Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 4:30

Διότι αυτός που γνωρίζει τα κρυμμένα, και έχει λάβει αυτό το μεγάλο και θεοπρεπές αξίωμα, πώς δεν θα τρέξει με ούριο άνεμο προς την εκπλήρωση όσων θα επιθυμούσε; <Βγήκαν από την πόλη και έρχονταν προς αυτόν.> Η ευπείθεια των Σαμαρειτών αποτελεί έλεγχο της σκληροκαρδίας των Ιουδαίων, και η απανθρωπιά εκείνων διαφαίνεται στην ημερότητα τούτων. Και ας παρατηρήσει πάλι ο φιλομαθής τη διαφορά της διαγωγής και των δύο, ώστε πολύ δίκαια να θαυμάσει τον Ιησού, ο οποίος απομακρύνεται μεν από τη Συναγωγή των Ιουδαίων, προσφέρει δε μάλλον τον εαυτό του ως δώρο στους αλλογενείς.

Εγώ βέβαια παρουσίασα τα προηγούμενα πιο συνοπτικά και τώρα παραλείπω τη συνέχεια των ευαγγελικών λόγων, επειδή βλέπω ότι η ώρα σας πιέζει για τις σωματικές ανάγκες και τις βιοτικές ασχολίες. Αλλά εσείς παρατηρήστε αυτήν τη Σαμαρείτιδα· διότι, μόλις άκουσε τα ευαγγελικά λόγια, τα οποία και εμείς εξαγγέλλουμε προς την αγάπη σας, αμέσως περιφρόνησε ακόμη και τα πιο αναγκαία για το σώμα. Διότι άφησε αμέσως και τη στάμνα και την οικία της, και αφού έτρεξε στην πόλη και προσείλκυσε τους Σαμαρείτες, επέστρεψε πάλι μαζί τους στον Χριστό· διότι το «ελάτε να δείτε», αυτό ακριβώς φανερώνει: ακολουθήστε με και θα σας οδηγήσω και θα σας δείξω τώρα τον Σωτήρα που ήρθε από τους ουρανούς στον κόσμο.

Εις την Σαμαρείτιδα. Κατά την ημέρα της Μεσοπεντηκοστής. Ας καταπιαστούμε λοιπόν σήμερα, αγαπητοί, στο μέτρο που παραχωρεί η θεία χάρη, με τους ευαγγελικούς θησαυρούς. Διότι η φιλομάθεια γύρω από αυτά κοσμεί τις ψυχές και ανυψώνει τη γήινη έξη προς τον ουρανό. Και πράγματι, η φιλομάθεια ήταν εκείνη που κατέστησε τη θαυμαστή εκείνη Σαμαρείτιδα από απλή υδροφόρο σε ένθεη· επειδή, βρίσκοντας τον θησαυρό των διδαγμάτων, έσπευσε ολόθερμα· ή μάλλον δεν τον βρήκε εκείνη, αλλά βρέθηκε η ίδια από αυτόν.

Αν και απορούσαν, ωστόσο δεν τολμούν να ρωτήσουν για ποιο θέμα συζητά μαζί της. Τόσο καλά είχαν εκπαιδευτεί και τηρούσαν την ευλάβεια που αρμόζει στους μαθητές προς τον δάσκαλο. Αν πάλι κάπου φαίνονταν να μιλούν με παρρησία, όπως ο Ιωάννης όταν γέρνει στο στήθος του, και όταν τον πλησιάζουν και λένε: «Ποιος είναι μεγαλύτερος;» και όταν οι γιοι του Ζεβεδαίου τον παρακαλούν να καθίσουν ο ένας στα αριστερά και ο άλλος στα δεξιά του, όμως αυτά τα εξέταζαν επειδή τους αφορούσαν και τους φαίνονταν τότε αναγκαία. Εδώ, όμως, επειδή δεν τους ενδιέφερε και τόσο να ερευνήσουν, πράγμα που δεν ήταν καθόλου αναγκαίο, γι' αυτό τον λόγο δεν χρησιμοποιούν την παρρησία, επειδή δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. «Άφησε λοιπόν η γυναίκα τη στάμνα της και απήλθε στην πόλη, και λέει στους ανθρώπους: Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έπραξα. Μήπως αυτός είναι ο Χριστός; Βγήκαν λοιπόν από την πόλη και έρχονταν προς αυτόν.» Τόσο πολύ άναψε η καρδιά της γυναίκας από τα λόγια αυτά, ώστε άφησε ακόμη και τη στάμνα της. Έτσι γρήγορα, λοιπόν, προτίμησε το ύδωρ του Χριστού από την πηγή του Ιακώβ. Και πράγματι γίνεται απόστολος, χειροτονημένη από την πίστη που αγκάλιασε την καρδιά της, και διδάσκει ολόκληρη πόλη και την ελκύει. «Ελάτε, λέει, να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έπραξα.» Όντως, όταν η ψυχή πυρποληθεί από το θείο πυρ, δεν στρέφει το βλέμμα της σε τίποτα από τα γήινα, ούτε σε ντροπή ούτε σε ατίμωση.