Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 3:21

Εκείνος δε που πράττει την αλήθεια, δηλαδή ο εραστής και εκτελεστής των έργων της αλήθειας, έρχεται προς το φως, για να φανερωθούν τα έργα του ότι έχουν συντελεστεί εν Θεώ· διότι δεν αποποιείται τον εν Πνεύματι φωτισμό, καθοδηγούμενος μάλιστα από αυτόν ώστε να μπορεί να κατανοεί χωρίς να πλανάται, εάν δεν έχει παραβεί τη θεία εντολή και εάν έχει πράξει τα πάντα σύμφωνα με τον νόμο του Θεού.

Διότι είναι αλήθεια αυτό που είπε ο Χριστός, ότι «Καθένας που πράττει τα φαύλα μισεί το φως, και δεν έρχεται στο φως, για να μην ελεγχθούν τα έργα του· ενώ εκείνος που πράττει την αλήθεια, έρχεται στο φως, για να φανερωθούν τα έργα του, επειδή είναι καμωμένα εν τω Θεώ». Ακάθαρτα είναι δε και τα ερπετά από τα πετεινά, «τα οποία πορεύονται», λέει, «με τα τέσσερα», όπως για παράδειγμα οι μύγες και όσα μοιάζουν με αυτές. Είναι δε μύρια αυτά τα μικρά και απεχθή, τα οποία δεν έχουν την ικανότητα να πετούν ψηλά. Ποιος είναι, λοιπόν, ο λόγος που ο νόμος αναφέρθηκε και σε αυτά, είναι αναγκαίο να το εξετάσουμε προσεκτικά. Διότι, όπως ακριβώς όταν έκανε μνεία των κτηνών, κατονομάζοντας την καμήλα πρόσθεσε τον λαγό, αποδεικνύοντας οπωσδήποτε εξίσου ακάθαρτους όσους κατηγορούνται για φαυλότητα, είτε είναι κανείς μεγάλος είτε μικρός (διότι δεν υπάρχει προσωποληψία στον Θεό, σύμφωνα με τα γεγραμμένα)· έτσι και εδώ κάνει μεν μνεία του αετού, και αφού κατονόμασε τον βασιλικότερο των πτηνών, κατέρχεται πάλι έως και στο πιο μικρό από όσα συνηθίζουν να φέρουν πτερά, θέτοντας στην ίδια μοίρα μικρό και μεγάλο, εφόσον είναι δημιουργός άτοπων έργων και φέρει ανεξίτηλη την κατάκριση. Εξαιρεί βεβαίως από ένα τέτοιο γένος την ακρίδα και τον βρούχο και τα παρόμοια με αυτά, εξαιτίας της ευρωστίας τους να μπορούν να αναπηδούν, και ελάχιστα μεν να παραμένουν στα χαμηλά, αλλά αντίθετα να υψώνονται συχνά ψηλά και να πηδούν με ευκολία.

Εκείνος όμως που πράττει την αλήθεια έρχεται προς το φως, για να φανερωθούν τα έργα του, ότι έχουν επιτελεσθεί εν Θεώ.» «Αφού αποβάλετε το ψεύδος, να λέτε την αλήθεια ο καθένας με τον πλησίον του, διότι είμαστε μέλη ο ένας του άλλου.» «Δεν έχω μεγαλύτερη χαρά από αυτήν, από το να ακούω ότι τα τέκνα μου πορεύονται εν αληθεία.» Το ύψιστο των αγαθών είναι η αλήθεια.

Ούτε αυτούς που αμαρτάνουν τιμωρεί αμέσως ο Θεός, αλλά τους δίδει χρόνο για τη θεραπεία και την επανόρθωση του σφάλματός τους. ΤΙΤΛΟΣ Γ΄. — Περί των φυσικών. «Η διάνοια του ανθρώπου ρέπει προς την πονηρία από τα νιάτα του.» «Σαράκι των οστών είναι η ευαίσθητη καρδιά.» «Σε όλο τον χρόνο τα μάτια των ανθρώπων προσδοκούν τα κακά.» «Όπως τα πρόσωπα δεν είναι όμοια μεταξύ τους, έτσι και οι καρδιές των ανθρώπων δεν είναι ίδιες.» «Κάθε καρδιά είναι επιρρεπής στη λύπη.» «Κάθε ζωντανό ον αγαπά το όμοιό του, και ο άνθρωπος προσκολλάται στον όμοιό του.» «Από την όψη του προσώπου αναγνωρίζεται ο συνετός.» «Η καρδιά του ανθρώπου αλλοιώνει το πρόσωπό του, είτε προς το καλό είτε προς το κακό.» «Καθένας που πράττει φαύλα έργα μισεί το φως και δεν έρχεται προς το φως, για να μην ελεγχθούν τα έργα του. Εκείνος όμως που πράττει την αλήθεια, έρχεται προς το φως, για να φανερωθούν τα έργα του, διότι έχουν επιτελεστεί εν Θεώ.» «Από όποιον νικηθεί κάποιος, σε αυτόν και έχει υποδουλωθεί.» Εμείς οι άνθρωποι έχουμε από τη φύση μας την τάση να αποδεχόμαστε πρόθυμα αυτό που επιλέγουμε εκούσια, ακόμη και αν είναι επίπονο.

Όποιος επιθυμεί να με ακολουθήσει, λέει, ας εγκαταλείψει πρώτα τα έργα του σκότους και ας δείξει καθαρά ότι αγαπά το φως και μισεί το σκοτάδι, επειδή «καθένας που πράττει φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται προς το φως, για να μην ελεγχθούν τα έργα του· εκείνος όμως που πράττει την αλήθεια έρχεται στο φως, για να φανερωθούν τα έργα του, ότι έχουν επιτελεστεί σύμφωνα με το θέλημα του Θεού». Αυτός, λοιπόν, θα έχει το φως, εμένα, και θα γίνει φως και θα κληρονομήσει το ανέσπερο φως της αθάνατης ζωής. Εκείνος όμως που δεν επιθυμεί να με ακολουθήσει, είναι ολοφάνερο ότι «θα περπατήσει στο σκοτάδι» στερούμενος το φως· διότι όποιος είναι πάντοτε ενωμένος με το φως έχει απαλλαγεί εντελώς από το σκοτάδι, ενώ όποιος ζει στο σκοτάδι στερείται πραγματικά το φως, επειδή δεν υπάρχει καμία κοινωνία του φωτός με το σκοτάδι, όπως ακριβώς «δεν μπορεί κανείς να δουλεύει σε δύο κυρίους, δηλαδή στον Θεό και στον μαμωνά», ούτε μπορεί κανείς να βαδίσει ταυτόχρονα σε δύο οδούς, την ευρύχωρη και τη στενή, εκτός και αν εγκαταλείψει τη μία και στραφεί προς την άλλη. Το ότι αυτό είναι εύκολο για όσους το θέλουν, είναι απολύτως φανερό. Διότι ο άνθρωπος, έχοντας τιμηθεί εξ αρχής από τον Θεό με το αξίωμα του αυτεξουσίου, επιλέγει ελεύθερα είτε την οδό της ζωής είτε την οδό, ας πούμε, του θανάτου, και έχει την ευκολία να στραφεί από τη μία προς την άλλη, όπως προαναφέρθηκε.

Διότι, λέει, δεν υπάρχει καμία «κοινωνία του φωτός με το σκοτάδι» και πάλι: «Εγώ είμαι», λέει, «το φως του κόσμου» και «αυτός που με ακολουθεί δεν πρόκειται να περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής», δηλαδή αυτός που θέλει να ακολουθήσει εμένα, το φως, προς το φως της ζωής, οφείλει πρώτα να μισήσει τα έργα του σκότους. Διότι, αν κάποιος δεν μισήσει πρώτα τα έργα του σκότους, δεν μπορεί να αγαπήσει τα έργα του φωτός, επειδή «καθένας που πράττει φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται προς το φως», λέει ο Κύριος, «για να μην ελεγχθούν τα έργα του· εκείνος όμως που πράττει την αλήθεια έρχεται προς το φως, για να φανερωθούν τα έργα του, ότι έχουν εργαστεί εν τω Θεώ».

Διότι, εάν είχε έρθει για αυτό, όλοι θα είχαν κατακριθεί· επειδή όλοι αμάρτησαν, όπως ακριβώς λέει και ο Παύλος. Όμως πρωτίστως ήρθε για να σώσει τον κόσμο, και αυτός ήταν ο σκοπός του· κατά συμβεβηκός δε κρίνει αυτούς που δεν πίστεψαν. Ο Μωσαϊκός νόμος, αντίθετα, ήρθε πρωτίστως για τον έλεγχο της αμαρτίας και την κατάκριση των παραβατών. Διότι δεν συγχωρούσε κανέναν, αλλά ταυτόχρονα με το που έβρισκε κάποιον να αμαρτάνει, του επέβαλλε και την τιμωρία. Η πρώτη παρουσία, λοιπόν, δεν είχε σκοπό να κρίνει, ει μη μόνον κατά συμβεβηκός, αυτούς που απίστησαν· διότι αυτοί έχουν ήδη κριθεί. Η δεύτερη παρουσία, όμως, θα γίνει οπωσδήποτε για να κρίνει τους πάντες και να ανταποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του. «Εκείνος που πιστεύει στον Υιό δεν κρίνεται· εκείνος όμως που δεν πιστεύει έχει ήδη κριθεί, επειδή δεν έχει πιστέψει στο όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού. Και αυτή είναι η κρίση, ότι το φως ήρθε στον κόσμο, και οι άνθρωποι αγάπησαν περισσότερο το σκοτάδι παρά το φως· διότι τα έργα τους ήταν πονηρά. Διότι καθένας που πράττει φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται προς το φως, για να μην ελεγχθούν τα έργα του· εκείνος όμως που πράττει την αλήθεια έρχεται προς το φως, για να φανερωθούν τα έργα του, ότι έχουν εργαστεί εν Θεώ.» Τι σημαίνει, «Εκείνος που πιστεύει στον Υιό δεν κρίνεται;» Άραγε, εάν έχει ακάθαρτο βίο, δεν κρίνεται; Μάλιστα, τέτοιους ανθρώπους ο Παύλος ούτε καν γνήσιους πιστούς τους θεωρεί. «