Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:20

Επομένως, είναι αναγκαίο να κλυδωνίζονται όσοι δεν βρίσκονται μαζί του, επειδή κατά κάποιον τρόπο αποκόπτονται, ή και φαίνεται να απομακρύνονται παραβαίνοντας τους θείους νόμους, και χωρίζονται εξαιτίας της αμαρτίας από Εκείνον που έχει τη δύναμη να σώζει. Λοιπόν, αν είναι βαρύ το να βρεθεί κανείς στο νοητό σκοτάδι, και αν είναι οδυνηρό να καταποντίζεται στην πικρή θάλασσα των ηδονών, ας δεχθούμε τον Ιησού· διότι αυτό θα μας απαλλάξει και από τους κινδύνους και από τη θανάσιμη αμαρτία. Και ο τύπος αυτών που ειπώθηκαν θα φανεί στα γεγονότα· θα έλθει, λοιπόν, οπωσδήποτε προς τους μαθητές. <Αφού λοιπόν είχαν κωπηλατήσει περίπου είκοσι πέντε ή τριάντα σταδίους, βλέπουν τον Ιησού να περπατά πάνω στη θάλασσα και να πλησιάζει στο πλοίο· και φοβήθηκαν. Εκείνος όμως τους είπε: Εγώ είμαι, μη φοβάστε.> Όταν πλέον χωρίζονται με μεγάλη απόσταση από την ξηρά, και αν κινδύνευαν ήταν εντελώς αδύνατο να διασωθούν· διότι βρίσκονταν ήδη στη μέση της θάλασσας· τότε ακριβώς εμφανίζεται σε αυτούς ο Χριστός, ως εξαιρετικά ποθητός· διότι έτσι προσέφερε τη σωτηρία ως εξαιρετική χάρη σε αυτούς που κινδύνευαν, αφού ο φόβος είχε ήδη αποκόψει κάθε τους ελπίδα για ζωή.

Εμφανίζεται δε σε αυτούς παραδόξως· διότι αυτό ακριβώς ήταν που οικονομούνταν για την ωφέλειά τους· και καταπλήσσονται βλέποντας τον Ιησού να βαδίζει στη μέση της θάλασσας και πάνω στα ίδια τα νερά, και το θαύμα έρχεται ως προσθήκη στον φόβο τους· ο Χριστός όμως τους απαλλάσσει αμέσως από την κατάσταση αυτή λέγοντας: Εγώ είμαι, μη φοβάστε· διότι έπρεπε, έπρεπε κάθε ταραχή να παραμεριστεί, και να αποδειχθούν ανώτεροι από κάθε κίνδυνο εκείνοι στους οποίους ήδη παρευρισκόταν ο Χριστός· θα γνωρίσουμε λοιπόν, πάλι μέσα από αυτό, αφενός να έχουμε στους πειρασμούς φρόνημα γενναίο και ακμαίο, και αφετέρου να δείχνουμε επίμονη υπομονή με την ελπίδα στον Χριστό, στερεωμένοι στο θάρρος ότι οπωσδήποτε θα διασωθούμε, έστω κι αν μας κατακλύζουν πολλοί φόβοι εξαιτίας των πειρασμών.

Διότι, όπως ακριβώς κατά τη διδασκαλία δεν άκουγαν τα πάντα μαζί με το πλήθος, έτσι και στα θαύματα δεν τα έβλεπαν όλα μαζί με το πλήθος. Επειδή έπρεπε αυτοί, που επρόκειτο να αναλάβουν την προστασία της οικουμένης, να έχουν κάτι περισσότερο από τους υπολοίπους. «Και ποια θαύματα είδαν μόνοι τους;» θα ρωτήσει κάποιος. Τη Μεταμόρφωση στο όρος, αυτό εδώ το θαύμα στη θάλασσα, και τα όσα έγιναν μετά την Ανάσταση, τα οποία είναι πολλά και μεγάλα. Εγώ όμως συμπεραίνω και άλλα από αυτά. Κατευθύνονταν, λοιπόν, προς την Καπερναούμ, χωρίς να γνωρίζουν κάτι με σαφήνεια, αλλά με την προσδοκία να τον βρουν εκεί ή ακόμη και στη μέση του πλου. Αυτό ακριβώς υπαινίχθηκε ο Ιωάννης λέγοντας ότι είχε ήδη σκοτεινιάσει και ο Ιησούς δεν είχε έρθει σε αυτούς, ενώ η θάλασσα είχε φουρτουνιάσει επειδή φυσούσε δυνατός άνεμος. Τι παθαίνουν, λοιπόν, εκείνοι; Ταράζονται· διότι πολλά ήταν αυτά που τους ανάγκαζαν να το πάθουν αυτό, και από πολλές πλευρές· αφενός από την ώρα, διότι επικρατούσε σκοτάδι· αφετέρου από την τρικυμία, διότι η θάλασσα αγρίευε· έπειτα από τον τόπο, διότι δεν βρίσκονταν κοντά στη στεριά, αλλά είχαν κωπηλατήσει περίπου είκοσι πέντε στάδια· και, τέλος, από το παράδοξο γεγονός, διότι τον βλέπουν να περπατά πάνω στη θάλασσα. Σε αυτούς λοιπόν, που είχαν ταραχθεί σφόδρα, λέει: «Εγώ είμαι, μη φοβάστε». Για ποιο λόγο λοιπόν εμφανίστηκε; Για να δείξει ότι αυτός είναι που θα καταπαύσει την τρικυμία. Διότι αυτό φανέρωσε ο ευαγγελιστής λέγοντας ότι: «Ήθελαν να τον παραλάβουν στο πλοίο· και αμέσως το πλοίο βρέθηκε κοντά στη στεριά».

Διότι όχι μόνο ασφαλή, αλλά και με ούριο άνεμο τους εξασφάλισε τον πλού. Στο πλήθος όμως δεν φανέρωσε τον εαυτό του να περπατά πάνω στη θάλασσα, διότι το σημείο αυτό υπερέβαινε τη δική τους αδυναμία. Αλλά ούτε και στους μαθητές φανερώθηκε για πολλή ώρα να πράττει κάτι τέτοιο, παρά μόλις φανερώθηκε, απομακρύνθηκε από αυτούς. Σε εμένα μάλιστα φαίνεται ότι αυτό το σημείο είναι διαφορετικό από εκείνο που καταγράφεται στον Ματθαίο. Και το ότι είναι διαφορετικό, καθίσταται από πολλές πλευρές φανερό. Διότι πολλές φορές επιτελεί τα ίδια σημεία, ώστε να προετοιμάσει εκείνους που τα βλέπουν όχι μόνο να εκπλήσσονται σφόδρα, αλλά και να τα αποδέχονται με πολλή πίστη. «Εγώ είμαι, μη φοβάστε».

«Αφού λοιπόν κωπηλάτησαν περίπου είκοσι πέντε ή τριάντα στάδια, βλέπουν τον Ιησού να περπατά πάνω στη θάλασσα και να πλησιάζει στο πλοίο· και φοβήθηκαν. Εκείνος όμως τους λέει: Εγώ είμαι, μη φοβάστε. Ήθελαν, λοιπόν, να τον πάρουν μέσα στο πλοίο, και αμέσως το πλοίο βρέθηκε στη στεριά προς την οποία πήγαιναν.» Ο μεν Κύριος ανεβαίνει στο όρος μόνος του, για να δοκιμάσει, όπως είπαμε, τον πόθο των μαθητών, εάν τον αναζητούν. Αυτοί δε, τον περιμένουν μέχρι αργά το βράδυ, προσδοκώντας ότι θα έρθει· επειδή όμως δεν ήρθε, δεν αντέχουν άλλο, αλλά, παρακινούμενοι από τον πόθο για την αναζήτησή του, μπαίνουν στο πλοίο. Διότι ο ευαγγελιστής δεν ανέφερε τον χρόνο απλώς και τυχαία, αλλά μέσω αυτού φανερώνει τη σφοδρή αγάπη τους, ότι ούτε το βράδυ δεν τους συγκράτησε.