Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 5:9

Εκεί δε κειτόταν ένας παραλυτικός, ο οποίος ασθενούσε επί τριάντα οκτώ έτη. Διότι η διάρκεια της νόσου ήταν μεγάλη, προκειμένου οι Ιουδαίοι, βλέποντάς τον, έστω και έτσι να καμφθούν. Επειδή, εάν η νόσος ήταν ολιγοχρόνια, το θαύμα θα περνούσε απαρατήρητο· τώρα όμως, τα πολλά έτη αποτελούσαν αδιάψευστη μαρτυρία της νόσου, ώστε βλέποντάς τον, έστω και έτσι, να αναβλέψουν πνευματικά. Ο δε Σωτήρας, όταν προσήλθε και περνούσε από εκεί, του λέγει: «Θέλεις να γίνεις υγιής;» και τα ακόλουθα. Και εκείνος, αφού σηκώθηκε, σηκώνει το κρεβάτι του και περπατά. Ήταν δε Σάββατο.

Οι δε Ιουδαίοι δεν έβλεπαν το θαύμα που επιτελέστηκε την ημέρα του Σαββάτου, αλλά τον κράβατο που μεταφερόταν, ενώ όφειλαν να αναλογιστούν: Τέτοιοι ιατροί παρουσιάστηκαν, κανείς δεν τον θεράπευσε· κειτόταν φτωχός ο δυστυχής, μη έχοντας ούτε εκείνον που θα τον έριχνε στην κολυμβήθρα. Τέτοιος είναι ο θαυματουργός που επιτελεί και πρωτοφανή έργα, αυτός που έδωσε τόση δύναμη στον παραλυτικό, ώστε όχι μόνο να σηκωθεί, αλλά και να βαστάξει τον κράβατό του.

Οι Σαμαρείτες πιστεύουν. Έρχεται στην Κανά ο Ιησούς, και ο βασιλικός αξιωματούχος προσέρχεται για τον γιο του. Ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα, και θεραπεύει το Σάββατο εκείνον που ήταν παράλυτος επί τριάντα οκτώ έτη. Οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον θανατώσουν. Τους λέγει ότι εστάλη από τον Θεό.

Μην έχοντας, λοιπόν, ο παράλυτος κάποιον να τον ρίξει στο νερό, μαζί με την αρρώστια που τον κατείχε, θρηνούσε και για την απουσία εκείνων που θα τον θεράπευαν λέγοντας: «Άνθρωπο δεν έχω», δηλαδή αυτόν που θα τον κατεβάσει στο νερό. Διότι περίμενε ότι οπωσδήποτε αυτό θα του έλεγε και θα τον συμβούλευε ο Ιησούς. <Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα. Και αμέσως ο άνθρωπος έγινε καλά, και σήκωσε το κρεβάτι του και περπατούσε. Εκείνη την ημέρα όμως ήταν Σάββατο.> Θεοπρεπής είναι η προσταγή, και παρέχει την πιο ξεκάθαρη απόδειξη της υπεράνθρωπης δύναμης και εξουσίας Του. Διότι δεν προσεύχεται να απαλλαγεί ο κατάκοιτος από την αρρώστια του, ώστε να μη φανεί ότι είναι και Αυτός σαν κάποιους από τους αγίους προφήτες, αλλά, ως Κύριος των δυνάμεων, διατάζει με εξουσία να συμβεί τούτο· λέγοντάς του να βαδίσει χαρούμενος προς το σπίτι του, και να βάλει στους ώμους του το κρεβατάκι, το οποίο θα αποτελούσε υπενθύμιση της ισχύος εκείνου που τον θεράπευσε για όσους τον έβλεπαν. Και ο άρρωστος πράττει αμέσως αυτό που προστάχθηκε, και με την υπακοή και την πίστη κατορθώνει να λάβει την τριπόθητη χάρη. Επειδή όμως στα προηγούμενα τον παρουσιάσαμε ως εικόνα και τύπο του πλήθους των Ιουδαίων, το οποίο επρόκειτο να θεραπευτεί στους έσχατους καιρούς, ας σκεφτούμε πάλι κάτι που να συμφωνεί με τις σχετικές με αυτό έννοιες, αναλόγως προς όσα έχουμε ήδη εξετάσει.

Πώς, λοιπόν, κατά τη βασιλεία του πατέρα του, ο οποίος βασίλευσε επί δεκατέσσερα έτη, ενώ προφητευόταν ο Εμμανουήλ που επρόκειτο να γεννηθεί από παρθένο, επρόκειτο να γεννηθεί ο Εζεκίας, ο οποίος ανέλαβε τη βασιλεία σε ηλικία είκοσι ετών μετά τον πατέρα του, και δεν θα γίνει μάλλον φανερό στους συνετούς ότι ήταν ήδη γεννημένος, όταν ο προφήτης προφήτευσε τον λόγο αυτόν κατά τη βασιλεία του Άχαζ, του πατέρα του Εζεκία; Μάλιστα ούτε η γυναίκα του Άχαζ ήταν προφήτιδα, όπως είναι φανερό σε όλους. Η Μαρία, όμως, είναι αυτή που είπε και προφήτευσε: «διότι από τώρα θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές της γης»· προς την οποία εισήλθε ο Γαβριήλ και ευαγγελίστηκε ότι το Πνεύμα, που μίλησε μέσω του Ησαΐα, θα έλθει επάνω της και θα γεννήσει Υιό, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, διά Πνεύματος Αγίου και όχι από σπέρμα ανδρός, όπως αυτοί βλασφημούν, παραλογιζόμενοι και πλανώμενοι. 32. Έχει δε ελεγχθεί η πλάνη του ματαιόφρονος και για την τήρηση του Σαββάτου και για την περιτομή και για τους καθημερινούς βαπτισμούς που τελούνται από αυτόν· διότι το Σάββατο ο Ιησούς επιδιώκει να επιτελεί τις περισσότερες θεραπείες. Και όχι μόνο θεραπεύει, αλλά ιάται και με δύο τρόπους. Διότι παραγγέλλει σε όσους θεραπεύθηκαν κατά το Σάββατο να σηκώσουν τον κράββατό τους και να περπατήσουν, αλλά επιπλέον το Σάββατο, αφού ζύμωσε πηλό, τον τοποθέτησε στα μάτια του τυφλού· και το να ζυμώσει κανείς πηλό συνιστά εργασία (έργο).

Τι να κάνουμε; Στέρεψε πηγές αιμάτων με τα κράσπεδα των ιματίων του, και σε αυτόν δεν πιστέψαμε. Τι να κάνουμε; Παραλυτικό κατάκοιτο στο κρεβάτι, ο οποίος επί τριάντα οκτώ έτη είχε την ασθένεια σύγχρονη με την ίδια του τη ζωή, με έναν λόγο τον σήκωσε, και σε αυτόν δεν πιστέψαμε. Τι να κάνουμε; Τον είδαμε να περπατά πάνω στη θάλασσα σαν να βρισκόταν σε στερεό έδαφος, και διαπιστώσαμε ότι με ένα νεύμα του χεριού του κατασίγασε τη βία των εναντίων ανέμων και τις καταστροφικές τρικυμίες, και σε αυτόν δεν πιστέψαμε.

Ωστόσο, αφού κάλεσε τη σύζυγό του, της διηγήθηκε τα του οράματος και της παρήγγειλε να του φέρει ένα ξερό σύκο. [5] Εκείνη, ακούγοντας τα λόγια του και κοιτάζοντας προσεκτικά το κρεβάτι του άνδρα της, αντιλήφθηκε ένα ξερό σύκο που βρισκόταν εκεί πάνω· και αφού το άρπαξε αμέσως, του το έδειξε ενώ εκείνος ακόμη μιλούσε και διηγούνταν το όραμα. Εκείνος, παίρνοντας το σύκο, αναφώνησε ότι αυτό ήταν εκείνο που του δόθηκε στον ύπνο του, και ανέκτησε αμέσως την προηγούμενη χαρά του· τρώγοντας το σύκο που του έδωσαν οι μάρτυρες για τη σωτηρία του, πέτυχε τη σωτηρία του. [6] Διότι, ενώ ακόμη το μασούσε και το έτρωγε, η έμφραξή του έλαβε τέλος· και καθώς λύθηκε γρήγορα αυτό που έδενε την κοιλιά του, ένιωσε την επείγουσα ανάγκη να πάει στο αποχωρητήριο· αφού πήγε εκεί και απέβαλε όλη την ύλη που είχε συσσωρεύσει μέσα του λόγω της έμφραξης, επανήλθε στην ίδια λεπτότητα που είχε πριν πάθει την έμφραξη· και έχοντας τύχει τέλειας ίασης, έγινε ευγνώμων κήρυκας της χάριτος των αγίων. [7] Διότι, αφού σήκωσε στους ώμους του το κρεβάτι πάνω στο οποίο είχε έρθει μεταφερόμενος, έτρεχε προς την Αλεξάνδρεια, μιμούμενος έμπρακτα τον άρρωστο που βρισκόταν κατάκοιτος στην Προβατική κολυμβήθρα, τον οποίο ο Χριστός, αφού τον θεράπευσε μετά από τριάντα οκτώ χρόνια, του παρήγγειλε να σηκώσει το κρεβάτι του, διαλαλώντας προς όλους την ανέκφραστη δύναμη των αγίων και την ενέργεια που παραδόξως εκδηλώθηκε πάνω του.

Τριάντα οκτώ χρόνια ήταν ασθενής, και ενώ κάθε χρόνο περίμενε να απαλλαγεί από την ασθένεια, παραγκωνιζόταν και εμποδιζόταν από τους πιο δυνατούς. Και όμως δεν παραιτούνταν, ούτε απελπιζόταν. Γι' αυτό και τον ρωτά ο Κύριος, θέλοντας να δείξει σε εμάς την καρτερία του ανθρώπου. Διότι βέβαια δεν ρωτά για να μάθει. Διότι το να ρωτά κανείς τον ασθενή αν θέλει να γίνει καλά δεν είναι μόνο περιττό, αλλά και ανόητο. Όπως λοιπόν είπα, τον ρωτά για να μας δείξει την καρτερία του ανθρώπου. Και τι κάνει εκείνος; Απαντά με πολλή πραότητα: Ναι, Κύριε, λέει, θέλω, αλλά δεν έχω άνθρωπο που να μπορεί να με βάλει στο νερό. Δεν έδωσε καμία βλάσφημη απάντηση, δεν έδιωξε τον Χριστό με τη σκέψη ότι του έκανε άτοπη ερώτηση, δεν καταράστηκε την ημέρα της γέννησής του, όπως κάνουμε εμείς οι μικρόψυχοι, και μάλιστα όταν περιπίπτουμε σε ελαφρύτερες ασθένειες. Αντιθέτως, με πραότητα και ικετευτικά δίνει την απάντηση, αν και δεν γνώριζε ποιος ήταν αυτός που τον ρωτούσε. Αλλά ίσως σκέφτηκε μόνο τούτο, ότι ο Χριστός θα μπορούσε να του φανεί χρήσιμος στο να τον βάλει στο νερό, και με αυτά τα λόγια θέλει να τον ελκύσει και να τον συγκινήσει. Ο Χριστός, εξάλλου, δεν είπε: «Θέλεις να σε θεραπεύσω;», για να μη φανεί ότι κομπάζει. «Του λέει ο Ιησούς: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα. Και αμέσως ο άνθρωπος έγινε καλά, και σήκωσε το κρεβάτι του και περπατούσε. Ήταν δε Σάββατο εκείνη την ημέρα».