Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 4:53

Οι Σαμαρείτες πιστεύουν. Έρχεται στην Κανά ο Ιησούς, και ο βασιλικός αξιωματούχος προσέρχεται για τον γιο του. Ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα, και θεραπεύει το Σάββατο εκείνον που ήταν παράλυτος επί τριάντα οκτώ έτη. Οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον θανατώσουν. Τους λέγει ότι εστάλη από τον Θεό.

Διότι στο «Πήγαινε» βρίσκεται το να πιστεύει, ενώ στο «Ο υιός σου ζει» εκφράζεται η εκπλήρωση των επιθυμητών με πολλή και θεοπρεπή εξουσία. <Ο άνθρωπος πίστεψε στον λόγο που του είπε ο Ιησούς, και πορευόταν. Ενώ δε αυτός ήδη κατέβαινε, οι δούλοι του τον συνάντησαν και του ανήγγειλαν λέγοντας ότι ο υιός σου ζει.> Μία προσταγή του Σωτήρα θεραπεύει αμέσως δύο ψυχές. Διότι στον βασιλικό υπάλληλο δημιουργεί την ασυνήθιστη πίστη, ενώ γλιτώνει το παιδί από τον σωματικό θάνατο. Το ποιος από τους δύο θεραπεύεται πρώτος είναι δύσκολο να ειπωθεί· διότι νομίζω ότι και τα δύο συνέτρεξαν ταυτόχρονα, καθώς η νόσος λύθηκε με τα προστάγματα του Σωτήρα μας. Οι υπηρέτες που τον συναντούν αναγγέλλουν όλοι μαζί τη θεραπεία του παιδιού, φανερώνοντας την ταχύτητα των θείων προσταγμάτων· και αυτό ακριβώς το οικονόμησε πολύ σαφώς ο Χριστός· και με την πραγματοποίηση της ελπίδας βεβαιώνουν γρήγορα στην πίστη τον κύριό τους που ήταν ασθενής. <Ρώτησε λοιπόν από αυτούς την ώρα εκείνη, κατά την οποία έγινε καλύτερα, και του είπαν ότι χθες την έβδομη ώρα τον άφησε ο πυρετός. Κατάλαβε λοιπόν ο πατέρας ότι αυτό έγινε εκείνη την ώρα κατά την οποία του είπε ο Ιησούς, ότι ο υιός σου ζει, και πίστεψε ο ίδιος και όλη η οικία του.>

Επειδή και κάποιος άλλος στο Ευαγγέλιο του Λουκά, λέγοντας: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου την απιστία», το επαναλάμβανε. Επομένως, αν και αυτός πίστεψε, εντούτοις δεν πίστεψε ολοκληρωτικά, ούτε υγιώς. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ρωτούσε ποια ώρα τον άφησε ο πυρετός. Διότι ήθελε να μάθει αν αυτό συνέβη από μόνο του ή από την προσταγή του Χριστού. Όταν, λοιπόν, έμαθε ότι συνέβη χθες την έβδομη ώρα, πίστεψε και ο ίδιος και ολόκληρος ο οίκος του.

Διότι εκεί μεν η πίστη ήταν ολοκληρωμένη. Γι' αυτό και υποσχέθηκε να πάει, ώστε να γνωρίσουμε την ευγνωμοσύνη του ανδρός· εδώ όμως, επειδή αυτός ήταν ατελής στην πίστη. Επειδή λοιπόν συνεχώς τον πίεζε λέγοντας «Κατέβα», και δεν γνώριζε ακόμη σαφώς ότι μπορεί να θεραπεύσει και από μακριά, του δείχνει ότι και αυτό του είναι δυνατό, ώστε εκείνο που από μόνος του είχε ο εκατόνταρχος, αυτός να το διδαχθεί από την απουσία του Ιησού. Όταν λοιπόν λέει, «Εάν δεν δείτε σημεία και τέρατα, δεν πρόκειται να πιστέψετε», αυτό εννοεί: ότι δεν έχετε ακόμη την αρμόζουσα πίστη, αλλά εξακολουθείτε να τον αντιμετωπίζετε απλώς σαν προφήτη. Αποκαλύπτοντας λοιπόν τον εαυτό του, και δείχνοντας ότι έπρεπε να τον πιστέψουν και χωρίς σημεία, έλεγε αυτά ακριβώς που λέει και στον Φίλιππο: «Πιστεύεις ότι εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας είναι μέσα σε εμένα; Ειδάλλως, πιστέψτε με εξαιτίας των έργων μου». Και ενώ αυτός ήδη κατέβαινε, τον συνάντησαν οι δούλοι του λέγοντάς του ότι «Το παιδί σου ζει». Ζητούσε λοιπόν να μάθει από αυτούς την ώρα κατά την οποία η υγεία του παρουσίασε βελτίωση. Και του είπαν ότι «Χθες την έβδομη ώρα τον άφησε ο πυρετός». Κατάλαβε λοιπόν ο πατέρας ότι επρόκειτο για εκείνη ακριβώς την ώρα, κατά την οποία του είχε πει ο Ιησούς ότι «Το παιδί σου ζει». Και πίστεψε ο ίδιος και όλο του το σπίτι. Βλέπεις με πόση σαφήνεια φανερώθηκε το θαύμα;

Διότι εκείνοι ίσως τον συνάντησαν όχι μόνο για να του φέρουν το χαρμόσυνο άγγελμα, αλλά και επειδή θεώρησαν ότι η παρουσία του Ιησού ήταν πλέον περιττή· επειδή γνώριζαν ότι εκείνος κατευθυνόταν εκεί· γι' αυτό άλλωστε και τον συνάντησαν καθ' οδόν. Ο άνθρωπος όμως, έχοντας απαλλαγεί από τον φόβο, αφοσιώθηκε πλέον στην πίστη, θέλοντας να δείξει ότι το έργο ήταν αποτέλεσμα της πορείας του, και επιδεικνύει πλέον ιδιαίτερο ζήλο ώστε να μη φανεί ότι κινητοποιήθηκε μάταια· γι' αυτό και φρόντιζε να πληροφορηθεί τα πάντα με ακρίβεια. Και πίστεψε ο ίδιος και όλος ο οίκος του. Διότι η μαρτυρία ήταν πλέον αναμφισβήτητη. Επειδή εκείνοι που δεν ήταν παρόντες, ούτε άκουσαν τον Χριστό να ομιλεί, ούτε γνώριζαν τον ακριβή χρόνο, αυτοί, αφού έμαθαν από τον κύριό τους ότι αυτή ακριβώς ήταν η ώρα, απέκτησαν αναμφισβήτητη την απόδειξη της δύναμής Του· γι' αυτόν τον λόγο πίστεψαν και εκείνοι.

Για παράδειγμα, κάθε άνθρωπος είναι ένας «βασιλικός», όχι μόνο επειδή είναι συγγενής με τον Βασιλέα των πάντων μέσω της ψυχής του, αλλά και επειδή ο ίδιος έχει λάβει βασιλική εξουσία πάνω στα πάντα. Συμβαίνει όμως πολλές φορές κάποιος να έχει τον νου του, σαν άλλον γιο, να πάσχει βαριά από τη φωτιά των άτοπων ηδονών και των επιθυμιών. Εάν λοιπόν προσέλθει στον Ιησού και Του ζητήσει να καταβεί, δηλαδή να δείξει φιλάνθρωπη συγκατάβαση, και να του συγχωρήσει τις αμαρτίες προτού νεκρωθεί τελείως από την ασθένεια των επιθυμιών (διότι εάν ο Θεός δεν συγκατέβαινε σε εμάς, αλλά παρατηρούσε τις ανομίες μας και μας έκρινε σύμφωνα με αυτές, ποιος άραγε θα μπορούσε να σταθεί;), εάν προσέλθει λοιπόν, όπως ειπώθηκε, θα επιτύχει το ζητούμενο και θα ανακτήσει τον νου του υγιή. Πρόσεξε όμως και τι του λέει ο Κύριος: «Πορεύου, ο γιος σου ζει». Δηλαδή: Μην μένεις ακίνητος ως προς το καλό, αλλά να πορεύεσαι και να επιδεικνύεις ακατάπαυστη κίνηση προς το αγαθό, διότι τότε ο γιος σου ζει. Εάν όμως σταματήσεις να πορεύεσαι, ο νους σου οπωσδήποτε θα πεθάνει, υφιστάμενος τη νέκρωση εξαιτίας της ακινησίας του απέναντι στο καλό. «Ενώ δε αυτός ήδη κατέβαινε, οι δούλοι του τον συνάντησαν και του ανήγγειλαν λέγοντας ότι ο γιος σου ζει. Ρώτησε λοιπόν από αυτούς να μάθει την ώρα κατά την οποία καλυτέρευσε. Και του είπαν ότι χθες την έβδομη ώρα τον άφησε ο πυρετός. Κατάλαβε λοιπόν ο πατέρας ότι αυτό συνέβη εκείνη την ώρα».

«κατά την οποία του είπε ο Ιησούς, ότι ο υιός σου ζει, και πίστεψε αυτός και όλη η οικία του. Αυτό είναι πάλι το δεύτερο σημείο που έκανε ο Ιησούς, όταν ήλθε από την Ιουδαία στη Γαλιλαία.» Οι δούλοι, έκπληκτοι από την απότομη μεταβολή της ασθένειας, συναντούν τον κύριό τους, φέρνοντάς του το χαρμόσυνο άγγελμα για την υγεία του υιού του. Διότι δεν απηλλάγη από τον πυρετό απλώς και τυχαία, αλλά αμέσως, ώστε να αποδειχθεί ότι το γεγονός δεν αποτελούσε φυσική ακολουθία, αλλά έργο της δυνάμεως του Χριστού. Αφού δε πληροφορήθηκε από τους δούλους την ώρα κατά την οποία το παιδί καλυτέρευσε, δηλαδή μετέβη σε καλύτερη και πιο ρωμαλέα κατάσταση, πιστεύει πλέον τέλεια στον Κύριο. Διότι η προηγούμενη πίστη του ήταν ατελής. Μη μου πεις βέβαια: «Μα δεν θα τον πλησίαζε, εάν δεν είχε πιστέψει». Διότι οι πατέρες, από την αγάπη προς τα παιδιά τους, συνηθίζουν να προστρέχουν όχι μόνο στους ιατρούς που εμπιστεύονται, αλλά ακόμη και στους αδαείς, μη θέλοντας να παραλείψουν τίποτα από όσα οφείλουν να πράξουν.