Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:14

Διότι, προσφέροντάς μας προφανώς τις πνευματικές τροφές, και διακονώντας τα αγαθά του Σωτήρος μας, θα αποκομίσουν πλουσιότατη την ανταπόδοση, και θα λάβουν από τον Θεό πληρέστατη τη χάρη για τη φιλοτιμία τους. Διότι θεωρώ πως αυτό, και όχι κάτι άλλο, υποδηλώνει το ότι, μετά τους κόπους και την υπηρεσία που δαπανήθηκε για τους συνδαιτυμόνες, συλλέχθηκε για τον καθένα ένα γεμάτο κοφίνι, με προσταγή του Χριστού. Και το ότι, μετά από αυτούς, όσα απορρέουν από αυτόν τον τύπο θα μεταβιβαστούν και στους ποιμένες των αγίων εκκλησιών, δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. <Οι άνθρωποι λοιπόν, βλέποντας το θαύμα που έκανε ο Ιησούς, έλεγαν ότι αυτός είναι ο προφήτης που έρχεται στον κόσμο.> Θαυμάζουν το θαύμα εκείνοι που γνωρίζουν να διακρίνουν τα θεοπρεπή, και οι οποίοι καθοδηγούνται μάλλον από την ανθρώπινη λογική παρά πάσχουν από κτηνώδη έλλειψη βούλησης, όπως ακριβώς συνέβαινε με τους ασεβείς Ιουδαίους, οι οποίοι, ενώ έπρεπε να ωφελούνται από το μεγαλείο των όσων τελούνταν, ζημιώνονταν χάνοντας την ικανότητα της ορθής κρίσης. Διότι έκριναν ότι ο Ιησούς έπρεπε πια να λιθοβοληθεί, επειδή ακριβώς συχνά τον έβλεπαν να είναι δημιουργός παραδόξων έργων.

Εκτός εάν πει κανείς εδώ ότι το «Πότε» ειπώθηκε από αυτούς αντί του «Πώς». Αξίζει δε και από αυτό να κατανοήσουμε την επιπόλαιη γνώμη τους. Διότι εκείνοι που έλεγαν, «Αυτός είναι ο προφήτης», εκείνοι που έσπευδαν να τον αρπάξουν και να τον κάνουν βασιλιά, όταν τον βρήκαν, δεν σκέπτονται τίποτα τέτοιο, αλλά, έχοντας αποβάλει από τη μνήμη τους το θαύμα, όπως νομίζω εγώ, δεν τον θαυμάζουν πλέον για τα προηγούμενα. Γι' αυτό, λοιπόν, τον αναζητούσαν, επειδή ήθελαν και πάλι να απολαύσουν τραπέζι, σαν και αυτό που είχαν πριν. Διέβησαν, βέβαια, την Ερυθρά Θάλασσα και οι Ιουδαίοι, με αρχηγό τον Μωυσή, αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά εδώ. Διότι εκείνος μεν ενεργούσε τα πάντα προσευχόμενος και ως δούλος· αυτός δε, με κάθε εξουσία. Και εκεί μεν, επειδή φυσούσε τότε νότιος άνεμος, υποχώρησε το νερό, ώστε να τους κάνει να περάσουν πάνω σε ξηρά· εδώ όμως το θαύμα ήταν μεγαλύτερο. Διότι η θάλασσα, ενώ παρέμενε στη φυσική της κατάσταση, έτσι έφερε τον Δεσπότη πάνω στα νώτα της, επιβεβαιώνοντας εκείνη τη ρήση που λέει: «Αυτός που περπατά πάνω στη θάλασσα σαν σε έδαφος». Και ευλόγως, επειδή επρόκειτο να εισέλθει στη σκληρή και απειθή Καπερναούμ, τέλεσε το θαύμα των άρτων· θέλοντας να μαλακώσει την απείθεια των κατοίκων της, όχι μόνο με όσα γίνονταν μέσα σε αυτήν, αλλά και με τα θαύματα που τελούνταν έξω από την πόλη. Διότι το να προσέλθουν τόσο μεγάλα πλήθη σε εκείνη την πόλη, επιδεικνύοντας πολλή προθυμία, ποια πέτρα δεν ήταν ικανό να μαλακώσει;

Αυτοί όμως, που όταν έτρωγαν τον αποκαλούσαν προφήτη, εδώ σκανδαλίζονται και τον ονομάζουν γιο του τέκτονα· δεν έλεγαν όμως τέτοια όταν έτρωγαν τους άρτους, αλλά έλεγαν: «Αυτός είναι ο προφήτης» και ήθελαν να τον αναδείξουν βασιλιά. Φαίνονταν, λοιπόν, να αγανακτούν για το γεγονός ότι έλεγε πως έχει κατεβεί από τον ουρανό· η αλήθεια όμως είναι πως δεν ήταν αυτό που προκαλούσε την αγανάκτηση, αλλά το ότι δεν προσδοκούσαν να απολαύσουν σωματική τράπεζα.

Διότι κανείς από εμάς δεν μπορεί να κατανοήσει πλήρως όλα τα νοήματα του μυστηρίου, αλλά εκείνα που για εμάς τους πιο υλικούς είναι ανέφικτα και δυσκολοχώνευτα, οι απόστολοι τα κρατούν, σαν μέσα σε κοφίνια, στις δίκαιες ψυχές τους. Διότι τα κοφίνια φτιάχνονται από κλαδιά φοίνικα· «Ο δε δίκαιος θα ανθίσει ως φοίνικας». «Οι άνθρωποι, λοιπόν, όταν είδαν το θαύμα που έκανε ο Ιησούς, έλεγαν: Αυτός είναι αληθινά ο προφήτης που έρχεται στον κόσμο. Ο Ιησούς, λοιπόν, επειδή γνώριζε ότι πρόκειται να έρθουν και να τον αρπάξουν για να τον κάνουν βασιλιά, αναχώρησε πάλι στο όρος ολομόναχος». Δες τη γαστριμαργία του πλήθους· παρόλο που ο Ιησούς είχε κάνει αμέτρητα θαύματα, και μάλιστα πιο θαυμαστά, δεν τον θαύμαζαν· και ιδού, εξαιτίας της τροφής, λένε: «Αυτός, λένε, είναι ο προφήτης». Δεν τον κατηγορούν πια για την παράβαση του Σαββάτου, δεν υπερασπίζονται πλέον τον νόμο· αλλά τόσο πολύ τον τιμούν για τους άρτους, ώστε όχι μόνο τον ανακηρύσσουν προφήτη, αλλά θεωρούν ότι είναι άξιος και για τη βασιλεία. Αλλά εκείνος φεύγει, διδάσκοντάς μας να περιφρονούμε τα κοσμικά αξιώματα. Αναχωρεί δε στο όρος ολομόναχος, χωρίς να πάρει μαζί του κανέναν από τους μαθητές· για να δοκιμάσει τον πόθο τους, και το κατά πόσο αντέχουν τη στέρησή του. «Όταν δε βράδιασε, κατέβηκαν οι μαθητές του στη θάλασσα. Και αφού μπήκαν στο πλοίο, πήγαιναν πέρα από τη θάλασσα προς την Καπερναούμ.»