Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 5:10

Οι δε Ιουδαίοι δεν έβλεπαν το θαύμα που επιτελέστηκε την ημέρα του Σαββάτου, αλλά τον κράβατο που μεταφερόταν, ενώ όφειλαν να αναλογιστούν: Τέτοιοι ιατροί παρουσιάστηκαν, κανείς δεν τον θεράπευσε· κειτόταν φτωχός ο δυστυχής, μη έχοντας ούτε εκείνον που θα τον έριχνε στην κολυμβήθρα. Τέτοιος είναι ο θαυματουργός που επιτελεί και πρωτοφανή έργα, αυτός που έδωσε τόση δύναμη στον παραλυτικό, ώστε όχι μόνο να σηκωθεί, αλλά και να βαστάξει τον κράβατό του.

Η πονηρία είναι τυφλή. Και κρίνουν αυτόν που σώθηκε, και του λένε: «Δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις τον κράβατο την ημέρα του Σαββάτου». Εκείνος αποκρίθηκε: «Αυτός που με έκανε υγιή, εκείνος μου το είπε». Είναι έργο Θεού αυτό που προστάχθηκε. Ασυνήθιστο είναι επίσης το να θεραπεύεται ένας παραλυτικός ύστερα από τριάντα οκτώ χρόνια. Από το ίδιο στόμα άκουσα την εντολή να σηκώσω τον κράβατο. Εάν το σώμα υπάκουσε και έγινε υγιές, εγώ θα φανώ αγνώμων με το να μη σηκώσω τον κράβατο; Και πάλι, οι Ιουδαίοι δεν τον αναζητούσαν για να μάθουν πώς θεράπευσε και να προσκυνήσουν εκείνον που προσέφερε τέτοιες δωρεές, αλλά για να τον επιβουλευτούν.

Από εδώ νομίζω ότι πήρε τις αφορμές του λόγου του ο μακάριος Παύλος και έγραψε σε όσους, μετά την πίστη, επιστρέφουν στον νόμο: «Σας λέω ότι, εάν περιτέμνεσθε, ο Χριστός δεν θα σας ωφελήσει σε τίποτα», και πάλι: «Χωριστήκατε από τον Χριστό όσοι δικαιώνεστε με τον νόμο, εκπέσατε από τη χάρη». <Έλεγαν λοιπόν οι Ιουδαίοι στον θεραπευμένο: Είναι Σάββατο· και δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι σου.> Θεωρώ πολύ επίκαιρο να αναφωνήσουμε για όλα αυτά: «Ιδού λαός ανόητος και ασύνετος, έχουν μάτια και δεν βλέπουν». Διότι τι θα μπορούσε να είναι πιο απαίδευτο από τέτοιους ανθρώπους, ή τι μεγαλύτερο ως προς την αναισθησία; Το γεγονός δηλαδή ότι θα έπρεπε να θαυμάσουν τη δύναμη Εκείνου που τον θεράπευσε δεν το βάζουν στον νου τους· αντίθετα, όντας σκληροί επικριτές, και γνωρίζοντας καλά μόνο αυτό, κατηγορούν για παρανομία εκείνον που μόλις τώρα και με κόπο συνήλθε από τη μακρόχρονη ασθένεια, και με αμάθεια τον διατάζουν να ξαπλώσει πάλι, σαν να έπρεπε να παραμένει άρρωστος για να εκπληρωθεί η τιμή προς το Σάββατο. <Αυτός όμως τους απάντησε: Εκείνος που με έκανε καλά, εκείνος μου είπε, Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα. Τον ρώτησαν λοιπόν.> Ο λόγος αυτός κυοφορεί μια σοφότατη έννοια, ικανή να αποκρούσει τη δυστροπία των Ιουδαίων.

Έλεγαν εκείνοι: Είναι Σάββατο, δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι σου. Ο νομοθέτης ήταν παρών, και κάποιος άλλος έλεγε το «δεν σου επιτρέπεται». Το «τοποθέτησε, Κύριε, νομοθέτη πάνω τους», έχει λεχθεί για τον Σωτήρα. Εκείνος δε, που μόλις είχε θεραπευτεί και στην ψυχή και στο σώμα, έχοντας λάβει σοφό λόγο από τη Σοφία, αμέσως απαντά, χωρίς να μπορεί να αποκριθεί νομικά, αλλά δίνοντας την απάντησή του σύντομα.

Γνωρίζετε όλοι, λέει, την πολυχρόνια ασθένειά μου και το πολυετές της κατακλίσεώς μου, την αβοήθητη κατάσταση της ταλαιπωρίας μου. Κανείς από εσάς δεν έδειξε ποτέ φροντίδα, ώστε να με πάρει και να με βάλει πρώτο στην κολυμβήθρα, για να θεραπευτώ. Ενώ λοιπόν τότε δεν δείξατε κανένα ενδιαφέρον, πώς τώρα αναλάβατε ρόλο νομοθέτη, λέγοντας, «δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι σου»;

Θαυμαστό λοιπόν είναι και αυτό· τα όσα όμως ακολούθησαν είναι πολύ περισσότερο. Το να πειστεί στην αρχή, χωρίς να τον ενοχλεί κανείς, δεν είναι και τόσο θαυμαστό· το ότι όμως στη συνέχεια, ενώ οι Ιουδαίοι μαίνονταν και του επιτίθονταν από παντού, τον κατηγορούσαν, τον πολιορκούσαν και του έλεγαν: «Δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι σου», εκείνος όχι μόνο περιφρονούσε τη μανία τους, αλλά και με πολλή παρρησία ενώπιον όλων ανακήρυσσε τον ευεργέτη του και αποστόμωνε την αναίσχυντη γλώσσα τους, εγώ τουλάχιστον θεωρώ ότι δείχνει πολλή ανδρεία. Διότι, όταν συσπειρώθηκαν εναντίον του οι Ιουδαίοι και του έλεγαν επιτιμητικά και με αυθάδεια: «Είναι Σάββατο, δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι σου»· άκουσε τι απαντά: «Εκείνος που με έκανε καλά, αυτός μου είπε: Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα»· σχεδόν σαν να τους έλεγε: «Λέτε ανοησίες και παραλογίζεστε, όταν με προστάζετε να μην θεωρώ δάσκαλο και να μην υπακούω σε όλα όσα με προστάζει αυτός που με απάλλαξε από μια τόσο μακροχρόνια και επώδυνη ασθένεια». Καίτοι, αν ήθελε να ενεργήσει πονηρά, μπορούσε να μιλήσει και με άλλον τρόπο· όπως, για παράδειγμα: «Δεν το κάνω αυτό με τη θέλησή μου, αλλά επειδή με διέταξε άλλος· αν αυτό αποτελεί έγκλημα, κατηγορήστε εκείνον που με διέταξε, και εγώ αφήνω κάτω το κρεβάτι»· θα μπορούσε μάλιστα να αποκρύψει ακόμη και τη θεραπεία του. Διότι γνώριζε καλά ότι δεν ενοχλούνταν τόσο για την παραβίαση του Σαββάτου, όσο για τη θεραπεία της ασθένειας.

Επομένως, να θαυμάζεις μόνο αυτό που έγινε, μην περιεργάζεσαι τον τρόπο. Επειδή, λοιπόν, έπραξε αυτό που του προστάχθηκε και πήρε το κρεβάτι του, βλέποντάς τον οι Ιουδαίοι, λένε: «Είναι Σάββατο και δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι το Σάββατο». Ενώ έπρεπε να προσκυνήσουν αυτόν που ενήργησε το θαύμα, ενώ έπρεπε να θαυμάσουν αυτό που συνέβη, αυτοί συζητούν για το Σάββατο, διυλίζοντας πραγματικά τον κώνωπα και καταπίνοντας την κάμηλο. Τι απάντησε λοιπόν εκείνος; «Εκείνος που με έκανε καλά, εκείνος μου είπε: Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα». Βλέπεις την ευγνωμοσύνη του ανθρώπου; Ομολογεί τον ιατρό και δηλώνει ότι ο νομοθέτης του προστάγματος είναι αξιόπιστος· και όπως ακριβώς ο τυφλός επιχειρηματολόγησε απέναντί τους, έτσι έπραξε και αυτός. Πώς, όμως, επιχειρηματολόγησε εκείνος; Του έλεγαν: «Αυτός ο άνθρωπος δεν προέρχεται από τον Θεό, διότι δεν τηρεί το Σάββατο». Τι απάντησε, λοιπόν, εκείνος;

Έλεγαν λοιπόν οι Ιουδαίοι σε αυτόν που είχε θεραπευτεί: «Είναι Σάββατο· δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι». Τον προστάζει να σηκώσει το κρεβάτι, θέλοντας να επιβεβαιώσει το θαύμα που έγινε, ώστε κανείς να μη νομίσει ότι αυτό ήταν φαντασία. Διότι δεν θα μπορούσε να μεταφέρει το κρεβάτι, αν τα μέλη του δεν είχαν στερεωθεί σταθερά και ισχυρά.