Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:3

Πρέπει να σημειωθεί ότι αποκαλεί τη λίμνη της Τιβεριάδος θάλασσα, ακολουθώντας τα λόγια της Θείας Γραφής: διότι «τα συστήματα των υδάτων τα ονόμασε θάλασσες» ο Δημιουργός. Συχνά δε και η θύραθεν γραμματεία δεν κάνει διάκριση, ώστε μερικές φορές κάποιοι δεν διστάζουν να ονομάζουν τη θάλασσα λίμνη. <Τον ακολουθούσε δε πολύ πλήθος, επειδή έβλεπαν τα θαύματα που έκανε στους ασθενείς. Ανέβηκε δε στο όρος ο Ιησούς, και εκεί καθόταν με τους μαθητές του. Ήταν δε κοντά το Πάσχα, η εορτή των Ιουδαίων.> Διότι, όταν ο Χριστός αναχώρησε από τα Ιεροσόλυμα, σύμφωνα με αυτό που έχει ειπωθεί στους προφήτες «Εγκατέλειψα τον οίκο μου, άφησα την κληρονομιά μου», όταν, αφού απέρριψε τον απειθή και δύστροπο λαό των Ιουδαίων, δώρισε τον εαυτό του στους αλλογενείς, τότε τον ακολουθεί πολύ πλήθος. Ανεβαίνει δε και ο ίδιος στο όρος, οπωσδήποτε σύμφωνα με εκείνο που είχε πει προηγουμένως: «Και εγώ, εάν υψωθώ από τη γη, θα ελκύσω τους πάντες προς τον εαυτό μου.» Διότι υψώθηκε μεν από τη γη, ανεβαίνοντας στον σταυρό υπέρ ημών. υψώθηκε δε πάλι και με άλλον τρόπο, σαν να ανέβηκε σε όρος αποκτώντας τη θεοπρεπή τιμή και δόξα. διότι δεν τον ατιμάζουμε ως άνθρωπο όπως ο Ισραήλ, αλλά εμείς τον προσκυνούμε ως Θεό, Σωτήρα και Κύριο.

«και μετά τις δύο ημέρες ήλθε στη Γαλιλαία» «και υπήρχε κάποιος βασιλικός του οποίου ο γιος ασθενούσε στην Καπερναούμ», όταν του είπε ο Ιησούς: «Πήγαινε, ο γιος σου ζει» και πίστεψε και θεραπεύτηκε το παιδί. Και λέει το Ευαγγέλιο: «〈Αυτό〉 το δεύτερο πάλι σημείο έκανε ο Ιησούς, όταν ήλθε από την Ιουδαία στη Γαλιλαία». «Μετά από αυτό υπήρχε εορτή των Ιουδαίων (θεωρώ δε ότι μιλάει για άλλη εορτή των Ιουδαίων, είτε για την Πεντηκοστή είτε για τη Σκηνοπηγία) και ανέβηκε ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα», όταν, ερχόμενος στην Προβατική κολυμβήθρα κατά την ημέρα του Σαββάτου, θεράπευσε τον επί τριάντα οκτώ έτη ασθενούντα παραλυτικό. Από εκεί και έπειτα λοιπόν, αφού συμπληρώθηκε ο δεκτός ενιαυτός, άρχισαν να τον διώκουν, αφότου θεράπευσε τον παραλυτικό στην κολυμβήθρα το Σάββατο· έπειτα πάλι λέει: «Γι' αυτό τον καταδίωκαν ακόμη περισσότερο οι Ιουδαίοι τον Ιησού, διότι όχι μόνο κατέλυε το Σάββατο, αλλά και αποκαλούσε τον Θεό δικό του Πατέρα, κάνοντας τον εαυτό του ίσο με τον Θεό». Πώς, επομένως, δεν είναι αξιοκατάκριτες οι αιρέσεις που καθιστούν τον Υιό ελλιπή ως προς τον Πατέρα; Διότι [λέγουν] «κάνοντας τον εαυτό του ίσο με τον Θεό», αναφέρει το Ευαγγέλιο. «Μετά δε από αυτά, ανεχώρησε ο Ιησούς πέρα από τη θάλασσα της Γαλιλαίας, δηλαδή της Τιβεριάδος, και τον ακολουθούσε πολύ πλήθος, επειδή έβλεπαν τα σημεία που έκανε στους ασθενείς. Ανέβηκε λοιπόν ο Ιησούς στο όρος και εκεί καθόταν μαζί με τους μαθητές του. Και ήταν 〈εγγύς〉 το Πάσχα, η εορτή των Ιουδαίων.»

Διότι, όταν μεν λέει, ότι δεν είχε εξουσία, ομιλεί ως περί ανθρώπου, που ενεργεί πολλά και με ανθρώπινο τρόπο· όταν δε λέει, ότι στεκόταν ανάμεσά τους, και δεν τον συνελάμβαναν, προφανώς φανερώνει τη δύναμη της θεότητας. Διότι και απέφευγε τον κίνδυνο ως άνθρωπος, και φανερωνόταν ως Θεός, επιβεβαιώνοντας και τις δύο φύσεις. Διότι το μεν να βρίσκεται ανάμεσα σε όσους τον επιβουλεύονταν και να μη συλλαμβάνεται, φανέρωνε το ακατανίκητο και αμάχητο αυτού· το δε να αποσύρεται, επιβεβαίωνε και πιστοποιούσε την οικονομία, ώστε ούτε ο Παύλος ο Σαμοσατεύς να έχει κάτι να πει, ούτε ο Μαρκίων, και όσοι νοσούν από τις δικές τους πλάνες. Με αυτό, λοιπόν, εμφράσσει τα στόματα όλων. Μετά από αυτά ήταν η εορτή των Ιουδαίων, η Σκηνοπηγία. Το «Μετά ταύτα» δεν δηλώνει τίποτε άλλο, παρά ότι, παραλείποντας πολύ ενδιάμεσο χρόνο, τον υπερπήδησε. Και τούτο είναι φανερό από το εξής: διότι όταν καθόταν στο όρος, λέει, ήταν η εορτή του Πάσχα· εδώ δε μνημονεύει τη Σκηνοπηγία, και μέσα σε αυτούς τους πέντε μήνες δεν μας διηγήθηκε τίποτε άλλο, ούτε μας δίδαξε κάτι άλλο, εκτός από το θαύμα με τους άρτους, και τη δημηγορία που εκφώνησε προς αυτούς που έφαγαν· καίτοι ο ίδιος δεν διέλειπε να κάνει θαύματα και να διδάσκει, όχι μόνο την ημέρα, ούτε μόνο το βράδυ, αλλά πολλές φορές και τη νύκτα. Στους μαθητές, βεβαίως, κατά τέτοιο τρόπο εμφανίστηκε, όπως λέγουν όλοι οι ευαγγελιστές. Για ποιο λόγο άραγε τα παρέλειψαν εκείνα; Επειδή δεν ήταν δυνατόν να τα καταγράψουν όλα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄. Περί των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων. Περί της αναχωρήσεως του Ιησού, για να μην τον κάνουν βασιλιά. Περί του περιπάτου πάνω στη θάλασσα. Περί του όχλου που ακολουθούσε τον Ιησού με τα πλοιάρια. Περί του όχλου που ζητούσε σημείο. Περί του άρτου από τον ουρανό. Περί των πολλών μαθητών που αποχώρησαν από τον Ιησού. Περί της γνώμης του Πέτρου για τον Χριστό. «Μετά από αυτά, αναχώρησε ο Ιησούς πέρα από τη θάλασσα της Γαλιλαίας, της Τιβεριάδας. Και τον ακολουθούσε πολύς όχλος, επειδή έβλεπαν τα σημεία που έκανε στους ασθενείς. Ανέβηκε δε στο όρος ο Ιησούς, και εκεί καθόταν μαζί με τους μαθητές του. Ήταν δε κοντά το Πάσχα, η εορτή των Ιουδαίων.» Επειδή ο Κύριος συνομίλησε με τους Ιουδαίους πιο αυστηρά. Επειδή, λοιπόν, με τέτοια λόγια προκάλεσε φθόνο και θυμό μέσα τους, τους καταπραΰνει με την αναχώρησή του, και αναχωρεί πέρα από τη θάλασσα της Τιβεριάδας. Θάλασσα δε ονομάζει τη λίμνη· διότι η θεία Γραφή ονόμασε θάλασσες τις συγκεντρώσεις των υδάτων. Εξάλλου: Μεταβαίνει από τόπο σε τόπο, δοκιμάζοντας την προαίρεση του πλήθους· διότι, ενώ οι πιο ράθυμοι έμεναν στον τόπο τους, οι πιο πρόθυμοι τον ακολούθησαν. Όμως, πρόσεξε ότι και αυτοί που τον ακολουθούσαν, δεν τον ακολουθούσαν για τη διδασκαλία, αλλά για τη σωματική ωφέλεια από τα θαύματα. «Διότι, λέει, έβλεπαν τα σημεία που έκανε στους ασθενείς.»