Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 4:46

Οι Σαμαρείτες πιστεύουν. Έρχεται στην Κανά ο Ιησούς, και ο βασιλικός αξιωματούχος προσέρχεται για τον γιο του. Ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα, και θεραπεύει το Σάββατο εκείνον που ήταν παράλυτος επί τριάντα οκτώ έτη. Οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον θανατώσουν. Τους λέγει ότι εστάλη από τον Θεό.

Διότι δεν ήταν επόμενο, εφόσον αμάρταναν σε τέτοιο βαθμό, να το πράξουν αυτό ατιμώρητοι, καθώς είναι απολύτως ομολογούμενο και αναμφισβήτητο ότι θα υποστούν την έσχατη κόλαση εκείνοι που αποφάσισαν να τον καταφρονήσουν και αποστρέφονται με περιφρόνηση μια τόσο αξιοθαύμαστη δωρεά. <Όταν λοιπόν ήλθε στη Γαλιλαία, τον δέχθηκαν οι Γαλιλαίοι, έχοντας δει όλα όσα είχε κάνει στα Ιεροσόλυμα κατά τη διάρκεια της εορτής· διότι είχαν έλθει και αυτοί στην εορτή.> Οι Γαλιλαίοι δεν δέχονται τον Ιησού απερίσκεπτα, αλλά δικαίως εκπλησσόμενοι και οι ίδιοι από τα θαύματα που τον είχαν ήδη δει να επιτελεί, και καταδικάζοντας με την ευλάβειά τους προς αυτόν τις παραφροσύνες των Ιουδαίων, αποδεικνυόμενοι πολύ ανώτεροι από τους νομομαθείς ως προς την ευγνωμοσύνη. <Ήλθε λοιπόν πάλι στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου είχε κάνει το νερό οίνο.> Ο Χριστός ευαρεστείται να παραμένει ανάμεσα στους ευγνώμονες και σε όσους προχωρούν πιο πρόθυμα προς την αίσθηση και τη γνώση των ευεργεσιών που έλαβαν, και τους χορηγεί πλουσιοπάροχα μεγαλύτερα αγαθά. Έρχεται λοιπόν στην Κανά για να θαυματουργήσει, κρίνοντας αφενός ότι αρμόζει να ωφελήσει περαιτέρω τους κατοίκους της, και έχοντας αφετέρου ήδη προκατασπαρμένη σε αυτούς, χάρη στα σημεία που είχαν ήδη τελεστεί εκεί, την πεποίθηση ότι έχει τη δύναμη να πράξει τα πάντα. <Υπήρχε δε κάποιος βασιλικός, του οποίου ο υιός ασθενούσε στην Καπερναούμ.>

«και μετά τις δύο ημέρες ήλθε στη Γαλιλαία» «και υπήρχε κάποιος βασιλικός του οποίου ο γιος ασθενούσε στην Καπερναούμ», όταν του είπε ο Ιησούς: «Πήγαινε, ο γιος σου ζει» και πίστεψε και θεραπεύτηκε το παιδί. Και λέει το Ευαγγέλιο: «〈Αυτό〉 το δεύτερο πάλι σημείο έκανε ο Ιησούς, όταν ήλθε από την Ιουδαία στη Γαλιλαία». «Μετά από αυτό υπήρχε εορτή των Ιουδαίων (θεωρώ δε ότι μιλάει για άλλη εορτή των Ιουδαίων, είτε για την Πεντηκοστή είτε για τη Σκηνοπηγία) και ανέβηκε ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα», όταν, ερχόμενος στην Προβατική κολυμβήθρα κατά την ημέρα του Σαββάτου, θεράπευσε τον επί τριάντα οκτώ έτη ασθενούντα παραλυτικό. Από εκεί και έπειτα λοιπόν, αφού συμπληρώθηκε ο δεκτός ενιαυτός, άρχισαν να τον διώκουν, αφότου θεράπευσε τον παραλυτικό στην κολυμβήθρα το Σάββατο· έπειτα πάλι λέει: «Γι' αυτό τον καταδίωκαν ακόμη περισσότερο οι Ιουδαίοι τον Ιησού, διότι όχι μόνο κατέλυε το Σάββατο, αλλά και αποκαλούσε τον Θεό δικό του Πατέρα, κάνοντας τον εαυτό του ίσο με τον Θεό». Πώς, επομένως, δεν είναι αξιοκατάκριτες οι αιρέσεις που καθιστούν τον Υιό ελλιπή ως προς τον Πατέρα; Διότι [λέγουν] «κάνοντας τον εαυτό του ίσο με τον Θεό», αναφέρει το Ευαγγέλιο. «Μετά δε από αυτά, ανεχώρησε ο Ιησούς πέρα από τη θάλασσα της Γαλιλαίας, δηλαδή της Τιβεριάδος, και τον ακολουθούσε πολύ πλήθος, επειδή έβλεπαν τα σημεία που έκανε στους ασθενείς. Ανέβηκε λοιπόν ο Ιησούς στο όρος και εκεί καθόταν μαζί με τους μαθητές του. Και ήταν 〈εγγύς〉 το Πάσχα, η εορτή των Ιουδαίων.»

Άραγε πρέπει να τολμήσουμε να αναφερθούμε στον λόγο μας και στον Σαμουήλ; Αλλά, αφού παραχωρήσουμε σε όλα τα άλλα τα πρωτεία στον προφήτη, θα δείξουμε ότι ως προς δύο σημεία από όσα λέγονται γι' αυτόν, υπάρχουν ομοιότητες και με τα όσα αφορούν τον διδάσκαλό μας: η γέννηση και των δύο ήταν θεόσδοτη. Διότι, όπως η μητέρα απέκτησε εκείνον, έτσι και ο πατέρας απέκτησε αυτόν κατόπιν παρακλήσεως προς τον Θεό. Και όταν κάποτε ο ίδιος προσβλήθηκε από θανατηφόρα ασθένεια ενώ βρισκόταν ακόμη σε νεαρή ηλικία, ο πατέρας είδε να του εμφανίζεται σε όραμα στον ύπνο του ο Κύριος, Εκείνος που στο Ευαγγέλιο χάρισε τη ζωή στο παιδί του βασιλικού αξιωματούχου, και να του λέει τα ίδια λόγια που είχε πει ο Κύριος σε εκείνον: «Πήγαινε, ο υιός σου ζει». Μιμούμενος και αυτός την πίστη εκείνου, αποκόμισε τον ίδιο καρπό της πίστεως, λαμβάνοντας από τη φιλανθρωπία του Κυρίου τη σωτηρία του υιού του. Αυτό λοιπόν είναι το ένα σημείο που παραβάλλουμε με τα θαύματα του Σαμουήλ· το δεύτερο είναι ότι και οι δύο άσκησαν με τον ίδιο ζήλο το ίδιο είδος ιερουργίας. Διότι και οι δύο προσέφεραν ειρηνικές θυσίες στον Θεό, ιερουργώντας υπέρ της εξολοθρεύσεως των εχθρών, ο μεν επιδιώκοντας την κατάλυση των αιρέσεων, ο δε πράττοντας αυτό εναντίον των αλλοφύλων.

Διότι γι' αυτό κυρίως τον κάλεσε εκείνος, επειδή γνώριζε το θαύμα, όπως ακριβώς ανέφερα. Αυτό δηλώνοντας και ο Ιωάννης έλεγε: Ήλθε ο Ιησούς στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου έκανε το νερό οίνο· και όχι απλώς οίνο, αλλά οίνο άριστο.

Την ονομάζει δε δική του πατρίδα, φανερώνοντας τον λόγο της θείας οικονομίας, και παραμένοντας περισσότερο σε αυτόν. Τι λοιπόν; Δεν βλέπουμε, λέει, και ανάμεσα στους οικείους τους πολλούς να θαυμάζονται; Βεβαίως, τέτοια συμπεράσματα δεν πρέπει να εξάγονται από τις σπάνιες περιπτώσεις. Εάν πάλι κάποιοι τιμήθηκαν στη δική τους πατρίδα, πολύ περισσότερο θα τιμώνταν στην ξένη· διότι η οικειότητα συνήθως οδηγεί στην καταφρόνηση. Όταν δε ήλθε στη Γαλιλαία, τον δέχθηκαν οι Γαλιλαίοι, έχοντας δει όλα όσα έκανε στα Ιεροσόλυμα κατά την εορτή· διότι και αυτοί είχαν πάει στην εορτή. Βλέπεις ότι αυτοί που υποτιμώνται, αυτοί κυρίως βρίσκονται να τον πλησιάζουν; Διότι ο ένας έλεγε: «Από τη Ναζαρέτ μπορεί να προέλθει κάτι καλό;», και άλλος: «Ερεύνησε και δες, ότι από τη Γαλιλαία δεν έχει εγερθεί προφήτης». Αυτά δε τα έλεγαν υβρίζοντάς τον, επειδή στους πολλούς φαινόταν ότι κατάγεται από τη Ναζαρέτ· τον χλεύαζαν επίσης ότι είναι Σαμαρείτης. «Σαμαρείτης είσαι», έλεγαν, «και έχεις δαιμόνιο». Αλλά ιδού, λέγει, και Σαμαρείτες και Γαλιλαίοι πιστεύουν, προς καταισχύνη των Ιουδαίων. Μάλιστα, οι Σαμαρείτες αποδεικνύονται καλύτεροι και από τους Γαλιλαίους. Διότι εκείνοι μεν τον αποδέχτηκαν από τα λόγια της γυναίκας, ενώ τούτοι αφού είδαν τα σημεία που έκανε. Ήλθε λοιπόν ο Ιησούς πάλι στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου έκανε το νερό οίνο. Υπενθυμίζει το θαύμα στον ακροατή, εξυψώνοντας το εγκώμιο των Σαμαρειτών.

Διότι στη δική του πατρίδα, δηλαδή στη συναγωγή των Ιουδαίων, θα μπορούσε να πει κανείς, δεν έλαβε τιμή ο προφήτης Χριστός, όπως λέει ο Μωυσής, ότι «Προφήτη θα αναδείξει ο Κύριός μας». «Ήλθε λοιπόν ο Ιησούς πάλι στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου είχε μετατρέψει το νερό σε οίνο. Και υπήρχε κάποιος βασιλικός αξιωματούχος, του οποίου ο υιός ασθενούσε στην Καπερναούμ. Αυτός, όταν άκουσε ότι ο Ιησούς είχε έλθει από την Ιουδαία στη Γαλιλαία, πήγε προς αυτόν και τον παρακαλούσε να κατέβει και να θεραπεύσει τον υιό του, διότι κόντευε να πεθάνει. Είπε λοιπόν ο Ιησούς προς αυτόν: Εάν δεν δείτε σημεία και τέρατα, δεν πρόκειται να πιστέψετε. Λέει προς αυτόν ο βασιλικός αξιωματούχος: Κύριε, κατέβα πριν πεθάνει το παιδί μου. Του λέει ο Ιησούς: