Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 4:33

Εκ τούτου πάλι είναι δυνατόν να μάθει κανείς πόση αγάπη έχει η θεία φύση για τους ανθρώπους· διότι θεωρεί ως τροφή και τρυφή την επιστροφή των απολωλότων στη σωτηρία. <Έλεγαν, λοιπόν, οι μαθητές μεταξύ τους: Μήπως του έφερε κανείς να φάει; Λέει σε αυτούς ο Ιησούς.> Μη έχοντας κατανοήσει ακόμη οι μαθητές τον λόγο επειδή ήταν σκοτεινός, αναλογίζονταν όσα συνέβαιναν συχνά σε αυτούς, και κατεβαίνουν στις συνηθισμένες τους αντιλήψεις, υποπτευόμενοι ότι του προσφέρθηκε από κάποιον τροφή, η οποία ήταν κατά κάποιον τρόπο πιο εκλεκτή ή και πιο ευχάριστη από εκείνη που είχαν συγκεντρώσει αυτοί. <Η δική μου τροφή είναι να κάνω το θέλημα εκείνου που με έστειλε και να ολοκληρώσω το έργο του.> Αφού αφαίρεσε εντελώς το κάλυμμα του λόγου, τους ανέδειξε ολοκάθαρη την αλήθεια, προσφέροντας τον εαυτό του ως πρότυπο σε αυτούς που επρόκειτο πολύ σύντομα να γίνουν δάσκαλοι της οικουμένης, πρότυπο έντονου και άριστου ζήλου, δηλαδή του ζήλου για το καθήκον της διδασκαλίας, ενώ η φροντίδα για την αναγκαία χρεία του σώματος τίθεται επάξια σε δεύτερη μοίρα εξαιτίας αυτού. Διότι, λέγοντας ότι η πιο ευχάριστη τροφή για αυτόν είναι το να κάνει το θέλημα εκείνου που τον έστειλε και να ολοκληρώσει το έργο του, περιγράφει το έργο του αποστολικού λειτουργήματος, και φανερώνει σαφώς τι είδους διάθεση οφείλουν να έχουν.

Εις την Σαμαρείτιδα. Κατά την ημέρα της Μεσοπεντηκοστής. Ας καταπιαστούμε λοιπόν σήμερα, αγαπητοί, στο μέτρο που παραχωρεί η θεία χάρη, με τους ευαγγελικούς θησαυρούς. Διότι η φιλομάθεια γύρω από αυτά κοσμεί τις ψυχές και ανυψώνει τη γήινη έξη προς τον ουρανό. Και πράγματι, η φιλομάθεια ήταν εκείνη που κατέστησε τη θαυμαστή εκείνη Σαμαρείτιδα από απλή υδροφόρο σε ένθεη· επειδή, βρίσκοντας τον θησαυρό των διδαγμάτων, έσπευσε ολόθερμα· ή μάλλον δεν τον βρήκε εκείνη, αλλά βρέθηκε η ίδια από αυτόν.

«Εγώ έχω τροφή να φάω, την οποία εσείς δεν γνωρίζετε. Έλεγαν λοιπόν οι μαθητές μεταξύ τους: Μήπως του έφερε κανείς να φάει; Λέει σε αυτούς ο Ιησούς: Δική μου τροφή είναι να κάνω το θέλημα εκείνου που με έστειλε και να ολοκληρώσω το έργο του». Οι μαθητές ρωτούσαν τον Κύριο, δηλαδή τον παρακαλούσαν, να φάει, όχι από απερίσκεπτη διάθεση, αλλά από πολλή φιλοστοργία προς τον διδάσκαλο· διότι τον έβλεπαν καταπονημένο από την οδοιπορία και την έντονη ζέστη. Ο δε Κύριος, γνωρίζοντας ότι η Σαμαρείτιδα επρόκειτο να προσελκύσει σχεδόν όλη την πόλη προς αυτόν, και ότι οι Σαμαρείτες θα πίστευαν σε αυτόν, λέει: «Εγώ έχω τροφή να φάω», δηλαδή τη σωτηρία των ανθρώπων· διότι τόσο πολύ την επιθυμώ, όσο κανένας από εσάς την αισθητή τροφή. Και αυτήν την τροφή, την οποία εγώ έχω να φάω, εσείς οι μαθητές μου δεν τη γνωρίζετε. Διότι επειδή έχετε ακόμη παχυλή διάνοια, και δεν μπορείτε να κατανοήσετε όσα λέγονται αινιγματωδώς από εμένα, δεν γνωρίζετε ότι ονομάζω τροφή τη σωτηρία των ανθρώπων.

Και με άλλον τρόπο: Δεν γνωρίζετε αυτή την τροφή. διότι δεν γνωρίζετε ότι θα πιστέψουν σε εμένα οι Σαμαρείτες και θα σωθούν. Τι έκαναν λοιπόν οι μαθητές; Απορούσαν ακόμη, Μήπως του έφερε κάποιος να φάει; Διότι δεν τολμούν, εξαιτίας της συνηθισμένης τους ευλάβειας, να του υποβάλουν ερώτηση. Εκείνος όμως, αν και εκείνοι δεν ρώτησαν, αποκαλύπτει αυτό που ειπώθηκε αινιγματικά, και λέει: «Η δική μου τροφή είναι να κάνω το θέλημα εκείνου που με έστειλε (διότι θέλημα του Θεού είναι η σωτηρία των ανθρώπων), και να φέρω εις πέρας το έργο του.» Διότι οι προφήτες και ο νόμος δεν μπόρεσαν να τελειοποιήσουν το έργο του Θεού. επειδή ήταν ατελείς, παρουσιάζοντας τύπους και σκιές των μελλοντικών αγαθών. Ο Κύριος όμως τελειοποίησε το έργο του Θεού, εννοώ τη δική μας σωτηρία και ανακαίνιση. Ίσως δε να πρέπει να εννοήσεις ως έργο του Θεού τον άνθρωπο, τον οποίο τελειοποίησε μόνος ο Υιός του Θεού, αποδεικνύοντας στον εαυτό του τη φύση μας αναμάρτητη και σε κάθε αγαθό έργο, αναδεικνύοντάς την τέλεια και ολοκληρωμένη μέσω της ένσαρκης θείας πολιτείας, και έχοντας νικήσει τον κόσμο μέχρι τέλους. Και ο νόμος επίσης είναι έργο του Θεού, εφόσον γράφτηκε με το δάχτυλο του Θεού, νόμο τον οποίο ολοκλήρωσε ο Κύριος. Διότι το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός, επειδή έθεσε τέρμα σε όλα όσα τελούνταν στον νόμο, και τα μετέθεσε από τη σωματική λατρεία στην πνευματική.

Ο Κύριος συχνά ομιλεί με αινιγματικό τρόπο, για να κάνει τους ακροατές πιο προσεκτικούς και να τους παρακινήσει να ρωτήσουν και να μάθουν αυτό που λέγεται συγκεκαλυμμένα. Ονομάζοντας βρώση τη σωτηρία των ανθρώπων, διδάσκει τους μαθητές, ώστε και αυτοί, όταν πλέον θα χειροτονούνταν δάσκαλοι της οικουμένης, να θεωρούν λιγότερο σημαντική τη σωματική τροφή, μεταφέροντας όλη τους την επιθυμία προς τη σωτηρία των ανθρώπων. Σημείωσε δε ότι ο Κύριος δεχόταν και τα φαγητά που του προσέφεραν κάποιοι. Διότι λένε οι μαθητές: «Μήπως του έφερε κανείς να φάει;». Αυτό το έκανε, όχι επειδή είχε ανάγκη τη διακονία άλλων (πώς θα μπορούσε άλλωστε Εκείνος που δίνει τροφή σε κάθε σάρκα;), αλλά για να έχουν μισθό εκείνοι που προσφέρουν, και για να συνηθίσουν να τρέφουν και άλλους, δίνοντας ταυτόχρονα το πρότυπο σε όλους τους ανθρώπους να μην ντρέπονται για τη φτώχεια, ούτε να θεωρούν βαρύ το να τρέφονται από άλλους. Αυτό είναι ίδιον και απολύτως αναγκαίο για τους δασκάλους, το να φροντίζουν άλλοι για την τροφή τους, ώστε αυτοί, όντας απερίσπαστοι, να εκτελούν τη διακονία του λόγου. Γι' αυτό και το παρήγγειλε αυτό στους μαθητές, το να τρέφονται από αυτούς που μαθητεύουν. «Δεν λέτε εσείς ότι υπολείπεται ένα τετράμηνο και έρχεται ο θερισμός; Ιδού, σας λέω, υψώστε τα μάτια σας και δείτε τα χωράφια, ότι είναι ήδη λευκά για θερισμό».