Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 21:9

Έπειτα εμφανίστηκε πάλι στους μαθητές στη θάλασσα της Τιβεριάδας· εκείνοι αλίευσαν πλήθος ιχθύων και έφαγε μαζί τους. Στη συνέχεια προστάζει τον Πέτρο να ποιμαίνει τα πρόβατα, του προαναγγέλλει με ποιον θάνατο πρόκειται να πεθάνει και του δίνει εντολή να τον ακολουθήσει.

Όταν, λοιπόν, αποβιβάστηκαν στη στεριά, βλέπουν αναμμένη ανθρακιά και πάνω της ένα ψάρι και ψωμί. Και τους λέει ο Ιησούς: «Φέρτε από τα ψάρια που πιάσατε τώρα». Ανέβηκε, λοιπόν, ο Σίμων Πέτρος και έσυρε το δίχτυ στη στεριά, γεμάτο με μεγάλα ψάρια, εκατόν πενήντα τρία. Και παρόλο που ήταν τόσα πολλά, δεν σχίστηκε το δίχτυ. Τους λέει ο Ιησούς: «Ελάτε να γευματίσετε». Κανείς, όμως, από τους μαθητές δεν τολμούσε να τον ρωτήσει: «Εσύ ποιος είσαι;», επειδή γνώριζαν ότι είναι ο Κύριος. Έρχεται ο Ιησούς και παίρνει το ψωμί και τους δίνει, και το ψάρι παρομοίως. Αυτή ήταν ήδη η τρίτη φορά που φανερώθηκε ο Ιησούς στους μαθητές του, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς.> Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου αναφέρει και πάλι εδώ ότι ο ίδιος είναι ο μαθητής που αγαπιόταν. Αγαπιόταν δε πάρα πολύ, λόγω της μέγιστης, όπως φαίνεται, οξύνοιας και της καθαρότητας του νου και της οξύτητας των οφθαλμών της καρδιάς του, καθώς και της μεγάλης του ικανότητας στο να μπορεί να κατανοεί κάτι με ταχύτητα. Έτσι, συλλαμβάνοντας πριν από όλους τους άλλους την αντίληψη του θαύματος, αναγνώρισε την παρουσία του Χριστού και την ανήγγειλε στους υπόλοιπους, χωρίς να διστάσει καθόλου, αλλά μάλλον αναφωνώντας με πολύ μεγάλο θάρρος: «Είναι ο Κύριος». Και ο θεσπέσιος Πέτρος πηδά πρώτος έξω, κατανοώντας πως η άφιξη με το πλοιάριο θα καθυστερούσε κάπως· διότι ήταν πάντοτε ένθερμος στην προθυμία του, κινούμενος σε τόλμη και αγάπη προς τον Χριστό· ενώ οι υπόλοιποι ακολουθούν αυτόν που προπορευόταν, σύροντας το δίχτυ μαζί με το πλοιάριο.

Έπειτα βλέπουν να υπάρχει εκεί μια ανθρακιά, καθώς παραδόξως ο Χριστός είχε ανάψει φωτιά και είχε τοποθετήσει πάνω της ένα ψάρι, το οποίο προφανώς είχε αλιευθεί με την άρρητη δύναμή του, και αυτό κατά θεία οικονομία. Διότι δεν έκανε την αρχή η χείρα των αγίων αποστόλων, δηλαδή το κήρυγμα της πνευματικής αλιείας που νοείται για εμάς, αλλά η ισχύς του Σωτήρος. Διότι εκείνος αλίευσε πρώτος, ως απαρχή των μελλόντων, ένα ψάρι, και δεν εννοούμε βεβαίως απόλυτα ένα, αλλά μέσω του ενός υποδηλώνεται το ότι δεν ήταν πάρα πολλοί· έπειτα, μετά από αυτό, οι μαθητές αλιεύουν το πλήθος, πάλι με τα θεοπρεπέστατα νεύματά του και παίρνοντας δύναμη ώστε να μπορέσουν να πιάσουν κάτι από αυτά που αναζητούσαν. Ανασύρει δε το δίχτυ ο Πέτρος, γεγονός μέσω του οποίου πάλι είναι δυνατόν να κατανοήσουμε ότι ο κόπος των αγίων αποστόλων δεν πρόκειται να παραμείνει ατελέσφορος.

Ο επενδύτης είναι κάποιου είδους σινδόνη και λινό ύφασμα, το οποίο χρησιμοποιούν οι Σύροι και οι Φοίνικες πάνω από τα ενδύματά τους, γι' αυτό και ονομάζεται επενδύτης, μερικές φορές μάλιστα το τυλίγουν και γύρω από το γυμνό σώμα τους, όπως ακριβώς και ο νεαρός που ακολούθησε τον Κύριο όταν συνελήφθη από τους Ιουδαίους ήταν τυλιγμένος με μια σινδόνη κατάσαρκα, την οποία μάλιστα εγκατέλειψε στους νεαρούς που τον έπιασαν και διέφυγε γυμνός. Ο Πέτρος όμως, αν και ήταν γυμνός, δεν ρίχτηκε απλώς με αυτόν τον επενδύτη, αλλά τον δίπλωσε και τον έζωσε γύρω του, ώστε να μπορεί και να κολυμπήσει· διότι απείχε από τη στεριά διακόσιους πήχεις. Έτσι λοιπόν ο Πέτρος με τόσο ένθερμο ζήλο προλαβαίνει τους πάντες, ενώ οι άλλοι μαθητές ήρθαν με το πλοιάριο, σέρνοντας το δίχτυ με τα ψάρια και προσφέροντάς τα τρόπον τινά σε Εκείνον που τα χορήγησε, ώστε να μπορούν έστω και με αυτό να πουν εκείνο το ιερό λόγιο: «Τα σα εκ των σων». «Όταν λοιπόν αποβιβάστηκαν», λέει, «στη στεριά, βλέπουν αναμμένη ανθρακιά και ένα ψάρι να βρίσκεται πάνω της, και ψωμί». Μερικοί λοιπόν θεώρησαν ότι αυτή η ανθρακιά ήταν από φωτιά, πάνω στην οποία ψηνόταν το ψάρι, αλλά τα όσα προστίθενται στη συνέχεια, λένε κάποιοι άλλοι, δεν επιτρέπουν να ερμηνεύσουμε με αυτόν τον τρόπο την ανθρακιά· διότι βέβαια το ψωμί δεν βρισκόταν πάνω στη φωτιά.

Επειδή λοιπόν «ο Πέτρος ήταν γυμνός», καθώς κοπίαζε με το ψάρεμα, από αιδώ τυλίγει πάνω του το πανωφόρι του (διότι αυτό σημαίνει η λέξη «διεζώσατο»), και πηγαίνει πρώτος προς τον Κύριο. Διότι αυτά που γίνονταν δεν ήταν καθόλου μικρά, αλλά μεγάλα· πρώτον μεν το ότι πιάστηκαν πολλά ψάρια, έπειτα το ότι δεν σχίστηκε το δίχτυ. «Όταν λοιπόν αποβιβάστηκαν στη στεριά, βλέπουν αναμμένη ανθρακιά, και ψάρι τοποθετημένο πάνω της, και ψωμί.»