Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:29

Εάν η πίστη μας στον Υιό είναι έργο του Θεού (διότι «τούτο», λέγει, «είναι το έργο του Θεού, να πιστεύετε σε εκείνον που Εκείνος απέστειλε»), ο ίδιος δεν μπορεί να είναι έργο του Θεού. Διότι δεν είναι το ίδιο η πίστη σε αυτόν και ο ίδιος.

Επομένως, ο νόμος διέταξε καθέναν από τους Ισραηλίτες να προσφέρει ως λύτρο για το δικό του κεφάλι «το μισό του διδράχμου». Το δίδραχμο όμως αντιστοιχούσε σε έναν στατήρα. Αλλά και σε αυτό πάλι σκιαγραφούνταν για εμάς ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος προσέφερε τον εαυτό του στον Θεό και Πατέρα ως λύτρο υπέρ όλων, σαν να ήταν εκ μέρους όλων, και ο οποίος νοείται μεν ως η μία δραχμή, αλλά όχι ξεχωριστά από την άλλη, διότι, όπως ήδη προείπαμε, οι δύο δραχμές βρίσκονται μέσα στο ίδιο ένα νόμισμα. Έτσι λοιπόν θα μπορούσε να νοηθεί και ο Υιός ως προς τον Πατέρα, και ο Πατέρας πάλι ως προς τον Υιό, όντας και οι δύο σε μία φύση, αλλά διακρινόμενοι ο καθένας ξεχωριστά, εφόσον υπάρχει με ιδιαίτερη υπόσταση, όμως όχι εντελώς αποκομμένοι, ούτε ο ένας δίχως τον άλλον. Και όπως υπήρχαν σε ένα νόμισμα δύο δραχμές, έχοντας ίσο μεταξύ τους το μέτρο της ποσότητας και χωρίς να μειώνονται καθόλου, έτσι θα κατανοήσεις ότι η ουσία του Υιού δεν διαφέρει σε τίποτα σε σχέση με τον Θεό και Πατέρα, ούτε πάλι η ουσία Εκείνου σε σχέση με αυτόν, και έτσι λοιπόν θα αποδεχθείς ως υγιή τον λόγο για όλα όσα λέγονται γι' αυτόν. <Είπαν λοιπόν σε αυτόν: Τι να κάνουμε για να εργαζόμαστε το έργο του Θεού; Ο Ιησούς αποκρίθηκε και τους είπε.> Αυτή η ερώτηση δεν προέρχεται από αγαθή διάθεση, ούτε, όπως ίσως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, προκύπτει από φιλομάθεια, αλλά μάλλον ο λόγος τους προήλθε από πάρα πολλή αλαζονεία.

Καλό, λοιπόν, είναι το ταπεινό φρόνημα και έργο ευγενούς ψυχής το να αφήνει κανείς στους δασκάλους να γνωρίζουν καλύτερα το ωφέλιμο, και έτσι να παραχωρεί τη θέση του στα μαθήματα, και να αποδέχεται αυτά που εκείνοι θεωρούν σωστά, επειδή ακριβώς διαθέτουν την ανώτερη γνώση. Διότι πώς αλλιώς θα μπορούσαν να τεθούν στη θέση του δασκάλου, αν δεν διέθεταν σε κάθε περίπτωση την υπεροχή στη σύνεση σε σχέση με τον νου των εκπαιδευομένων, εφόσον και η εξέλιξη των τελευταίων προς το ανώτερο μετά βίας θα φτάσει στο μέτρο εκείνων, σύμφωνα με αυτό που ειπώθηκε από τον Σωτήρα: «Δεν υπάρχει μαθητής ανώτερος από τον δάσκαλο» και «Αρκετό είναι για τον μαθητή να γίνει σαν τον δάσκαλό του»; <Αυτό είναι το έργο του Θεού, το να πιστεύετε σε αυτόν που Εκείνος απέστειλε.> Εξαιρετικά επιτιμητικά και πάλι ο Κύριος, έστω και ανεπαίσθητα και συγκαλυμμένα, ελέγχει την αλαζονεία αυτών που τον ρωτούν. Διότι κάποιος θα μπορούσε να νομίσει, αν σταθεί στην απλότητα του λόγου, ότι ο Ιησούς δεν τους επιτάσσει τίποτα άλλο από το ότι πρέπει να πιστέψουν σε Αυτόν. Όποιος όμως εξετάσει βαθύτερα το νόημα των λεγομένων, θα διαπιστώσει ότι η αναφορά κατευθύνεται και προς κάτι άλλο. Πράττοντας, πράγματι, πολύ σοφά, προσάρμοσε τον σχετικό λόγο έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στην αλαζονεία αυτών που ρωτούσαν. Διότι εκείνοι, θεωρώντας ότι μαθαίνουν επαρκώς μέσω του νόμου να πράττουν ό,τι είναι ευάρεστο στον Θεό, αθετούν με ασέβεια τη διδασκαλία του Σωτήρα μας λέγοντας: «Τι να κάνουμε για να εργαζόμαστε το έργο του Θεού;»

Αλλά έπρεπε να τους δείξει ότι ήταν ακόμη πολύ απομακρυσμένοι από την πιο αγαπητή στον Θεό λατρεία, και ότι δεν γνώριζαν απολύτως τίποτα από τα αληθινά αγαθά, αυτοί που, προσκολλημένοι στο νομικό γράμμα, έχουν τον νου τους γεμάτο απλώς από τύπους και σχήματα. Γι' αυτό ακριβώς τον λόγο, με πολλή έμφαση, αντιδιαστέλλοντας τον καρπό της πίστεως από τις κατά νόμον λατρείες, λέει: «Αυτό είναι το έργο του Θεού, το να πιστεύετε σε εκείνον που Αυτός απέστειλε». Αυτό είναι, και όχι αυτό που εσείς νομίσατε, λέει, επειδή βλέπετε μόνο τους τύπους· αλλά μάθετε πάλι, έστω κι αν δεν θέλετε να μάθετε, ότι ο νομοθέτης ποτέ δεν ευχαριστήθηκε με τις θυσίες βοδιών που προσφέρετε, ούτε πρέπει να σφάζεις πρόβατα για έναν Θεό που το επιθυμεί και το απαιτεί αυτό· τι θα μπορούσε να είναι το λιβάνι, έστω κι αν τυλίγεται στον αέρα με εύοσμους καπνούς, και σε τι θα ωφελήσει ο τράγος, λέει, και οι δυσεύρετες προσφορές του κινναμώμου; Ο Θεός δεν τρώει κρέας ταύρων, ούτε πίνει αίμα τράγων· γνωρίζει «όλα τα πετεινά του ουρανού, και η ωραιότητα του αγρού είναι μαζί Του». Εμίσησε και απέρριψε τις εορτές σας, και δεν θα οσφρανθεί θυσίες στις πανηγύρεις σας, όπως λέει κάπου ο Ίδιος· αλλά ούτε και μίλησε «προς τους πατέρες σας για ολοκαυτώματα και θυσίες». Επομένως, δεν είναι αυτό το έργο του Θεού, αλλά μάλλον εκείνο: το να πιστεύετε σε εκείνον που ο Ίδιος απέστειλε.

Και ήλθε και έλαβε το βιβλίο από το δεξί χέρι εκείνου που καθόταν στον θρόνο· και όταν έλαβε το βιβλίο, τα τέσσερα ζώα και οι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι έπεσαν ενώπιον του Αρνίου, έχοντας ο καθένας κιθάρα και χρυσές φιάλες γεμάτες θυμιάματα, τα οποία είναι οι προσευχές των αγίων, και ψάλλουν ωδή νέα λέγοντας: «Άξιος είσαι να λάβεις το βιβλίο και να ανοίξεις τις σφραγίδες του, διότι σφαγιάστηκες και μας εξαγόρασες για τον Θεό με το αίμα σου από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος, και μας έκανες για τον Θεό μας βασιλεία και ιερείς, και θα βασιλεύσουν επί της γης». Έλαβε, λοιπόν, το βιβλίο και το άνοιξε, ώστε όσα από παλιά λέγονταν γι' αυτόν κρυφά, τώρα με παρρησία «επί των δωμάτων» να κηρυχθούν. Και γι' αυτόν τον λόγο στον μεν Δανιήλ ο άγγελος έλεγε: «Σφράγισε» αυτούς «τους λόγους», «διότι στο τέλος του χρόνου αναφέρεται το όραμα»· στον Χριστό όμως δεν ειπώθηκε σφράγισε, αλλά: λύσε όσα από παλιά ήταν δεμένα, ώστε διά της χάριτός Του να επιγνώσουμε εμείς «το θέλημα του Πατρός» και να πιστέψουμε «σε Αυτόν που Εκείνος απέστειλε», τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας, για τη σωτηρία των ανθρώπων.

Ομιλία ΜΕ'. Είπαν, λοιπόν, προς αυτόν: «Τι πρέπει να κάνουμε για να εργαζόμαστε τα έργα του Θεού;» Είπε, λοιπόν, σε αυτούς ο Ιησούς: «Αυτό είναι το έργο του Θεού, να πιστέψετε σε αυτόν που Εκείνος απέστειλε». Είπαν, λοιπόν, σε αυτόν: «Τι σημείο κάνεις, λοιπόν, για να δούμε και να σε πιστέψουμε; Τι εργάζεσαι;» α'. Τίποτα δεν είναι χειρότερο από τη γαστριμαργία, τίποτα πιο αισχρό.

Πολλή. Διότι αυτό που λέει είναι το εξής: Όσο είναι ημέρα, όσο είναι δυνατόν στους ανθρώπους να πιστεύουν σε εμένα, όσο διαρκεί αυτός ο βίος, πρέπει να εργάζομαι. Έρχεται νύχτα, δηλαδή ο μέλλων καιρός, οπότε κανείς δεν μπορεί να εργάζεται. Δεν είπε: «Οπότε εγώ δεν μπορώ να εργάζομαι», αλλά: «Οπότε κανείς δεν μπορεί να εργάζεται», δηλαδή όταν πλέον δεν υπάρχει ούτε πίστη, ούτε κόποι, ούτε μετάνοια. Το ότι, άλλωστε, ονομάζει την πίστη έργο, φαίνεται από αυτό που του λένε: «Τι να κάνουμε, για να εργαστούμε τα έργα του Θεού;». Και Εκείνος λέει: «Αυτό είναι το έργο του Θεού, το να πιστέψετε σε εκείνον που Αυτός απέστειλε». Πώς, λοιπόν, αυτό το έργο κανείς δεν μπορεί να το εργαστεί τότε; Επειδή δεν θα υπάρχει πίστη, αλλά είτε το θέλουν είτε όχι, θα υπακούσουν.

Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε: Αυτό είναι το έργο του Θεού, το να πιστέψετε σε εκείνον που Αυτός απέστειλε. Του είπαν τότε: Τι σημείο κάνεις λοιπόν εσύ, για να το δούμε και να σε πιστέψουμε; Τι εργάζεσαι; Ζητούν οι Ιουδαίοι να μάθουν το έργο του Θεού, όχι για να το πράξουν, αλλά για να βρουν αφορμές. Γνωρίζοντας λοιπόν ότι δεν πρόκειται να ωφεληθούν σε τίποτα, εντούτοις απαντά για την κοινή ωφέλεια της διδασκαλίας, και υποδεικνύει σε αυτούς, ή μάλλον σε όλους τους ανθρώπους, ότι αυτό είναι το έργο του Θεού, το να πιστεύουν σε εκείνον που Αυτός απέστειλε.