγγελικά προστάγματα του Σωτήρα μας. Το πλήθος δε των ψαριών που βρέθηκαν μέσα στα δίχτυα ήταν τόσο μεγάλο, ώστε οι μαθητές δεν μπορούσαν πλέον να το ανασύρουν εύκολα. Διότι αναρίθμητοι είναι αυτοί που αλιεύθηκαν και πίστεψαν, και το θαύμα που συντελείται ως προς αυτό φαίνεται πράγματι ανώτερο και να ξεπερνά τη δύναμη των αγίων αποστόλων. Διότι είναι ενέργεια του Χριστού, ο οποίος συλλέγει με τη δική Του δύναμη το πλήθος αυτών που σώζονται στην επί γης Εκκλησία σαν σε αποστολικό δίχτυ. <Λέγει λοιπόν ο μαθητής εκείνος τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς στον Πέτρο: Ο Κύριος είναι. Ο Σίμων Πέτρος, λοιπόν, όταν άκουσε ότι είναι ο Κύριος, ζώστηκε το επανωφόρι του, διότι ήταν γυμνός, και έριξε τον εαυτό του στη θάλασσα· οι δε άλλοι μαθητές ήρθαν με το πλοιάριο, διότι δεν ήταν μακριά από τη στεριά, αλλά σε απόσταση περίπου διακοσίων πήχεων, σύροντας το δίχτυ με τα ψάρια.

Όταν, λοιπόν, αποβιβάστηκαν στη στεριά, βλέπουν αναμμένη ανθρακιά και πάνω της ένα ψάρι και ψωμί. Και τους λέει ο Ιησούς: «Φέρτε από τα ψάρια που πιάσατε τώρα». Ανέβηκε, λοιπόν, ο Σίμων Πέτρος και έσυρε το δίχτυ στη στεριά, γεμάτο με μεγάλα ψάρια, εκατόν πενήντα τρία. Και παρόλο που ήταν τόσα πολλά, δεν σχίστηκε το δίχτυ. Τους λέει ο Ιησούς: «Ελάτε να γευματίσετε». Κανείς, όμως, από τους μαθητές δεν τολμούσε να τον ρωτήσει: «Εσύ ποιος είσαι;», επειδή γνώριζαν ότι είναι ο Κύριος. Έρχεται ο Ιησούς και παίρνει το ψωμί και τους δίνει, και το ψάρι παρομοίως. Αυτή ήταν ήδη η τρίτη φορά που φανερώθηκε ο Ιησούς στους μαθητές του, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς.> Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου αναφέρει και πάλι εδώ ότι ο ίδιος είναι ο μαθητής που αγαπιόταν. Αγαπιόταν δε πάρα πολύ, λόγω της μέγιστης, όπως φαίνεται, οξύνοιας και της καθαρότητας του νου και της οξύτητας των οφθαλμών της καρδιάς του, καθώς και της μεγάλης του ικανότητας στο να μπορεί να κατανοεί κάτι με ταχύτητα. Έτσι, συλλαμβάνοντας πριν από όλους τους άλλους την αντίληψη του θαύματος, αναγνώρισε την παρουσία του Χριστού και την ανήγγειλε στους υπόλοιπους, χωρίς να διστάσει καθόλου, αλλά μάλλον αναφωνώντας με πολύ μεγάλο θάρρος: «Είναι ο Κύριος». Και ο θεσπέσιος Πέτρος πηδά πρώτος έξω, κατανοώντας πως η άφιξη με το πλοιάριο θα καθυστερούσε κάπως· διότι ήταν πάντοτε ένθερμος στην προθυμία του, κινούμενος σε τόλμη και αγάπη προς τον Χριστό· ενώ οι υπόλοιποι ακολουθούν αυτόν που προπορευόταν, σύροντας το δίχτυ μαζί με το πλοιάριο.

Διότι με κάθε τρόπο στερεώθηκε σε αυτόν η πίστη, σε αυτόν που έλαβε το κλειδί των ουρανών, σε αυτόν που λύνει επί της γης και δένει στον ουρανό. Διότι σε αυτόν βρίσκονται όλες οι επιζητούμενες λεπτομέρειες της πίστεως. Αυτός είναι που αρνήθηκε τρεις φορές και τρεις φορές αναθεμάτισε πριν λαλήσει ο πετεινός· διότι, θέλοντας να φανερώσει την υπερβολή της αγάπης του προς τον Δεσπότη του, διατεινόταν και έλεγε: «Ακόμη κι αν όλοι σε αρνηθούν, εγώ δεν θα σε αρνηθώ», λέγοντάς το αυτό στο μέτρο των ανθρωπίνων δυνατοτήτων· αυτός είναι που έκλαψε στο άκουσμα της φωνής του πετεινού, για να ομολογήσει αληθινά ότι η σύλληψη του Υιού του Θεού δεν ήταν φαινομενική, αλλά αληθινή, ώστε να τον ομολογήσει αληθινό άνθρωπο με το να κλαίει για τη σύλληψή του, όταν παραδόθηκε από τους Φαρισαίους· αυτός είναι που πήγε στη Γαλιλαία για να ψαρέψει, ο συνοδοιπόρος εκείνου που ανακλίθηκε στο στήθος (διότι ο μεν ένας, μαθαίνοντας από τον Υιό και λαμβάνοντας από τον Υιό τη δύναμη της γνώσεως, την αποκάλυπτε, ενώ ο άλλος δεχόταν ωφέλεια από τον Πατέρα, θεμελιώνοντας την ασφάλεια της πίστεως), ο οποίος μέσα στο πλοίο, στη λίμνη της Τιβεριάδος, γυμνός πάλι ψάρευε μετά την κλήση του (ενώ ο μαθητής, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς *) στο άκουσμα του λόγου που είπε ο Σωτήρας: «Παιδιά, μήπως έχετε κανένα προσφάγιο;»

και (λέει) «ρίξτε στα δεξιά του πλοίου και θα βρείτε»· όταν δε ο Πέτρος εξεπλάγη με αυτόν τον λόγο, ο Ιωάννης, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, λέει: «Είναι ο Κύριος», άνθρωπος μεν κατά σάρκα, γεννηθείς από τη Μαρία εν αληθεία και όχι φαινομενικά, Θεός δε όντας κατά πνεύμα, ελθών από τα επουράνια εκ του Πατρός· αυτός είναι που ακούει από τον ίδιο: «Πέτρε, ποίμαινε τα αρνία μου», αυτός στον οποίο έχει εμπιστευθεί την ποίμνη, αυτός που την οδηγεί καλώς με τη δύναμη του ιδίου του Δεσπότου, αυτός που ομολογεί περί της σαρκός, αυτός που αληθινά αναγγέλλει τα του Πατρός περί του Υιού, αυτός που φανερώνει το Πνεύμα και την αξία Του στη Θεότητα, αυτός που έδωσε δεξιά χείρα κοινωνίας στον Παύλο και τον Βαρνάβα, μαζί με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, ώστε «διά τριών μαρτύρων να σταθεί κάθε λόγος».

Όταν, λοιπόν, τον είδαν εκείνοι να γνωρίζει την κατάστασή τους αν και δεν ήταν παρών, εύκολα πείστηκαν στα λόγια του. Έριξαν, λοιπόν, τα δίχτυα υπακούοντας. Επειδή δε βρήκαν όχι μόνο ψάρια, όπως εκείνος είπε, αλλά και τόσα πολλά και τόσο μεγάλα, ώστε να μην μπορούν καν να τραβήξουν το δίχτυ στο πλοίο (διότι δεν είχαν πλέον τη δύναμη, λέγει το κείμενο, να το σύρουν εξαιτίας του πλήθους των ψαριών), ο Ιωάννης, που ήταν πιο έτοιμος από τους άλλους για τη θεία επίγνωση, ο εξαιρετικά αγαπημένος στον Κύριο και διδάσκαλο, θυμούμενος προφανώς και εκείνη τη θαυμαστή αλιεία στη λίμνη Γεννησαρέτ στην αρχή, κατά την οποία ρίχνοντας τα δίχτυα σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, έκλεισαν μέσα τόσο μεγάλο πλήθος ψαριών, ώστε και αυτό να είναι θαυμαστό, πώς δηλαδή από τόσο μεγάλο πλήθος δεν σχίστηκαν τα δίχτυα, «λέγει, λοιπόν, ο μαθητής εκείνος, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, στον Πέτρο: Ο Κύριος είναι». Και ο Πέτρος πάλι, ο πιο θερμός και ο πιο έτοιμος από τους άλλους για δράση, «όταν άκουσε», λέγει, «ότι είναι ο Κύριος, ζώστηκε τον επενδύτη του, διότι ήταν γυμνός, και έριξε τον εαυτό του στη θάλασσα».

Λέει, λοιπόν, ο μαθητής εκείνος, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, στον Πέτρο: «Ο Κύριος είναι». Ο Σίμων Πέτρος, λοιπόν, όταν άκουσε ότι είναι ο Κύριος, έζωσε τον επενδύτη του (διότι ήταν γυμνός), και έπεσε στη θάλασσα. Οι δε άλλοι μαθητές ήρθαν με το πλοιάριο. Διότι δεν ήταν μακριά από τη στεριά, αλλά σε απόσταση περίπου διακοσίων πήχεων, σέρνοντας το δίχτυ με τα ψάρια.» Με το να πει, «Εφανέρωσε τον εαυτό του ο Ιησούς», ο ευαγγελιστής δηλώνει τούτο: ότι αν δεν το ήθελε ο ίδιος, και δεν φανέρωνε τον εαυτό του από θεία συγκατάβαση, δεν θα γινόταν ορατός, καθώς το σώμα του ήταν άφθαρτο. Για ποιον λόγο, όμως, κάνει μνεία και στον τόπο, δηλαδή στη θάλασσα της Τιβεριάδας;

Αφού δε στάθηκε κοντά τους ενώ κοπίαζαν και ταλαιπωρούνταν, δεν φανερώνει αμέσως τον εαυτό του. Διότι θέλει πρώτα να συζητήσει μαζί τους· γι' αυτό και λέει: «Παιδιά, μήπως έχετε τίποτε για προσφάγιο;», σαν να επρόκειτο να αγοράσει κάτι από αυτούς. Όταν δε εκείνοι απάντησαν αρνητικά, και αφού τους πρόσταξε να ρίξουν τα δίχτυα στα δεξιά και έπιασαν ψάρια, «λέει ο μαθητής, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, στον Πέτρο: Είναι ο Κύριος». Πάλι εδώ βλέπουμε να φανερώνονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των μαθητών. Διότι ο μεν Ιωάννης είναι πιο διορατικός, ο δε Πέτρος πιο θερμός. Γι' αυτό ο μεν Ιωάννης αναγνώρισε πρώτος τον Κύριο, ο δε Πέτρος πήγε πρώτος προς αυτόν. Με το να ζωστεί λοιπόν, έδειξε τη συστολή του· και με το να ρίξει τον εαυτό του στη θάλασσα, φανέρωσε τον πόθο του. Διότι δεν έκανε υπομονή όπως οι άλλοι, αλλά έφτασε κολυμπώντας, μολονότι απείχε από τη στεριά «περίπου διακόσιους πήχεις».