Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:10

Κεφάλαιο Αʹ. ΙΩΑΝΝΗΣ. Του λέει ένας από τους μαθητές του, ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνα: Υπάρχει εδώ ένα παιδί που έχει πέντε κρίθινους άρτους και δύο ψάρια· αλλά τι είναι αυτά για τόσους πολλούς; Ο δε Ιησούς είπε: Βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν. Υπήρχε δε πολύ χορτάρι στον τόπο εκείνο.

Κάθισαν λοιπόν οι άνδρες, περίπου πέντε χιλιάδες στον αριθμό. Έλαβε τότε τους άρτους ο Ιησούς και, αφού ευχαρίστησε, τους μοίρασε σε αυτούς που είχαν καθίσει. Το ίδιο έπραξε και με τα ψάρια, δίνοντάς τους όσο ήθελαν. ΛΟΥΚΑΣ. Κάποια γυναίκα, ονόματι Μάρθα, τον υποδέχθηκε στο σπίτι της. Αυτή είχε μια αδελφή που ονομαζόταν Μαρία, η οποία, αφού κάθισε κοντά στα πόδια του Ιησού, άκουγε τον λόγο του.

Επομένως, όσον αφορά την αφιλοχρηματία των μαθητών και το γεγονός ότι δεν κατείχαν τίποτα, αλλά και την ίδια τη σκέψη του Φιλίππου, η οποία δεν απέβλεπε ακόμη τέλεια στο εξαίσιο αξίωμα του Σωτήρος μας, η προσφορά προς τα πλήθη κατέληγε πλέον να φαίνεται αδύνατη. Αυτό όμως δεν συνέβη, αλλά η βούληση του Σωτήρος φέρεται εις πέρας. «Αυτό λοιπόν που είναι αδύνατο για τους ανθρώπους, είναι δυνατό για τον Θεό», και η θεία δύναμη φαίνεται από παντού ανώτερη από τη φυσική ακολουθία που υπάρχει στα δικά μας πράγματα, έχοντας την ισχύ να τα κατορθώνει όλα παραδόξως, ακόμη και όσα ξεπερνούν τον δικό μας νου. <Λέει σε αυτόν ένας από τους μαθητές του, ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνα Πέτρου: Υπάρχει εδώ ένα παιδάριο, το οποίο έχει πέντε κρίθινους άρτους και δύο ψάρια· αλλά τι είναι αυτά για τόσους πολλούς; Είπε δε ο Ιησούς.> Σκέφτεται και συλλογίζεται παρόμοια με τον Φίλιππο, και επειδή έχει μέσα του παρεμφερή αντίληψη για τον Σωτήρα, ελέγχεται και αυτός. Διότι, μη έχοντας κατανοήσει τη δύναμη του, και μη έχοντας διδαχθεί επαρκώς από τα προηγούμενα μεγαλουργήματα ότι ο Ιησούς μπορεί τα πάντα, φανερώνει μεν τα τρόφιμα που είχε το παιδάριο, όμως φαίνεται να αδυνατεί στην πίστη· διότι, λέει, τι είναι αυτά για τόσους πολλούς;

Και αφού σήκωσε ο Μωυσής το χέρι του, χτύπησε με τη ράβδο την πέτρα μία και δύο φορές, και βγήκε πολύ νερό. Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών: Επειδή δεν με πιστέψατε ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών Ισραήλ, γι' αυτό δεν θα εισαγάγετε εσείς αυτή τη συναγωγή στη γη που τους έδωσα. Άραγε, λοιπόν, από αυτό δεν θα γινόταν σε όλους σαφές πόσο σκληρές είναι οι συνέπειες της απιστίας; Και αν, όντας τόσο σπουδαίος, επιτιμήθηκε ο Μωυσής, ποιον θα λυπηθεί πλέον ο Θεός, και σε ποιον δεν θα επιφέρει την οργή του για όσα δεν πίστεψε, Εκείνος που είναι τόσο απροσωπόληπτος, ώστε να μη θελήσει να χαριστεί ούτε στον ίδιο τον Μωυσή, προς τον οποίο είχε πει: Σε γνωρίζω πάνω από όλους, και βρήκες χάρη ενώπιόν μου. <Βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν. Υπήρχε δε πολύ χορτάρι στον τόπο εκείνο. Κάθισαν, λοιπόν, οι άνδρες, σε αριθμό περίπου πεντακισχίλιοι.> Ο Σωτήρας τίμησε τη συνήθη πραότητά του και απομακρύνει τη δριμύτητα των ελέγχων. Διότι δεν επιτιμά καυστικά, καίτοι οι μαθητές βρίσκονται σε μεγάλη νωθρότητα, όσον αφορά τη μικροψυχία και την ολιγοπιστία τους απέναντί του. Αντιθέτως, τους παιδαγωγεί περισσότερο μέσω των ίδιων των πραγμάτων, ώστε να κατανοήσουν εκείνα που ακόμη δεν πιστεύουν.

Διότι το «Βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν» έχει τεράστια έμφαση, και σχεδόν παρουσιάζει τον Ιησού να λέει κάτι τέτοιο: «Ω, εσείς που βραδυπορείτε να κατανοήσετε τη δύναμή μου και να αντιληφθείτε ποιος είναι αυτός που σας μιλάει. Βάλτε τους άνδρες να καθίσουν, ώστε να θαυμάσετε βλέποντάς τους να χορταίνουν από το απολύτως τίποτα που διαθέτετε. Βάλτε τους άνδρες να καθίσουν. Διότι αυτό μόνο τους λείπει. Γιατί βέβαια διακόσια δηνάρια δεν θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τα αναγκαία προς το ζην για τα πλήθη, όμως αυτό που υπολείπεται από τα ανθρώπινα χρήματα για να μπορέσουν να συντηρήσουν, θα το αναπληρώσει η δική μου δύναμη, η οποία καλεί τα πάντα στην ύπαρξη και είναι ο δημιουργός των πάντων εκ του μη όντος. Ή μήπως ο προφήτης Ηλίας καθιστούσε το λαγήνι με το λάδι της χήρας ανεξάντλητο και έκανε τη στάμνα πηγή αστείρευτης τροφής, ενώ Εκείνος που έδωσε και σε αυτόν αυτή τη δύναμη δεν θα μπορούσε να πολλαπλασιάσει το τίποτα και να μετατρέψει αυτό που απλώς βρέθηκε μπροστά του σε πηγή άρρητης δωρεάς και σε αρχή και ρίζα απροσδόκητης χάριτος;»

Αν πάλι εκεί μεν προσέρχονται οι μαθητές υπενθυμίζοντας για το πλήθος, προκειμένου να απολυθούν, ενώ εδώ ο ίδιος ο Ιησούς ρωτά από πού θα τραφούν, δεν πρέπει να απορούμε. Διότι είναι πιθανό να συνέβησαν και τα δύο, δηλαδή και οι μαθητές πρώτα να υπενθύμισαν στον Κύριο το να απολυθούν τα πλήθη, και να ρωτήθηκε ο Φίλιππος από τον Κύριο από πού θα τραφούν. «Είπε τότε ο Ιησούς: Βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν. Υπήρχε δε πολύ χορτάρι στον τόπο εκείνο. Κάθισαν, λοιπόν, οι άνδρες, στον αριθμό περίπου πέντε χιλιάδες.

«Έλαβε λοιπόν ο Ιησούς τους άρτους και, αφού ευχαρίστησε, τους διένειμε στους μαθητές, και οι μαθητές σε εκείνους που είχαν καθίσει· ομοίως και από τα ψάρια όσο ήθελαν. Όταν δε χόρτασαν, λέγει στους μαθητές του: Συγκεντρώστε τα κομμάτια που περίσσεψαν, ώστε να μη χαθεί τίποτα. Τα συγκέντρωσαν λοιπόν και γέμισαν δώδεκα κοφίνια με κομμάτια από τους πέντε κρίθινους άρτους, τα οποία περίσσεψαν σε αυτούς που είχαν φάει.» Επειδή λοιπόν το τραπέζι ήταν έτοιμο, τους διέταξε να καθίσουν αμέσως. Οι δε μαθητές, αν και προηγουμένως δυσπιστούσαν, ωστόσο πρόθυμα βάζουν τους ανθρώπους να καθίσουν. «Υπήρχε δε πολύ χορτάρι», εφόσον ήταν άνοιξη. Διότι, λέει, ήταν το Πάσχα· και αυτό εορταζόταν τον πρώτο μήνα της άνοιξης. Μόνο δε οι άνδρες καταμετρώνται από τον ευαγγελιστή, ο οποίος ακολουθεί τη νομική συνήθεια.