Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:17

Λοιπόν· θα πω πάλι με λίγα λόγια, συνοψίζοντας το πλάτος των όσων ειπώθηκαν: όταν μέσω των σημείων πιστεύτηκε και αναγνωρίστηκε ως Θεός, έχοντας απομακρυνθεί από τα ιουδαϊκά πλήθη, τότε ακριβώς όλοι σπεύδουν να τον κάνουν βασιλιά. Αυτός όμως ανεβαίνει μόνος στους ουρανούς, ταμιεύοντας για τον κατάλληλο καιρό την πιο φανερή επίδειξη της βασιλείας του. <Και όταν βράδιασε, κατέβηκαν οι μαθητές του στη θάλασσα, και αφού μπήκαν σε πλοίο πήγαιναν απέναντι από τη θάλασσα στην Καπερναούμ.> Αφού επιτελέστηκε παραδόξως το πρώτο σημείο, η φυγή και η αναχώρηση εξαιτίας του βρίσκεται, κατά θεία οικονομία, να είναι ρίζα και αφορμή πάλι για ένα άλλο σημείο, και πορεύεται, σύμφωνα με το γεγραμμένο, «από δύναμη σε δύναμη» ο θαυματουργός. Διότι, επειδή ζητείτο για βασιλιάς από εκείνους που είχαν καταπλαγεί από εκείνο το μεγάλο θαύμα, αυτός όμως αρνιόταν τις κοσμικές τιμές σύμφωνα με όσα έχουν ήδη εξηγηθεί, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχωρήσει από τους τόπους αυτούς, ή μάλλον από ολόκληρη τη χώρα τους. Για να φανεί λοιπόν ότι απέπλευσε, και για να καταλαγιάσει την ένταση εκείνων που τον αναζητούσαν, διατάζει τους μαθητές να αναχωρήσουν νωρίτερα, ενώ αυτός παραμένει, προχωρώντας με εύλογη αφορμή στο επόμενο σημείο· διότι πράγματι ήταν μεγάλη του μέριμνα να στερεώνει στην πίστη προς αυτόν τον νου των αποστόλων με κάθε αφορμή και γεγονός.

Καθώς λοιπόν είχε ήδη βραδιάσει, και η προχωρημένη ώρα αποδυνάμωνε την επιμονή εκείνων που τον αναζητούσαν, η χορεία των αγίων μαθητών κατεβαίνει στη θάλασσα και απέπλευσε αμέσως, υπακούοντας σε όλα και χωρίς χρονοτριβή στον Θεό και Διδάσκαλο. <Και είχε ήδη σκοτεινιάσει, και ο Ιησούς δεν είχε έρθει ακόμη προς αυτούς, και η θάλασσα ταραζόταν επειδή έπνεε δυνατός άνεμος.> Πολλά οικονομούνται ταυτόχρονα με ωφέλιμο τρόπο, και τα όσα συμβαίνουν ωθούν τους μαθητές στο να αναζητήσουν πιο θερμά τον Σωτήρα· διότι από τη μια μεριά προκαλεί ταραχή το βαθύ σκοτάδι της νύχτας, το οποίο απλώνεται σαν καπνός πάνω στα μανιασμένα νερά, αφαιρώντας τη δυνατότητα να γνωρίζουν προς τα πού έπρεπε πλέον να κατευθυνθούν. Τους εκταράσσει δε σε μεγάλο βαθμό και η αγριότητα των ανέμων, που ορμά με βουή στα κύματα και σηκώνει την τρικυμία σε ασυνήθιστο ύψος. Αλλά, παρόλο που είχαν ήδη συμβεί αυτά, λέει ότι ο Ιησούς δεν είχε έρθει ακόμη προς αυτούς· διότι σε αυτό ακριβώς βρισκόταν κυρίως ο κίνδυνος, και το γεγονός ότι ο Χριστός δεν ήταν παρών προκαλούσε ακόμη μεγαλύτερο φόβο σε εκείνους που έπλεαν.

Ομιλία ΜΓ΄. Όταν βράδιασε, κατέβηκαν οι μαθητές του στη θάλασσα. Και αφού μπήκαν στο πλοίο, κατευθύνονταν προς την απέναντι όχθη της θάλασσας, στην Καπερναούμ. Είχε ήδη σκοτεινιάσει και ο Ιησούς δεν είχε έλθει κοντά τους. Η δε θάλασσα ταρασσόταν, επειδή φυσούσε δυνατός άνεμος.

Διότι, όπως ακριβώς κατά τη διδασκαλία δεν άκουγαν τα πάντα μαζί με το πλήθος, έτσι και στα θαύματα δεν τα έβλεπαν όλα μαζί με το πλήθος. Επειδή έπρεπε αυτοί, που επρόκειτο να αναλάβουν την προστασία της οικουμένης, να έχουν κάτι περισσότερο από τους υπολοίπους. «Και ποια θαύματα είδαν μόνοι τους;» θα ρωτήσει κάποιος. Τη Μεταμόρφωση στο όρος, αυτό εδώ το θαύμα στη θάλασσα, και τα όσα έγιναν μετά την Ανάσταση, τα οποία είναι πολλά και μεγάλα. Εγώ όμως συμπεραίνω και άλλα από αυτά. Κατευθύνονταν, λοιπόν, προς την Καπερναούμ, χωρίς να γνωρίζουν κάτι με σαφήνεια, αλλά με την προσδοκία να τον βρουν εκεί ή ακόμη και στη μέση του πλου. Αυτό ακριβώς υπαινίχθηκε ο Ιωάννης λέγοντας ότι είχε ήδη σκοτεινιάσει και ο Ιησούς δεν είχε έρθει σε αυτούς, ενώ η θάλασσα είχε φουρτουνιάσει επειδή φυσούσε δυνατός άνεμος. Τι παθαίνουν, λοιπόν, εκείνοι; Ταράζονται· διότι πολλά ήταν αυτά που τους ανάγκαζαν να το πάθουν αυτό, και από πολλές πλευρές· αφενός από την ώρα, διότι επικρατούσε σκοτάδι· αφετέρου από την τρικυμία, διότι η θάλασσα αγρίευε· έπειτα από τον τόπο, διότι δεν βρίσκονταν κοντά στη στεριά, αλλά είχαν κωπηλατήσει περίπου είκοσι πέντε στάδια· και, τέλος, από το παράδοξο γεγονός, διότι τον βλέπουν να περπατά πάνω στη θάλασσα. Σε αυτούς λοιπόν, που είχαν ταραχθεί σφόδρα, λέει: «Εγώ είμαι, μη φοβάστε». Για ποιο λόγο λοιπόν εμφανίστηκε; Για να δείξει ότι αυτός είναι που θα καταπαύσει την τρικυμία. Διότι αυτό φανέρωσε ο ευαγγελιστής λέγοντας ότι: «Ήθελαν να τον παραλάβουν στο πλοίο· και αμέσως το πλοίο βρέθηκε κοντά στη στεριά».

Διότι κανείς από εμάς δεν μπορεί να κατανοήσει πλήρως όλα τα νοήματα του μυστηρίου, αλλά εκείνα που για εμάς τους πιο υλικούς είναι ανέφικτα και δυσκολοχώνευτα, οι απόστολοι τα κρατούν, σαν μέσα σε κοφίνια, στις δίκαιες ψυχές τους. Διότι τα κοφίνια φτιάχνονται από κλαδιά φοίνικα· «Ο δε δίκαιος θα ανθίσει ως φοίνικας». «Οι άνθρωποι, λοιπόν, όταν είδαν το θαύμα που έκανε ο Ιησούς, έλεγαν: Αυτός είναι αληθινά ο προφήτης που έρχεται στον κόσμο. Ο Ιησούς, λοιπόν, επειδή γνώριζε ότι πρόκειται να έρθουν και να τον αρπάξουν για να τον κάνουν βασιλιά, αναχώρησε πάλι στο όρος ολομόναχος». Δες τη γαστριμαργία του πλήθους· παρόλο που ο Ιησούς είχε κάνει αμέτρητα θαύματα, και μάλιστα πιο θαυμαστά, δεν τον θαύμαζαν· και ιδού, εξαιτίας της τροφής, λένε: «Αυτός, λένε, είναι ο προφήτης». Δεν τον κατηγορούν πια για την παράβαση του Σαββάτου, δεν υπερασπίζονται πλέον τον νόμο· αλλά τόσο πολύ τον τιμούν για τους άρτους, ώστε όχι μόνο τον ανακηρύσσουν προφήτη, αλλά θεωρούν ότι είναι άξιος και για τη βασιλεία. Αλλά εκείνος φεύγει, διδάσκοντάς μας να περιφρονούμε τα κοσμικά αξιώματα. Αναχωρεί δε στο όρος ολομόναχος, χωρίς να πάρει μαζί του κανέναν από τους μαθητές· για να δοκιμάσει τον πόθο τους, και το κατά πόσο αντέχουν τη στέρησή του. «Όταν δε βράδιασε, κατέβηκαν οι μαθητές του στη θάλασσα. Και αφού μπήκαν στο πλοίο, πήγαιναν πέρα από τη θάλασσα προς την Καπερναούμ.»

Και είχε ήδη σκοτεινιάσει, και ο Ιησούς δεν είχε έλθει προς αυτούς. Η δε θάλασσα ταραζόταν επειδή φυσούσε δυνατός άνεμος.