αὐτὸς γὰρ Ἰησοῦς ἐμαρτύρησεν ὅτι προφήτης ἐν τῇ ἰδίᾳ πατρίδι τιμὴν οὐκ ἔχει.> Ἔξεισι μὲν ἀπὸ τῆς Σαμαρείας, κατασπείρας ἤδη τὸν σωτήριον λόγον, καὶ γεωργοῦ τινος δίκην τὴν πίστιν ἐγκατακρύψας τοῖς οἰκοῦσιν αὐτὴν, οὐχ ἵνα ταῖς τῶν λαβόντων καταδεσμοῖτο σιωπαῖς, ἠρεμοῦσα τρόπον τινὰ καὶ κατακεχωσμένη, ἀλλ᾽ ἵνα δὴ μᾶλλον ταῖς ἁπάντων ἐγκαταφύοιτο ψυχαῖς, ἕρπουσά τε καὶ διικνουμένη πρὸς τὸ μεῖζον ἀεὶ, καὶ πρὸς τὴν ἐκφανεστέραν τρέχουσα δύναμιν. ἐπειδὴ δὲ διὰ μέσου κειμένην παρατρέχει τὴν Ναζαρὲτ, ἐν ᾗπερ αὐτὸν καὶ τετράφθαι λόγος, ὡς ἐντεῦθεν ἤδη καὶ ἀστὸν εἶναι δοκεῖν, καταίρει δὲ μᾶλλον εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἀναγκαίαν ποιεῖται τὴν ἀπολογίαν τῆς παραδρομῆς καὶ φησὶν, ὅτι μεμαρτύρηκεν αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ὅτι προφήτης ἐν τῇ ἰδίᾳ πατρίδι τιμὴν οὐκ ἔχει. πεφύκαμεν γάρ πως οὐδὲν ἡγεῖσθαι τὸ σύνηθες, κἂν ὑπάρχοι μέγα καὶ τίμιον. καὶ οὐ δήπου τὰς παρ᾽ ἐκείνων ὅτι δεήσοι θηρᾶσθαι τιμὰς ὁ Σωτὴρ ἐδοκίμαζεν, ἐν ἀνδρὸς φιλοδόξου τινὸς τάξει καὶ φιλοκομπαστοῦ, ἀλλ᾽ ἠπίστατο σαφῶς, ὅτι τοῖς μηδόλως οἰομένοις ὅτι προσήκοι τιμᾶν τὸν διδάσκοντα, οὐδ᾽ ἂν ἔτι γλυκύς τε καὶ εὐπαράδεκτος ὁ τῆς πίστεως γένοιτο λόγος. παρελαύνει τοιγαροῦν εἰκότως, εἰς ὠφελουμένους οὐδὲν εἰκαίους ἀναλῶσαι πόνους οὐκ ἀξιῶν, καὶ χάριν δὲ διὰ τούτου τοῖς καταφρονοῦσι κατατιθείς.
Μετάφραση
Διότι ο ίδιος ο Ιησούς μαρτύρησε ότι κανένας προφήτης δεν έχει τιμή στην ίδια του την πατρίδα. Αναχωρεί λοιπόν από τη Σαμάρεια, έχοντας ήδη σπείρει τον σωτήριο λόγο, και φυτεύοντας την πίστη σαν γεωργός σε αυτούς που την κατοικούν, όχι για να μείνει δεσμευμένη στη σιωπή αυτών που την έλαβαν, παραμένοντας κατά κάποιον τρόπο αδρανής και καταχωσμένη, αλλά μάλλον για να εμφυτευτεί στις ψυχές όλων, προχωρώντας και φτάνοντας συνεχώς προς το μεγαλύτερο, και τρέχοντας προς την πιο φανερή δύναμη. Επειδή όμως παρακάμπτει τη Ναζαρέτ που βρισκόταν στη μέση της διαδρομής, στην οποία λέγεται ότι είχε ανατραφεί, ώστε εξαιτίας αυτού να θεωρείται ήδη πολίτης της, και μεταβαίνει μάλλον στη Γαλιλαία, καθιστά αναγκαία την εξήγηση αυτής της παράκαμψης και λέει ότι ο ίδιος ο Ιησούς μαρτύρησε ότι ένας προφήτης δεν έχει τιμή στην ίδια του την πατρίδα. Διότι από τη φύση μας τείνουμε να υποτιμούμε ό,τι μας είναι συνηθισμένο, ακόμη κι αν είναι μεγάλο και τίμιο. Και βέβαια ο Σωτήρας δεν επιζητούσε να θηρεύσει τιμές από αυτούς, επιδεικνύοντας τη στάση κάποιου φιλόδοξου και κομπαστού ανθρώπου, αλλά γνώριζε σαφώς ότι, για εκείνους που δεν θεωρούν καθόλου καθήκον τους να τιμούν τον δάσκαλο, ο λόγος της πίστεως δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει γλυκύς και ευπρόσδεκτος. Την προσπερνά λοιπόν ευλόγως, μη θεωρώντας σωστό να αναλώσει μάταιους κόπους για ανθρώπους που δεν επρόκειτο να ωφεληθούν καθόλου, και κάνοντας μάλιστα με αυτόν τον τρόπο χάρη σε εκείνους που τον καταφρονούσαν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες