Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 5:8

Οι δε Ιουδαίοι δεν έβλεπαν το θαύμα που επιτελέστηκε την ημέρα του Σαββάτου, αλλά τον κράβατο που μεταφερόταν, ενώ όφειλαν να αναλογιστούν: Τέτοιοι ιατροί παρουσιάστηκαν, κανείς δεν τον θεράπευσε· κειτόταν φτωχός ο δυστυχής, μη έχοντας ούτε εκείνον που θα τον έριχνε στην κολυμβήθρα. Τέτοιος είναι ο θαυματουργός που επιτελεί και πρωτοφανή έργα, αυτός που έδωσε τόση δύναμη στον παραλυτικό, ώστε όχι μόνο να σηκωθεί, αλλά και να βαστάξει τον κράβατό του.

Οι Σαμαρείτες πιστεύουν. Έρχεται στην Κανά ο Ιησούς, και ο βασιλικός αξιωματούχος προσέρχεται για τον γιο του. Ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα, και θεραπεύει το Σάββατο εκείνον που ήταν παράλυτος επί τριάντα οκτώ έτη. Οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον θανατώσουν. Τους λέγει ότι εστάλη από τον Θεό.

Το να ρωτά, όμως, εάν επιθυμεί να αποκτήσει αυτά που ποθεί, εμπεριέχει κάποια έμφαση και τη σημασία ότι δύναται να τα παράσχει, και ότι είναι ήδη έτοιμος γι' αυτό, περιμένοντας μόνο την παράκληση εκείνου που πρόκειται να λάβει τη χάρη. «Κύριε, δεν έχω άνθρωπο, ώστε όταν ταραχθεί το νερό, να με βάλει στην κολυμβήθρα· διότι ενώ έρχομαι εγώ, άλλος κατεβαίνει πριν από εμένα. Του λέει ο Ιησούς: Σήκω.» Κατά την ημέρα της αγίας Πεντηκοστής, άγγελοι που κατέβαιναν από τον ουρανό τάραζαν το νερό της κολυμβήθρας, και έπειτα καθιστούσαν τον θόρυβο που προέκυπτε από αυτό ως κήρυκα της παρουσίας τους. Και το νερό αγιαζόταν από τα άγια πνεύματα· εάν δε κάποιος από το πλήθος των ασθενών προλάβαινε να κατεβεί πρώτος, ανέβαινε έχοντας αποβάλει την πάθηση που τον βασάνιζε, και η δύναμη της θεραπείας περιοριζόταν μόνο σε έναν, αυτόν που την προλάβαινε. Αλλά και αυτό ήταν σημάδι της ωφέλειας του Νόμου μέσω των αγγέλων, η οποία επεκτεινόταν σε ένα και μόνο γένος, αυτό των Ιουδαίων, και δεν θεράπευε κανέναν άλλον πέραν αυτών. Διότι από τη λεγόμενη Δαν έως τη Βηρσαβεέ κηρύσσονταν τα προστάγματα μέσω του Μωυσή, τα οποία παραδόθηκαν μέσω αγγέλων στο όρος Σινά κατά τις ημέρες της αγίας Πεντηκοστής που καθιερώθηκε αργότερα. Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, και το νερό της κολυμβήθρας δεν ταραζόταν σε άλλη περίοδο, υποδηλώνοντας έτσι την κάθοδο των αγίων αγγέλων σε αυτό.

Μην έχοντας, λοιπόν, ο παράλυτος κάποιον να τον ρίξει στο νερό, μαζί με την αρρώστια που τον κατείχε, θρηνούσε και για την απουσία εκείνων που θα τον θεράπευαν λέγοντας: «Άνθρωπο δεν έχω», δηλαδή αυτόν που θα τον κατεβάσει στο νερό. Διότι περίμενε ότι οπωσδήποτε αυτό θα του έλεγε και θα τον συμβούλευε ο Ιησούς. <Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα. Και αμέσως ο άνθρωπος έγινε καλά, και σήκωσε το κρεβάτι του και περπατούσε. Εκείνη την ημέρα όμως ήταν Σάββατο.> Θεοπρεπής είναι η προσταγή, και παρέχει την πιο ξεκάθαρη απόδειξη της υπεράνθρωπης δύναμης και εξουσίας Του. Διότι δεν προσεύχεται να απαλλαγεί ο κατάκοιτος από την αρρώστια του, ώστε να μη φανεί ότι είναι και Αυτός σαν κάποιους από τους αγίους προφήτες, αλλά, ως Κύριος των δυνάμεων, διατάζει με εξουσία να συμβεί τούτο· λέγοντάς του να βαδίσει χαρούμενος προς το σπίτι του, και να βάλει στους ώμους του το κρεβατάκι, το οποίο θα αποτελούσε υπενθύμιση της ισχύος εκείνου που τον θεράπευσε για όσους τον έβλεπαν. Και ο άρρωστος πράττει αμέσως αυτό που προστάχθηκε, και με την υπακοή και την πίστη κατορθώνει να λάβει την τριπόθητη χάρη. Επειδή όμως στα προηγούμενα τον παρουσιάσαμε ως εικόνα και τύπο του πλήθους των Ιουδαίων, το οποίο επρόκειτο να θεραπευτεί στους έσχατους καιρούς, ας σκεφτούμε πάλι κάτι που να συμφωνεί με τις σχετικές με αυτό έννοιες, αναλόγως προς όσα έχουμε ήδη εξετάσει.

Ο Ιησούς, λοιπόν, είναι κατά τους Εβραίους σωτήρας, και κατά την ελληνική γλώσσα, αυτός που θεραπεύει. Επειδή είναι ιατρός [ψυχών] και σωμάτων και θεραπευτής των πνευμάτων. Θεραπευτής των αισθητά τυφλών, αλλά και αυτός που φωτίζει τις διάνοιες. Ιατρός των φανερά χωλών, και αυτός που καθοδηγεί τους αμαρτωλούς στη μετάνοια, λέγοντας στον παραλυτικό: Μην αμαρτάνεις πλέον. και, Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα. Επειδή, δηλαδή, το σώμα παρέλυσε εξαιτίας της αμαρτίας της ψυχής, θεράπευσε πρώτα την ψυχή, για να επιφέρει τη θεραπεία και στο σώμα. Αν, λοιπόν, κάποιος πάσχει στην ψυχή μέσα στις αμαρτίες, έχει τον ιατρό. Και αν κάποιος εδώ είναι ολιγόπιστος, ας του πει: Βοήθησέ με στην απιστία μου. Αν κάποιος περιβάλλεται και από σωματικές παθήσεις, ας μην απιστεί, αλλά ας προσέρχεται (διότι θεραπεύει και αυτές) και ας γνωρίζει ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός.

Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα. Αλλά πρώτα σήκω, πρώτα απόβαλε την ασθένεια. Έπειτα ανάλαβε τη δύναμη της πίστεως. Απόκτησε ισχύ πρώτα ενάντια στο κρεβάτι που σε βάσταζε, και μάθε να βαστάζεις με ξύλινο σκεύος τα από πολλά χρόνια σεβάσματα. Και πρόσταζε να σηκώσει το ξύλινο φορείο Εκείνος ο Σωτήρας, για τον οποίο έχει ειπωθεί: «Ο βασιλιάς έφτιαξε για τον εαυτό του φορείο από ξύλα του Λιβάνου. Τους στύλους του τους έκανε ασημένιους, το ανάκλιντρό του πορφυρό, το εσωτερικό του λιθόστρωτο». Αυτά είναι τα σύμβολα του Πάθους που βρίσκονται κρυμμένα μέσα στα νυμφικά, νηφάλια και σώφρονα Άσματα. Διότι, μην τυχόν, εκλαμβάνοντας τα λόγια σύμφωνα με την αντίληψη των πολλών και χωρίς να εμβαθύνεις καθόλου, νομίσεις ότι τα άσματα είναι ερωτικά και εμπαθή, αλλά τα λόγια είναι νυμφικά, γεμάτα σωφροσύνη.

Αυτά τα είπα ως παρέκβαση, περνώντας από τον κράββατο στο φορείο. Είπε λοιπόν σε αυτόν: Σήκω, πάρε τον κράββατό σου και περπάτα. Πολυχρόνιο μεν το νόσημα, ταχύτατο δε το γιατρικό. Πολυετής μεν η παράλυση, ταχύτατη δε η ενδυνάμωση των νεύρων. Διότι αυτός είναι ο δημιουργός των νεύρων, αυτός που παρέχει ποικίλες θεραπείες στους τυφλούς, αυτός που μέσω της επάλειψης με πηλό χάρισε παραδόξως τη θεραπεία. Επειδή, αν ριχτεί πηλός σε κάποιον που βλέπει, εμποδίζει την όραση. Ο Ιησούς όμως, μέσω του πηλού, χάριζε την όραση σε αυτούς που δεν έβλεπαν. Και σε άλλους πάλι η δύναμη ενεργεί με άλλους τρόπους. Διότι στον έναν λέει, σήκω, πάρε τον κράββατό σου και περπάτα.

Ή μήπως και τα πόδια δένεις νεκροπρεπώς Εκείνου που χάρισε το βάδισμα στα ακίνητα πόδια; Άραγε και πάνω σε κλίνη σηκώνεις Εκείνον που πρόσταξε τον παράλυτο: «Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα»; Άραγε και μύρα χύνεις πάνω στο ουράνιο μύρο, σε Εκείνον που κένωσε τον εαυτό του και αγίασε τον κόσμο; Άραγε τολμάς να σκουπίσεις εκείνη την πλευρά του θείου σώματος του Ιησού που ακόμη αιμορραγεί, του Θεού που θεράπευσε την αιμορροούσα; Άραγε και με νερό ξεπλένεις το σώμα του Θεού, Εκείνου που ξέπλυνε τους πάντες και χάρισε τον καθαρμό; Ποιες λαμπάδες άραγε θα ανάψεις στο φως το αληθινό, σε Αυτόν που φώτισε κάθε άνθρωπο; Και ποιες επιτάφιες ωδές θα ψάλεις σε Εκείνον που ακατάπαυστα υμνείται από κάθε ουράνια στρατιά; Άραγε χύνεις δάκρυα ως για νεκρό, για Εκείνον που δάκρυσε και ανέστησε τον τετραήμερο νεκρό Λάζαρο; Άραγε και θρηνείς για Εκείνον που χαρίζει σε όλους τη χαρά και διέλυσε τη λύπη της Εύας;

Πώς, λοιπόν, κατά τη βασιλεία του πατέρα του, ο οποίος βασίλευσε επί δεκατέσσερα έτη, ενώ προφητευόταν ο Εμμανουήλ που επρόκειτο να γεννηθεί από παρθένο, επρόκειτο να γεννηθεί ο Εζεκίας, ο οποίος ανέλαβε τη βασιλεία σε ηλικία είκοσι ετών μετά τον πατέρα του, και δεν θα γίνει μάλλον φανερό στους συνετούς ότι ήταν ήδη γεννημένος, όταν ο προφήτης προφήτευσε τον λόγο αυτόν κατά τη βασιλεία του Άχαζ, του πατέρα του Εζεκία; Μάλιστα ούτε η γυναίκα του Άχαζ ήταν προφήτιδα, όπως είναι φανερό σε όλους. Η Μαρία, όμως, είναι αυτή που είπε και προφήτευσε: «διότι από τώρα θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές της γης»· προς την οποία εισήλθε ο Γαβριήλ και ευαγγελίστηκε ότι το Πνεύμα, που μίλησε μέσω του Ησαΐα, θα έλθει επάνω της και θα γεννήσει Υιό, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, διά Πνεύματος Αγίου και όχι από σπέρμα ανδρός, όπως αυτοί βλασφημούν, παραλογιζόμενοι και πλανώμενοι. 32. Έχει δε ελεγχθεί η πλάνη του ματαιόφρονος και για την τήρηση του Σαββάτου και για την περιτομή και για τους καθημερινούς βαπτισμούς που τελούνται από αυτόν· διότι το Σάββατο ο Ιησούς επιδιώκει να επιτελεί τις περισσότερες θεραπείες. Και όχι μόνο θεραπεύει, αλλά ιάται και με δύο τρόπους. Διότι παραγγέλλει σε όσους θεραπεύθηκαν κατά το Σάββατο να σηκώσουν τον κράββατό τους και να περπατήσουν, αλλά επιπλέον το Σάββατο, αφού ζύμωσε πηλό, τον τοποθέτησε στα μάτια του τυφλού· και το να ζυμώσει κανείς πηλό συνιστά εργασία (έργο).

Και όχι μόνο αυτό, αλλά επτά λύχνους είχε η λυχνία του αγιάσματος στη σκηνή του μαρτυρίου, και κάθε ημέρα οι επτά λύχνοι άναβαν εξίσου και σε καμία απολύτως ημέρα δεν έμενε σβηστός κανένας από αυτούς, αλλά κάθε ημέρα υπήρχε το ίδιο φως. Διότι το Σάββατο δεν δημιουργήθηκε για αποκλεισμό, αλλά για αγαθό έργο. Και ενώ απολύτως κανένας δεν εργαζόταν στις δώδεκα φυλές, μόνο το θυσιαστήριο δεν αργούσε, όπως λέει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο: «οι ιερείς σας βεβηλώνουν το Σάββατο μέσα στον ναό και είναι αναίτιοι». Το δε «βεβηλώνουν το Σάββατο» σημαίνει ότι το καταλύουν. Και πώς το καταλύουν, παρά προσφέροντας θυσία στον Θεό, ώστε να μην μείνει σε αργία το θυσιαστήριο; Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ο ήλιος ανατέλλει και δύει, και η σελήνη αυξάνεται και φθίνει, και οι άνεμοι πνέουν και οι καρποί βλαστάνουν και οι μητέρες γεννούν, και τα πάντα γίνονται κατά το Σάββατο. Γι' αυτό και ο Κύριος, όταν ήλθε, δεν εργάστηκε ως τέκτονας το Σάββατο, ούτε ως χαλκουργός, ούτε έκανε κάτι άλλο, αλλά ως Θεός που είναι, επιτέλεσε έργο Θεού. Και λέει: «σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα», ώστε από εκείνον που το σηκώνει να φανεί το έργο που έγινε, για να αναγνωρίσουν όλοι αυτόν που ήλθε από τον ουρανό για να βοηθήσει τους υιούς των ανθρώπων. Διότι, πράγματι, ήλθε για να καταλύσει το Σάββατο, αλλά δεν θα μπορούσε να το καταλύσει, εάν αυτό του ήταν κάτι ξένο.

Και ας αναλογιστούμε, βεβαίως, πόσων και ποιων παράδοξων έργων έγινε δημιουργός, έχοντας ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους, πότε καθαρίζοντας με θεϊκή δύναμη όσους είχαν λεπρό σώμα, πότε εκδιώκοντας με την προσταγή του λόγου του τους δαίμονες που κατοικούσαν στους ανθρώπους, και άλλοτε πάλι δωρίζοντας άφθονα τη θεραπεία σε όσους νοσούσαν και καταπονούνταν από παντοειδείς ασθένειες. Και κάποτε είπε σε έναν παραλυτικό: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα», και εκείνος έπραξε αυτό που του προστάχθηκε. Σε τυφλούς, επίσης, άλλοτε χάριζε την ικανότητα να βλέπουν το φως. Κάποτε, μάλιστα, μια αιμορροούσα γυναίκα, η οποία βασανιζόταν από την πάθηση για μακρά περίοδο ετών, επειδή έβλεπε αμέτρητα πλήθη να τον κυκλώνουν και να μην της επιτρέπουν καθόλου να πλησιάσει, να γονατίσει και να ζητήσει την απαλλαγή από την πάθησή της, βάζοντας στον νου της απλώς και μόνο να αγγίξει την άκρη του ιματίου του, εισχώρησε κρυφά στο πλήθος, και πιάνοντας το κράσπεδο, ταυτόχρονα έλαβε και τη θεραπεία των δεινών της και έγινε αμέσως καλά στην υγεία της, αποκομίζοντας το μέγιστο δείγμα της ένθεης δύναμης του Σωτήρα μας. Κάποιος άλλος πάλι, βασιλικός αξιωματούχος, που είχε το παιδί του βαριά άρρωστο, αφού έπεσε στα πόδια του Ιησού, το έλαβε πίσω αμέσως υγιές· και ένας άλλος την κόρη του, ο οποίος ήταν αρχισυνάγωγος των Ιουδαίων, αν και αυτή είχε ήδη πεθάνει. Τι ανάγκη υπάρχει να πούμε πώς ένας άλλος, τέσσερις ημέρες νεκρός, αναστήθηκε με τη δύναμη του Ιησού;

β'. Γιατί άραγε δεν του ζητά πίστη, όπως έπραξε στην περίπτωση των τυφλών, λέγοντας: «Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;»; Διότι ο παράλυτος δεν γνώριζε ακόμη με σαφήνεια ποιος ήταν. Γι' αυτόν τον λόγο ο Χριστός φαίνεται ότι δεν το ζητά αυτό πριν από τα θαύματα, αλλά μετά τα θαύματα. Διότι εκείνοι μεν που είχαν διαπιστώσει τη δύναμή του σε άλλους, εύλογα άκουγαν αυτήν την ερώτηση· από εκείνους όμως που δεν τον είχαν γνωρίσει ακόμη, αλλά επρόκειτο να τον μάθουν μέσω των σημείων, η πίστη απαιτείται μετά τα θαύματα. Γι' αυτό και ο Ματθαίος δεν παρουσιάζει τον Χριστό να λέει κάτι τέτοιο στην αρχή των σημείων του, αλλά όταν πλέον είχε θεραπεύσει πολλούς, και μάλιστα μόνο προς τους δύο τυφλούς. Εσύ όμως, ακόμη και έτσι, πρόσεξε την πίστη του παραλύτου. Διότι, όταν άκουσε το «Πάρε τον κράββατό σου και περπάτα», δεν τον χλεύασε, ούτε είπε: «Τι σημαίνει πάλι αυτό; Άγγελος κατεβαίνει και ταράζει το νερό, και θεραπεύει μόνο έναν· κι εσύ που είσαι άνθρωπος, με μια ψιλή προσταγή και με έναν λόγο έλπισες ότι θα μπορέσεις να κάνεις κάτι ανώτερο από τους αγγέλους; Αυτά είναι έπαρση, αλαζονεία και γελοιότητες». Αλλά τίποτα από αυτά δεν είπε, ούτε καν τα διανοήθηκε· αντίθετα, με το που άκουσε τον λόγο, αμέσως σηκώθηκε· και αφού θεραπεύτηκε, δεν απείθησε σε εκείνον που τον διέταξε: «Σήκω, πάρε τον κράββατό σου και περπάτα».

Τι να κάνουμε; Στέρεψε πηγές αιμάτων με τα κράσπεδα των ιματίων του, και σε αυτόν δεν πιστέψαμε. Τι να κάνουμε; Παραλυτικό κατάκοιτο στο κρεβάτι, ο οποίος επί τριάντα οκτώ έτη είχε την ασθένεια σύγχρονη με την ίδια του τη ζωή, με έναν λόγο τον σήκωσε, και σε αυτόν δεν πιστέψαμε. Τι να κάνουμε; Τον είδαμε να περπατά πάνω στη θάλασσα σαν να βρισκόταν σε στερεό έδαφος, και διαπιστώσαμε ότι με ένα νεύμα του χεριού του κατασίγασε τη βία των εναντίων ανέμων και τις καταστροφικές τρικυμίες, και σε αυτόν δεν πιστέψαμε.

Εισέλθε με χαρά, απόλαυσε τα νάματά της με αγαλλίαση, πλύνε τη σάρκα, ξέπλυνε την καρδιά, καθάρισε την ψυχή, κάνε τον νου καθαρό εσωτερικά και εξωτερικά από τον ρύπο της αμαρτίας· απόπλυνε τον Αδάμ, ακούγοντας τον Χριστό να λέει: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα.

γʹ. Τι έκανε λοιπόν ο Χριστός; Αφού απέδειξε ότι ο παραλυτικός είναι άξιος θεραπείας και ότι δικαίως πήγε σε αυτόν πριν από τους άλλους, του λέει: «Σήκω, πάρε τον κράβατό σου και περπάτα». Βλέπεις πώς δεν ζημιώθηκε καθόλου από τα τριάντα οκτώ χρόνια, επειδή υπέμεινε με καρτερία αυτό που του συνέβη; Διότι και η ψυχή του έγινε πιο σοφή μέσα σε αυτό το μακρύ χρονικό διάστημα, καθώς δοκιμαζόταν από τη συμφορά σαν μέσα σε χωνευτήρι, και έλαβε τη θεραπεία με μεγαλύτερη δόξα. Επειδή δεν τον θεράπευσε άγγελος, αλλά ο ίδιος ο Δεσπότης των αγγέλων. Για ποιον λόγο, όμως, τον διέταξε να πάρει μαζί του και το κρεβάτι του; Κυρίως και πρωτίστως για έναν λόγο: για να απαλλάξει πλέον τους Ιουδαίους από την τήρηση του νόμου.

Διότι ο αριθμός τριάντα, όταν λαμβάνεται φυσικά, σημαίνει την αισθητή φύση, όπως ακριβώς, όταν εξετάζεται πρακτικά, σημαίνει την πρακτική αρετή· ενώ ο αριθμός οκτώ, όταν κατανοείται μυστικά, φανερώνει τη νοητή φύση των ασώματων όντων, όπως ακριβώς, όταν θεωρείται γνωστικά, φανερώνει την πάνσοφη θεολογία. Εκείνος που δεν κινείται μέσω αυτών προς τον Θεό παραμένει παράλυτος, μέχρις ότου έλθει ο Λόγος και του διδάξει τον σύντομο τρόπο της θεραπείας, λέγοντάς του: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα», παραγγέλλοντάς του έτσι να σηκωθεί ο νους από τη φιληδονία που τον κατέχει, να σηκώσει το σώμα στους ώμους των αρετών και να αναχωρήσει προς τον οίκο του, δηλαδή τον ουρανό. Διότι είναι καλό το κατώτερο να σηκώνεται προς την αρετή από το ανώτερο στους ώμους της πρακτικής ζωής, παρά το ανώτερο, εξαιτίας της χαυνότητας, να σύρεται προς τη φιληδονία από το κατώτερο. πα'. Όσο δεν έχουμε υπερβεί καθαρά με τη διάνοια την ουσία, τόσο τη δική μας όσο και όλων των δημιουργημάτων μετά τον Θεό, δεν έχουμε λάβει ακόμη την έξη της ατρεψίας σύμφωνα με την αρετή. Όταν όμως κατορθωθεί από εμάς αυτό το αξίωμα μέσω της αγάπης, τότε θα γνωρίσουμε τη δύναμη της θείας επαγγελίας. Διότι εκεί πρέπει να πιστεύουμε ότι βρίσκονται σε αμετάθετη εγκατάσταση οι άξιοι, όπου από πριν ο νους ρίζωσε μέσω της αγάπης τη δική του δύναμη. Επειδή εκείνος που δεν εξήλθε από τον εαυτό του και από όλα όσα με οποιονδήποτε τρόπο μπορούν να νοηθούν, και δεν περιήλθε στη σιγή που υπερβαίνει κάθε νόηση, δεν μπορεί να είναι εντελώς ελεύθερος από την τροπή. πβ'.

Ωστόσο, αφού κάλεσε τη σύζυγό του, της διηγήθηκε τα του οράματος και της παρήγγειλε να του φέρει ένα ξερό σύκο. [5] Εκείνη, ακούγοντας τα λόγια του και κοιτάζοντας προσεκτικά το κρεβάτι του άνδρα της, αντιλήφθηκε ένα ξερό σύκο που βρισκόταν εκεί πάνω· και αφού το άρπαξε αμέσως, του το έδειξε ενώ εκείνος ακόμη μιλούσε και διηγούνταν το όραμα. Εκείνος, παίρνοντας το σύκο, αναφώνησε ότι αυτό ήταν εκείνο που του δόθηκε στον ύπνο του, και ανέκτησε αμέσως την προηγούμενη χαρά του· τρώγοντας το σύκο που του έδωσαν οι μάρτυρες για τη σωτηρία του, πέτυχε τη σωτηρία του. [6] Διότι, ενώ ακόμη το μασούσε και το έτρωγε, η έμφραξή του έλαβε τέλος· και καθώς λύθηκε γρήγορα αυτό που έδενε την κοιλιά του, ένιωσε την επείγουσα ανάγκη να πάει στο αποχωρητήριο· αφού πήγε εκεί και απέβαλε όλη την ύλη που είχε συσσωρεύσει μέσα του λόγω της έμφραξης, επανήλθε στην ίδια λεπτότητα που είχε πριν πάθει την έμφραξη· και έχοντας τύχει τέλειας ίασης, έγινε ευγνώμων κήρυκας της χάριτος των αγίων. [7] Διότι, αφού σήκωσε στους ώμους του το κρεβάτι πάνω στο οποίο είχε έρθει μεταφερόμενος, έτρεχε προς την Αλεξάνδρεια, μιμούμενος έμπρακτα τον άρρωστο που βρισκόταν κατάκοιτος στην Προβατική κολυμβήθρα, τον οποίο ο Χριστός, αφού τον θεράπευσε μετά από τριάντα οκτώ χρόνια, του παρήγγειλε να σηκώσει το κρεβάτι του, διαλαλώντας προς όλους την ανέκφραστη δύναμη των αγίων και την ενέργεια που παραδόξως εκδηλώθηκε πάνω του.

Τριάντα οκτώ χρόνια ήταν ασθενής, και ενώ κάθε χρόνο περίμενε να απαλλαγεί από την ασθένεια, παραγκωνιζόταν και εμποδιζόταν από τους πιο δυνατούς. Και όμως δεν παραιτούνταν, ούτε απελπιζόταν. Γι' αυτό και τον ρωτά ο Κύριος, θέλοντας να δείξει σε εμάς την καρτερία του ανθρώπου. Διότι βέβαια δεν ρωτά για να μάθει. Διότι το να ρωτά κανείς τον ασθενή αν θέλει να γίνει καλά δεν είναι μόνο περιττό, αλλά και ανόητο. Όπως λοιπόν είπα, τον ρωτά για να μας δείξει την καρτερία του ανθρώπου. Και τι κάνει εκείνος; Απαντά με πολλή πραότητα: Ναι, Κύριε, λέει, θέλω, αλλά δεν έχω άνθρωπο που να μπορεί να με βάλει στο νερό. Δεν έδωσε καμία βλάσφημη απάντηση, δεν έδιωξε τον Χριστό με τη σκέψη ότι του έκανε άτοπη ερώτηση, δεν καταράστηκε την ημέρα της γέννησής του, όπως κάνουμε εμείς οι μικρόψυχοι, και μάλιστα όταν περιπίπτουμε σε ελαφρύτερες ασθένειες. Αντιθέτως, με πραότητα και ικετευτικά δίνει την απάντηση, αν και δεν γνώριζε ποιος ήταν αυτός που τον ρωτούσε. Αλλά ίσως σκέφτηκε μόνο τούτο, ότι ο Χριστός θα μπορούσε να του φανεί χρήσιμος στο να τον βάλει στο νερό, και με αυτά τα λόγια θέλει να τον ελκύσει και να τον συγκινήσει. Ο Χριστός, εξάλλου, δεν είπε: «Θέλεις να σε θεραπεύσω;», για να μη φανεί ότι κομπάζει. «Του λέει ο Ιησούς: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα. Και αμέσως ο άνθρωπος έγινε καλά, και σήκωσε το κρεβάτι του και περπατούσε. Ήταν δε Σάββατο εκείνη την ημέρα».

Γι' αυτό και δεν έβρισκε θεραπεία· διότι δεν είχε άνθρωπο να τον βάλει στην κολυμβήθρα, δηλαδή, δεν είχε γίνει ακόμη άνθρωπος ο Υιός του Θεού, ο οποίος επρόκειτο μέσω του βαπτίσματος να τον θεραπεύσει. Όταν όμως έγινε άνθρωπος, τότε θεράπευσε μεν τη φύση μας, πρόσταξε δε να σηκώσει το κρεβάτι του, δηλαδή, να καταστήσει το σώμα ανάλαφρο και ελαφρύ, και να το υψώσει από τη γη, χωρίς να βαραίνει από τις σάρκες και τις γήινες μέριμνες, αλλά να σηκωθεί από τη ραθυμία προς το καλό, και να περιπατεί, το οποίο σημαίνει να κινείται προς την εργασία του αγαθού. Το ότι δε ταρασσόταν το νερό της κολυμβήθρας αυτό δηλώνει, το ότι μέσα σε αυτήν προκαλείται ταραχή στα πνεύματα της πονηρίας, τα οποία συντρίβονται και πνίγονται από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Είθε να επιτύχουμε και εμείς την ίαση, εμείς που είμαστε παραλυμένοι, και ακίνητοι προς κάθε αγαθό έργο, μη έχοντας δε άνθρωπο, δηλαδή, ανθρώπινο λογισμό, εξαιτίας του ότι εξισωθήκαμε με τα άλογα κτήνη, ώστε να μας βάλει στην κολυμβήθρα των δακρύων της μετανοίας, στην οποία όποιος εισέλθει πρώτος θεραπεύεται. Διότι αυτός που αναβάλλει για μετέπειτα καιρούς, και μεταθέτει τη μετάνοια, και δεν σπεύδει να μετανοήσει εδώ, αλλά καθυστερεί, δεν τυγχάνει της ίασης. Φρόντισε λοιπόν να εισέλθεις πρώτος, για να μην σε προλάβει ο θάνατος. Αυτήν δε την κολυμβήθρα της μετανοίας άγγελος την ταράσσει.