Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 4:45

Διότι δεν ήταν επόμενο, εφόσον αμάρταναν σε τέτοιο βαθμό, να το πράξουν αυτό ατιμώρητοι, καθώς είναι απολύτως ομολογούμενο και αναμφισβήτητο ότι θα υποστούν την έσχατη κόλαση εκείνοι που αποφάσισαν να τον καταφρονήσουν και αποστρέφονται με περιφρόνηση μια τόσο αξιοθαύμαστη δωρεά. <Όταν λοιπόν ήλθε στη Γαλιλαία, τον δέχθηκαν οι Γαλιλαίοι, έχοντας δει όλα όσα είχε κάνει στα Ιεροσόλυμα κατά τη διάρκεια της εορτής· διότι είχαν έλθει και αυτοί στην εορτή.> Οι Γαλιλαίοι δεν δέχονται τον Ιησού απερίσκεπτα, αλλά δικαίως εκπλησσόμενοι και οι ίδιοι από τα θαύματα που τον είχαν ήδη δει να επιτελεί, και καταδικάζοντας με την ευλάβειά τους προς αυτόν τις παραφροσύνες των Ιουδαίων, αποδεικνυόμενοι πολύ ανώτεροι από τους νομομαθείς ως προς την ευγνωμοσύνη. <Ήλθε λοιπόν πάλι στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου είχε κάνει το νερό οίνο.> Ο Χριστός ευαρεστείται να παραμένει ανάμεσα στους ευγνώμονες και σε όσους προχωρούν πιο πρόθυμα προς την αίσθηση και τη γνώση των ευεργεσιών που έλαβαν, και τους χορηγεί πλουσιοπάροχα μεγαλύτερα αγαθά. Έρχεται λοιπόν στην Κανά για να θαυματουργήσει, κρίνοντας αφενός ότι αρμόζει να ωφελήσει περαιτέρω τους κατοίκους της, και έχοντας αφετέρου ήδη προκατασπαρμένη σε αυτούς, χάρη στα σημεία που είχαν ήδη τελεστεί εκεί, την πεποίθηση ότι έχει τη δύναμη να πράξει τα πάντα. <Υπήρχε δε κάποιος βασιλικός, του οποίου ο υιός ασθενούσε στην Καπερναούμ.>

Την ονομάζει δε δική του πατρίδα, φανερώνοντας τον λόγο της θείας οικονομίας, και παραμένοντας περισσότερο σε αυτόν. Τι λοιπόν; Δεν βλέπουμε, λέει, και ανάμεσα στους οικείους τους πολλούς να θαυμάζονται; Βεβαίως, τέτοια συμπεράσματα δεν πρέπει να εξάγονται από τις σπάνιες περιπτώσεις. Εάν πάλι κάποιοι τιμήθηκαν στη δική τους πατρίδα, πολύ περισσότερο θα τιμώνταν στην ξένη· διότι η οικειότητα συνήθως οδηγεί στην καταφρόνηση. Όταν δε ήλθε στη Γαλιλαία, τον δέχθηκαν οι Γαλιλαίοι, έχοντας δει όλα όσα έκανε στα Ιεροσόλυμα κατά την εορτή· διότι και αυτοί είχαν πάει στην εορτή. Βλέπεις ότι αυτοί που υποτιμώνται, αυτοί κυρίως βρίσκονται να τον πλησιάζουν; Διότι ο ένας έλεγε: «Από τη Ναζαρέτ μπορεί να προέλθει κάτι καλό;», και άλλος: «Ερεύνησε και δες, ότι από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί προφήτης». Αυτά δε τα έλεγαν υβρίζοντάς τον, επειδή στους πολλούς φαινόταν ότι κατάγεται από τη Ναζαρέτ· τον χλεύαζαν επίσης ότι είναι Σαμαρείτης. «Σαμαρείτης είσαι», έλεγαν, «και έχεις δαιμόνιο». Αλλά ιδού, λέγει, και Σαμαρείτες και Γαλιλαίοι πιστεύουν, προς καταισχύνη των Ιουδαίων. Μάλιστα, οι Σαμαρείτες αποδεικνύονται καλύτεροι και από τους Γαλιλαίους. Διότι εκείνοι μεν τον αποδέχτηκαν από τα λόγια της γυναίκας, ενώ τούτοι αφού είδαν τα σημεία που έκανε. Ήλθε λοιπόν ο Ιησούς πάλι στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου έκανε το νερό οίνο. Υπενθυμίζει το θαύμα στον ακροατή, εξυψώνοντας το εγκώμιο των Σαμαρειτών.

Διότι δεν τον αποκαλούν προφήτη, ούτε Σωτήρα του Ισραήλ, αλλά του κόσμου, και με το άρθρο, «Αυτός είναι ο Σωτήρας», αυτός που κυρίως και πραγματικά έσωσε τους πάντες. Διότι ήρθαν πολλοί για να σώσουν, και ο νόμος, και προφήτες, και άγγελοι, αλλά αυτός είναι ο αληθινός Σωτήρας. «Μετά δε τις δύο ημέρες αναχώρησε από εκεί και πήγε στη Γαλιλαία· διότι ο ίδιος ο Ιησούς μαρτύρησε, ότι ένας προφήτης δεν έχει τιμή στην ίδια του την πατρίδα. Όταν λοιπόν ήρθε στη Γαλιλαία, τον δέχτηκαν οι Γαλιλαίοι, επειδή είχαν δει όλα όσα έκανε στα Ιεροσόλυμα κατά την εορτή· διότι και αυτοί είχαν πάει στην εορτή.» Αναχωρώντας από τη Σαμάρεια ο Κύριος, πηγαίνει στη Γαλιλαία. Έπειτα, για να μην εξετάσει κάποιος και απορήσει, για ποιο λόγο δεν βρισκόταν πάντα στη Γαλιλαία, αλλά τους επισκεπτόταν κατά διαστήματα, και μάλιστα ενώ θεωρούνταν ότι καταγόταν από τη Γαλιλαία, λέει, ότι για αυτόν τον λόγο δεν παρέμενε στη Γαλιλαία, επειδή δεν του έδειχναν καμία τιμή. «Διότι ο ίδιος ο Ιησούς μαρτύρησε ότι ένας προφήτης στην ίδια του την πατρίδα δεν έχει τιμή.» Διότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε τη συνήθεια να περιφρονούμε τα συνηθισμένα, και να δίνουμε πάντοτε προσοχή στα ξένα και τα ασυνήθιστα. Τι λοιπόν; Δεν βλέπουμε πολλούς να τιμώνται και από τους δικούς τους ανθρώπους;