Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:2

Πρέπει να σημειωθεί ότι αποκαλεί τη λίμνη της Τιβεριάδος θάλασσα, ακολουθώντας τα λόγια της Θείας Γραφής: διότι «τα συστήματα των υδάτων τα ονόμασε θάλασσες» ο Δημιουργός. Συχνά δε και η θύραθεν γραμματεία δεν κάνει διάκριση, ώστε μερικές φορές κάποιοι δεν διστάζουν να ονομάζουν τη θάλασσα λίμνη. <Τον ακολουθούσε δε πολύ πλήθος, επειδή έβλεπαν τα θαύματα που έκανε στους ασθενείς. Ανέβηκε δε στο όρος ο Ιησούς, και εκεί καθόταν με τους μαθητές του. Ήταν δε κοντά το Πάσχα, η εορτή των Ιουδαίων.> Διότι, όταν ο Χριστός αναχώρησε από τα Ιεροσόλυμα, σύμφωνα με αυτό που έχει ειπωθεί στους προφήτες «Εγκατέλειψα τον οίκο μου, άφησα την κληρονομιά μου», όταν, αφού απέρριψε τον απειθή και δύστροπο λαό των Ιουδαίων, δώρισε τον εαυτό του στους αλλογενείς, τότε τον ακολουθεί πολύ πλήθος. Ανεβαίνει δε και ο ίδιος στο όρος, οπωσδήποτε σύμφωνα με εκείνο που είχε πει προηγουμένως: «Και εγώ, εάν υψωθώ από τη γη, θα ελκύσω τους πάντες προς τον εαυτό μου.» Διότι υψώθηκε μεν από τη γη, ανεβαίνοντας στον σταυρό υπέρ ημών. υψώθηκε δε πάλι και με άλλον τρόπο, σαν να ανέβηκε σε όρος αποκτώντας τη θεοπρεπή τιμή και δόξα. διότι δεν τον ατιμάζουμε ως άνθρωπο όπως ο Ισραήλ, αλλά εμείς τον προσκυνούμε ως Θεό, Σωτήρα και Κύριο.

Νομίζω, λοιπόν, εγώ ότι κρύβεται κάποιο βαθύτερο και όχι απλό νόημα στα όσα έχουν ειπωθεί. Διότι βλέπουμε τον Ευαγγελιστή να λέει όχι μόνο ότι όσοι ακολούθησαν τον Χριστό επιθυμούσαν να βλέπουν θαύματα, αλλά και ποιων θαυμάτων ήταν πολύ δίκαια θαυμαστές. Προσθέτει, δηλαδή, ότι (τα θαύματα) «τα οποία έκανε στους ασθενείς», ώστε μέσω αυτών να αποδείξει ότι η νοοτροπία εκείνων που τον ακολουθούσαν ήταν αντίθετη με αυτήν των Ιουδαίων. Διότι οι μεν (Ιουδαίοι) οργίζονται με ασέβεια επειδή θεράπευσε τον άρρωστο παράλυτο, ενώ οι άλλοι όχι μόνο τον θαυμάζουν όταν είναι παρών για αυτά τα θαύματα, αλλά και όταν αποχωρεί τρέχουν μαζί του, ως προς θαυματουργό και Θεό. Ας αποφύγουμε, λοιπόν, την αμάθεια που ταιριάζει στους Ιουδαίους, εμείς που αναγνωρίζουμε τον Χριστό ως Δεσπότη, ας παραμείνουμε κοντά του με υπομονή, πράγμα που έκαναν με καρτερία οι πάνσοφοι μαθητές· μη ανεχόμενοι καθόλου να χωριστούν και να λιποτακτήσουν, αλλά φωνάζοντας πλέον με τα ίδια τα έργα αυτό που ειπώθηκε γενναία από τον Παύλο: «Τι θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού;».

«και μετά τις δύο ημέρες ήλθε στη Γαλιλαία» «και υπήρχε κάποιος βασιλικός του οποίου ο γιος ασθενούσε στην Καπερναούμ», όταν του είπε ο Ιησούς: «Πήγαινε, ο γιος σου ζει» και πίστεψε και θεραπεύτηκε το παιδί. Και λέει το Ευαγγέλιο: «〈Αυτό〉 το δεύτερο πάλι σημείο έκανε ο Ιησούς, όταν ήλθε από την Ιουδαία στη Γαλιλαία». «Μετά από αυτό υπήρχε εορτή των Ιουδαίων (θεωρώ δε ότι μιλάει για άλλη εορτή των Ιουδαίων, είτε για την Πεντηκοστή είτε για τη Σκηνοπηγία) και ανέβηκε ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα», όταν, ερχόμενος στην Προβατική κολυμβήθρα κατά την ημέρα του Σαββάτου, θεράπευσε τον επί τριάντα οκτώ έτη ασθενούντα παραλυτικό. Από εκεί και έπειτα λοιπόν, αφού συμπληρώθηκε ο δεκτός ενιαυτός, άρχισαν να τον διώκουν, αφότου θεράπευσε τον παραλυτικό στην κολυμβήθρα το Σάββατο· έπειτα πάλι λέει: «Γι' αυτό τον καταδίωκαν ακόμη περισσότερο οι Ιουδαίοι τον Ιησού, διότι όχι μόνο κατέλυε το Σάββατο, αλλά και αποκαλούσε τον Θεό δικό του Πατέρα, κάνοντας τον εαυτό του ίσο με τον Θεό». Πώς, επομένως, δεν είναι αξιοκατάκριτες οι αιρέσεις που καθιστούν τον Υιό ελλιπή ως προς τον Πατέρα; Διότι [λέγουν] «κάνοντας τον εαυτό του ίσο με τον Θεό», αναφέρει το Ευαγγέλιο. «Μετά δε από αυτά, ανεχώρησε ο Ιησούς πέρα από τη θάλασσα της Γαλιλαίας, δηλαδή της Τιβεριάδος, και τον ακολουθούσε πολύ πλήθος, επειδή έβλεπαν τα σημεία που έκανε στους ασθενείς. Ανέβηκε λοιπόν ο Ιησούς στο όρος και εκεί καθόταν μαζί με τους μαθητές του. Και ήταν 〈εγγύς〉 το Πάσχα, η εορτή των Ιουδαίων.»

αʹ. Ας μην ερχόμαστε σε άμεση σύγκρουση με τους επικίνδυνους ανθρώπους, αγαπητοί· αλλά ας μαθαίνουμε, όταν δεν βλάπτεται καθόλου η δική μας αρετή, να δίνουμε τόπο στις πονηρές τους επιβουλές. Διότι έτσι καταπαύει κάθε θρασύτητα. Και όπως ακριβώς τα ακόντια, όταν χτυπήσουν πάνω σε κάτι τεντωμένο, σκληρό και ανθεκτικό, εκσφενδονίζονται με μεγάλη ορμή πάλι πίσω προς εκείνους που τα έριξαν· όταν όμως η σφοδρότητα της ρίψης δεν συναντήσει αντίσταση, εκτονώνεται ταχέως και σταματά· έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους που θρασύνονται: όταν τους αντιμετωπίζουμε κατά μέτωπο, αγριεύουν περισσότερο· όταν όμως υποχωρούμε και παραμερίζουμε, κατευνάζουμε εύκολα όλη τους τη μανία. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και ο Χριστός, επειδή πληροφορήθηκε πως άκουσαν οι Φαρισαίοι ότι ο Ιησούς αποκτά και βαπτίζει περισσότερους μαθητές από τον Ιωάννη, ήλθε στη Γαλιλαία, σβήνοντας τον φθόνο τους και καταπραΰνοντας με την αναχώρησή του τον θυμό, που ήταν φυσικό να γεννηθεί από αυτά τα λόγια. Όμως, πηγαίνοντας πάλι στη Γαλιλαία, δεν επισκέπτεται τους ίδιους τόπους· διότι δεν πήγε στην Κανά, αλλά πέρα από τη θάλασσα. Γι' αυτό και τον ακολουθούσαν μεγάλα πλήθη, βλέποντας τα σημεία που επιτελούσε. Ποια σημεία; Γιατί δεν τα αναφέρει το καθένα ξεχωριστά; Διότι αυτός κυρίως ο ευαγγελιστής φρόντισε να αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου του στους λόγους και στις δημόσιες διδασκαλίες.

Δες, λοιπόν, πώς σε έναν ολόκληρο χρόνο, ή μάλλον πώς και τώρα κατά την εορτή του Πάσχα, δεν μας δίδαξε τίποτα περισσότερο σχετικά με τα σημεία, παρά μόνο ότι θεράπευσε τον παράλυτο και τον υιό του βασιλικού. Διότι δεν επιδίωκε αυτό, το να τα απαριθμήσει δηλαδή όλα, επειδή δεν ήταν ούτε καν δυνατόν· αλλά από τα πολλά και μεγάλα παρέθεσε λίγα. «Και τον ακολουθούσε», λέει, «πολύ πλήθος, επειδή έβλεπαν τα σημεία που έκανε». Η ακολούθηση αυτή δεν φανερώνει πολύ σταθερό φρόνημα. Διότι, ενώ είχαν απολαύσει τόση διδασκαλία, παρακινούνταν περισσότερο από τα σημεία· πράγμα το οποίο αποτελούσε γνώρισμα παχυλότερου φρονήματος. «Διότι τα σημεία», λέει, «είναι για τους απίστους, όχι για τους πιστούς».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄. Περί των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων. Περί της αναχωρήσεως του Ιησού, για να μην τον κάνουν βασιλιά. Περί του περιπάτου πάνω στη θάλασσα. Περί του όχλου που ακολουθούσε τον Ιησού με τα πλοιάρια. Περί του όχλου που ζητούσε σημείο. Περί του άρτου από τον ουρανό. Περί των πολλών μαθητών που αποχώρησαν από τον Ιησού. Περί της γνώμης του Πέτρου για τον Χριστό. «Μετά από αυτά, αναχώρησε ο Ιησούς πέρα από τη θάλασσα της Γαλιλαίας, της Τιβεριάδας. Και τον ακολουθούσε πολύς όχλος, επειδή έβλεπαν τα σημεία που έκανε στους ασθενείς. Ανέβηκε δε στο όρος ο Ιησούς, και εκεί καθόταν μαζί με τους μαθητές του. Ήταν δε κοντά το Πάσχα, η εορτή των Ιουδαίων.» Επειδή ο Κύριος συνομίλησε με τους Ιουδαίους πιο αυστηρά. Επειδή, λοιπόν, με τέτοια λόγια προκάλεσε φθόνο και θυμό μέσα τους, τους καταπραΰνει με την αναχώρησή του, και αναχωρεί πέρα από τη θάλασσα της Τιβεριάδας. Θάλασσα δε ονομάζει τη λίμνη· διότι η θεία Γραφή ονόμασε θάλασσες τις συγκεντρώσεις των υδάτων. Εξάλλου: Μεταβαίνει από τόπο σε τόπο, δοκιμάζοντας την προαίρεση του πλήθους· διότι, ενώ οι πιο ράθυμοι έμεναν στον τόπο τους, οι πιο πρόθυμοι τον ακολούθησαν. Όμως, πρόσεξε ότι και αυτοί που τον ακολουθούσαν, δεν τον ακολουθούσαν για τη διδασκαλία, αλλά για τη σωματική ωφέλεια από τα θαύματα. «Διότι, λέει, έβλεπαν τα σημεία που έκανε στους ασθενείς.»