Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 5:12

Από εδώ νομίζω ότι πήρε τις αφορμές του λόγου του ο μακάριος Παύλος και έγραψε σε όσους, μετά την πίστη, επιστρέφουν στον νόμο: «Σας λέω ότι, εάν περιτέμνεσθε, ο Χριστός δεν θα σας ωφελήσει σε τίποτα», και πάλι: «Χωριστήκατε από τον Χριστό όσοι δικαιώνεστε με τον νόμο, εκπέσατε από τη χάρη». <Έλεγαν λοιπόν οι Ιουδαίοι στον θεραπευμένο: Είναι Σάββατο· και δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι σου.> Θεωρώ πολύ επίκαιρο να αναφωνήσουμε για όλα αυτά: «Ιδού λαός ανόητος και ασύνετος, έχουν μάτια και δεν βλέπουν». Διότι τι θα μπορούσε να είναι πιο απαίδευτο από τέτοιους ανθρώπους, ή τι μεγαλύτερο ως προς την αναισθησία; Το γεγονός δηλαδή ότι θα έπρεπε να θαυμάσουν τη δύναμη Εκείνου που τον θεράπευσε δεν το βάζουν στον νου τους· αντίθετα, όντας σκληροί επικριτές, και γνωρίζοντας καλά μόνο αυτό, κατηγορούν για παρανομία εκείνον που μόλις τώρα και με κόπο συνήλθε από τη μακρόχρονη ασθένεια, και με αμάθεια τον διατάζουν να ξαπλώσει πάλι, σαν να έπρεπε να παραμένει άρρωστος για να εκπληρωθεί η τιμή προς το Σάββατο. <Αυτός όμως τους απάντησε: Εκείνος που με έκανε καλά, εκείνος μου είπε, Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα. Τον ρώτησαν λοιπόν.> Ο λόγος αυτός κυοφορεί μια σοφότατη έννοια, ικανή να αποκρούσει τη δυστροπία των Ιουδαίων.

Διότι, επειδή δεν επιτρέπεται κατά την ημέρα του Σαββάτου, λέει, να περπατά κάποιος προς το σπίτι του σηκώνοντας το κρεβάτι του, κατασκευάζοντας έτσι εναντίον του θεραπευμένου κατηγορία παρανομίας, αυτός αναγκαστικά τους προβάλλει μια πιο αποφασιστική απολογία, λέγοντας ότι εκείνος που τον διέταξε να περπατήσει ήταν αυτός που αναδείχθηκε και χορηγός της υγείας του, και σχεδόν σαν να τους λέει κάτι τέτοιο: «Θεωρώ απολύτως άξιο να τιμάται, ω άνθρωποι, ακόμη κι αν η εντολή του παραβιάζει τις τιμές του Σαββάτου, εκείνος που διαθέτει τόση δύναμη και χάρη, ώστε να εκδιώξει την ασθένειά μου. Εάν λοιπόν το να διαπρέπει κανείς σε τέτοια έργα δεν ανήκει στον οποιονδήποτε τυχαίο, αλλά μάλλον αρμόζει σε θεοπρεπή ενέργεια και δύναμη, πώς θα μπορούσε να αμαρτήσει, λέει, αυτός που τα εργάζεται αυτά; Ή πώς δεν θα συμβούλευε οπωσδήποτε τα ευάρεστα στον Θεό εκείνος που διαθέτει θεοπρεπή δύναμη;» Επομένως, ο λόγος κρύβει μέσα του μια πικρή επίκριση. <Ποιος είναι ο άνθρωπος που σου είπε· Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα; Ο θεραπευμένος όμως δεν ήξερε ποιος είναι, διότι ο Ιησούς είχε απομακρυνθεί, επειδή υπήρχε πλήθος στο μέρος εκείνο. Μετά από αυτά τον βρίσκει ο Ιησούς στο ιερό, και του είπε.> Αχόρταγος για μιαιφονία είναι ο νους των Ιουδαίων. Αναζητούν επισταμένως αυτόν που έδωσε την εντολή, επειδή θέλουν να τον εμπλέξουν στην κατηγορία μαζί με αυτόν που θεραπεύτηκε παραδόξως· διότι, όπως ήταν φυσικό, τους δυσαρεστούσε το ότι κινδύνευε εξαιτίας του Σαββάτου μόνος του αυτός που μόλις είχε διαφύγει από αναπόδραστους βρόχους και παγίδες και είχε τραβηχτεί από τις ίδιες τις πύλες του θανάτου· ήθελαν δε να τους υποδείξει τον ιατρό.

Διότι δεν είπαν: «Ποιος είναι αυτός που σε θεράπευσε;», αλλά αυτό μεν το αποσιώπησαν· διαρκώς δε έφερναν στο προσκήνιο εκείνο που θεωρούσαν ως παράβαση: «Ποιος είναι αυτός που σου είπε, σήκωσε το κράββατό σου και περπάτα;». Ο δε θεραπευμένος δεν γνώριζε ποιος ήταν. Διότι ο Ιησούς είχε απομακρυνθεί, επειδή υπήρχε πλήθος στον τόπο εκείνο.

Διότι οι οφθαλμοί όσων φθονούν δεν βλέπουν τίποτε το υγιές, παρά μόνον από πού μπορούν να βρουν λαβή. Έτσι και αυτοί, ενώ ο θεραπευθείς ομολόγησε και τα δύο, και ότι τον θεράπευσε και ότι τον πρόσταξε να σηκώσει την κλίνη του, το μεν ένα το απέκρυψαν, το δε άλλο το ανέφεραν· απέκρυψαν μεν το θαύμα, προβάλλουν δε την κατάλυση του Σαββάτου. Διότι δεν είπαν: «Πού είναι αυτός που σε έκανε υγιή;» αλλά, αποσιωπώντας εκείνο, είπαν: «Πού είναι αυτός που σου είπε, σήκωσε το κρεβάτι σου, και πήγαινε;»

Τον ρώτησαν, λοιπόν: «Ποιος είναι ο άνθρωπος που σου είπε: Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα;». Αυτός όμως που θεραπεύτηκε δεν γνώριζε ποιος είναι, διότι ο Ιησούς είχε αποσυρθεί, επειδή υπήρχε πλήθος στο μέρος εκείνο.» Πρέπει να θαυμάσει κανείς την παρρησία του ανθρώπου απέναντι στους Ιουδαίους, πώς, ενώ εκείνοι τον πίεζαν και του έλεγαν: «Δεν σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι σου λόγω του Σαββάτου», αυτός με παρρησία ανακήρυττε τον ευεργέτη του: «Εκείνος που με έκανε καλά, αυτός μου είπε», σαν να έλεγε τα εξής:

Φλυαρείτε και παραλογίζεστε, όταν με προτρέπετε να μην υπακούω σε εκείνον που με απάλλαξε από μια τόσο μακροχρόνια και βαριά ασθένεια. Οι Ιουδαίοι όμως δεν τον ρωτούν: «Ποιος είναι αυτός που σε θεράπευσε;» αλλά: «Ποιος είναι αυτός που σου είπε: Σήκωσε το κρεβάτι σου;» Έτσι, λοιπόν, απέναντι στο καλό εθελούσια τυφλώνονταν, ενώ την υποτιθέμενη παράβαση του Σαββάτου την πρόβαλλαν συνεχώς. Ο δε Ιησούς απομακρύνθηκε αθόρυβα, πρώτον μεν, για να γίνει ανύποπτη η μαρτυρία περί της θεραπείας εν απουσία του, και να μη φανεί ότι ο άνθρωπος του κάνει χάρη, αλλά ότι προσμαρτυρεί την αλήθεια· έπειτα, για να μην εξάψει περισσότερο τον θυμό των Ιουδαίων. Επειδή γνωρίζει ότι και μόνο η θέα εκείνου που φθονείται, ανάβει όχι μικρό σπινθήρα φθόνου σε αυτούς που φθονούν· για αυτόν τον λόγο αφήνει το έργο να εξεταστεί από μόνο του. Διότι οι Ιουδαίοι, διατυπώνοντας κατηγορίες και θέτοντας το γεγονός υπό εξέταση και συζήτηση, το κάνουν να ακουστεί ευρύτερα. «Μετά από αυτά, ο Ιησούς τον βρίσκει στο ιερό και του είπε: Ίδε, έχεις γίνει καλά· μην αμαρτάνεις πλέον, για να μη σου συμβεί κάτι χειρότερο. Ο άνθρωπος απήλθε και ανήγγειλε στους Ιουδαίους ότι ο Ιησούς είναι αυτός που τον θεράπευσε. Και για αυτόν τον λόγο καταδίωκαν οι Ιουδαίοι τον Ιησού, και ζητούσαν να τον σκοτώσουν, επειδή τα έκανε αυτά σε ημέρα Σαββάτου.» Από το γεγονός ότι ο Κύριος είπε στον παραλυτικό, «Ίδε, έχεις γίνει καλά· μην αμαρτάνεις πλέον,» μαθαίνουμε πρώτον μεν ότι η ασθένεια προήλθε από τις αμαρτίες.