Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 21:8

Έπειτα εμφανίστηκε πάλι στους μαθητές στη θάλασσα της Τιβεριάδας· εκείνοι αλίευσαν πλήθος ιχθύων και έφαγε μαζί τους. Στη συνέχεια προστάζει τον Πέτρο να ποιμαίνει τα πρόβατα, του προαναγγέλλει με ποιον θάνατο πρόκειται να πεθάνει και του δίνει εντολή να τον ακολουθήσει.

Χωρίς καμία καθυστέρηση, λοιπόν, πειθόμενοι στα προστάγματα του Σωτήρα μας, ρίχνουν το δίχτυ οι θεσπέσιοι μαθητές. Και αυτό μας φανερώνει ότι δεν άρπαξαν από μόνοι τους τη χάρη της αποστολής, αλλά εξήλθαν στο πνευματικό κυνήγι σύμφωνα με τα δικά Του προστάγματα: «Πορευθέντες», διότι λέει, «μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Και οι ίδιοι μάλιστα λένε ότι ρίχνουν το δίχτυ σύμφωνα με τον λόγο του Χριστού. Διότι αλιεύουν με τα δίχτυα όχι με άλλον τρόπο παρά με τα λόγια και τα ευαγγελικά προστάγματα του Σωτήρα μας. Το πλήθος δε των ψαριών που βρέθηκαν μέσα στα δίχτυα ήταν τόσο μεγάλο, ώστε οι μαθητές δεν μπορούσαν πλέον να το ανασύρουν εύκολα. Διότι αναρίθμητοι είναι αυτοί που αλιεύθηκαν και πίστεψαν, και το θαύμα που συντελείται ως προς αυτό φαίνεται πράγματι ανώτερο και να ξεπερνά τη δύναμη των αγίων αποστόλων. Διότι είναι ενέργεια του Χριστού, ο οποίος συλλέγει με τη δική Του δύναμη το πλήθος αυτών που σώζονται στην επί γης Εκκλησία σαν σε αποστολικό δίχτυ. <Λέγει λοιπόν ο μαθητής εκείνος τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς στον Πέτρο: Ο Κύριος είναι. Ο Σίμων Πέτρος, λοιπόν, όταν άκουσε ότι είναι ο Κύριος, ζώστηκε το επανωφόρι του, διότι ήταν γυμνός, και έριξε τον εαυτό του στη θάλασσα· οι δε άλλοι μαθητές ήρθαν με το πλοιάριο, διότι δεν ήταν μακριά από τη στεριά, αλλά σε απόσταση περίπου διακοσίων πήχεων, σύροντας το δίχτυ με τα ψάρια.

Λέει, λοιπόν, ο μαθητής εκείνος, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, στον Πέτρο: «Ο Κύριος είναι». Ο Σίμων Πέτρος, λοιπόν, όταν άκουσε ότι είναι ο Κύριος, έζωσε τον επενδύτη του (διότι ήταν γυμνός), και έπεσε στη θάλασσα. Οι δε άλλοι μαθητές ήρθαν με το πλοιάριο. Διότι δεν ήταν μακριά από τη στεριά, αλλά σε απόσταση περίπου διακοσίων πήχεων, σέρνοντας το δίχτυ με τα ψάρια.» Με το να πει, «Εφανέρωσε τον εαυτό του ο Ιησούς», ο ευαγγελιστής δηλώνει τούτο: ότι αν δεν το ήθελε ο ίδιος, και δεν φανέρωνε τον εαυτό του από θεία συγκατάβαση, δεν θα γινόταν ορατός, καθώς το σώμα του ήταν άφθαρτο. Για ποιον λόγο, όμως, κάνει μνεία και στον τόπο, δηλαδή στη θάλασσα της Τιβεριάδας;

Αφού δε στάθηκε κοντά τους ενώ κοπίαζαν και ταλαιπωρούνταν, δεν φανερώνει αμέσως τον εαυτό του. Διότι θέλει πρώτα να συζητήσει μαζί τους· γι' αυτό και λέει: «Παιδιά, μήπως έχετε τίποτε για προσφάγιο;», σαν να επρόκειτο να αγοράσει κάτι από αυτούς. Όταν δε εκείνοι απάντησαν αρνητικά, και αφού τους πρόσταξε να ρίξουν τα δίχτυα στα δεξιά και έπιασαν ψάρια, «λέει ο μαθητής, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, στον Πέτρο: Είναι ο Κύριος». Πάλι εδώ βλέπουμε να φανερώνονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των μαθητών. Διότι ο μεν Ιωάννης είναι πιο διορατικός, ο δε Πέτρος πιο θερμός. Γι' αυτό ο μεν Ιωάννης αναγνώρισε πρώτος τον Κύριο, ο δε Πέτρος πήγε πρώτος προς αυτόν. Με το να ζωστεί λοιπόν, έδειξε τη συστολή του· και με το να ρίξει τον εαυτό του στη θάλασσα, φανέρωσε τον πόθο του. Διότι δεν έκανε υπομονή όπως οι άλλοι, αλλά έφτασε κολυμπώντας, μολονότι απείχε από τη στεριά «περίπου διακόσιους πήχεις».