Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:30

Ένα τέτοιο επιχείρημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ξεκάθαρο γνώρισμα της ανορθολογικότητάς τους και μίμηση, όπως προείπα, της ιουδαϊκής κακοήθειας. Διότι, όταν και εκείνοι ελέγχονταν από την αλήθεια και δεν μπορούσαν να την αντικρίσουν, προφασίζονταν λέγοντας: «Τι σημείο κάνεις εσύ, για να δούμε και να σε πιστέψουμε; Τι έργο κάνεις;». Και τούτο, παρόλο που είχαν γίνει τόσα θαυμαστά σημεία, ώστε και οι ίδιοι να λένε: «Τι κάνουμε, διότι αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά σημεία;». Διότι νεκροί ανασταίνονταν, χωλοί περπατούσαν, τυφλοί ανέβλεπαν, λεπροί καθαρίζονταν, το νερό γινόταν κρασί και από πέντε άρτους χόρτασαν πέντε χιλιάδες. Και όλοι μεν θαύμαζαν και προσκυνούσαν τον Κύριο, ομολογώντας ότι στο πρόσωπό του εκπληρώνονται οι προφητείες και ότι αυτός είναι Θεός, ο Υιός του Θεού. Μόνον οι Φαρισαίοι, αν και τα σημεία ήταν ορατά και πιο λαμπρά και από τον ήλιο, ωστόσο πάλι γόγγυζαν σαν αμαθείς και έλεγαν: «Γιατί εσύ, ενώ είσαι άνθρωπος, κάνεις τον εαυτό σου Θεό;». Άφρονες και πραγματικά τυφλοί στη διάνοια. Ενώ θα έπρεπε να λένε το αντίθετο: «Γιατί εσύ, ενώ είσαι Θεός, έγινες άνθρωπος;». Διότι τα έργα αποδείκνυαν ότι αυτός είναι Θεός, ώστε αφενός να προσκυνήσουν την αγαθότητα του Πατρός και αφετέρου να θαυμάσουν τη θεία οικονομία Του για εμάς. Αυτοί όμως ούτε αυτό έλεγαν, αλλά ούτε ήθελαν να βλέπουν τα όσα συνέβαιναν.

Επομένως, έργο για τη φιλόθεη ψυχή είναι η πίστη στον Χριστό, και είναι πολύ πιο αξιόλογο το να σπεύδει κανείς να εντρυφά μάλλον στους λόγους περί Αυτού, παρά να προσκολλάται στις σκιές των τύπων. Θα θαυμάσεις δε πάλι και το εξής, εκτός από αυτά: διότι, ενώ ο Χριστός είχε ως συνήθεια να μην αποκρίνεται καθόλου σε εκείνους που Τον ρωτούσαν με πειραστική διάθεση, εν προκειμένω απαντά από θεία οικονομία, αν και πάλι γνώριζε ότι δεν επρόκειτο να ωφεληθούν καθόλου· απαντά προς κατάκρισή τους. Όπως ακριβώς λέει και αλλού: «Εάν δεν είχα έλθει και δεν τους είχα μιλήσει, δεν θα είχαν αμαρτία· τώρα όμως δεν έχουν καμία δικαιολογία για την αμαρτία τους». <Του είπαν λοιπόν: «Τι σημείο κάνεις εσύ λοιπόν, ώστε να δούμε και να σε πιστέψουμε; Τι εργάζεσαι;»>

«Οι πατέρες μας έφαγαν το μάννα στην έρημο, καθώς είναι γραμμένο: Άρτο από τον ουρανό τους έδωσε να φάνε.» Αποκαλύπτεται σιγά σιγά η σκέψη των Ιουδαίων, αν και ήταν κάπως κρυμμένη και καταχωνιασμένη σε πιο αφανείς λογισμούς. Διότι έλεγαν από αλαζονεία: «Τι να κάνουμε, για να εργαζόμαστε τα έργα του Θεού;», επειδή ακριβώς, όπως ήδη προείπαμε, θεωρούσαν ότι τους αρκούσε η εντολή που δόθηκε μέσω του Μωυσή για να μπορούν να κατευθυνθούν σε κάθε σοφία, μέσω της οποίας θα γνώριζαν πώς να επιτελούν το ευάρεστο στον Θεό. Αλλά, αν και αυτός ήταν ο σκοπός μέσα τους, κάπως αγνοούνταν, ενώ τώρα απογυμνώνεται και σιγά σιγά προχωρά στο πιο εμφανές: «Διότι δεν υπάρχει τίποτα κρυφό», σύμφωνα με τα λόγια του Σωτήρα, «το οποίο δεν θα φανερωθεί». Τι λοιπόν τώρα, λένε, τι σημείο κάνεις εσύ; Έχει τιμηθεί, λένε, και πολύ δικαιολογημένα ο μακάριος Μωυσής, και έγινε δεκτός για να μεσιτεύει μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Και μάλιστα έδωσε επαρκές σημείο: όλοι όσοι ήταν μαζί του έφαγαν το μάννα στην έρημο. Εσύ λοιπόν, επειδή υπεισέρχεσαι για εμάς σε θέση ανώτερη από τη δική του, και δεν διστάζεις να προσθέτεις νέες διατάξεις στα όσα έχουν οριστεί από παλιά, με ποια σημεία θα μας πείσεις, ή τι από όσα πρέπει να θαυμάζονται θα δείξεις, καθώς έρχεσαι ως εισηγητής νεότερων διδασκαλιών για εμάς;

Αυτά θα χαρίσει ο Χριστός σε όσους αναζητούν τα σκηνώματά του, δηλαδή την Εκκλησία· έτσι θα σώσει και αυτούς, απαλλάσσοντάς τους από τη δουλεία του διαβόλου, εννοώ, και ελευθερώνοντάς τους από τη δαιμονική πλεονεξία, περνώντας τους σαν μέσα από θάλασσα από τους περισπασμούς και τη μάταιη τύρβη αυτού του κόσμου, θέτοντας τον εαυτό του σε αυτούς ως στύλο και λαμπρό εδραίωμα, που φωτίζει όσους βρίσκονται στο σκοτάδι, και σαν νεφέλη που τους ποτίζει με νοητές δροσιές· αφού έγινε γι' αυτούς και άρτος ζωής, καθιστώντας ανενεργά και ακίνδυνα τα δαγκώματα των νοητών φιδιών, και περνώντας τους τον Ιορδάνη, και αναδεικνύοντάς τους καθαρούς με την περιτομή του Πνεύματος, και εισάγοντάς τους στη βασιλεία των ουρανών. Αυτά θα τα χαρίσει στους δικούς του προσκυνητές, και θα τους διασώσει με τέτοιους τρόπους, ώστε να μην μεγαλύνεται το καύχημα του οίκου του Δαβίδ, δηλαδή των ηγετών των Ιουδαίων· ούτε βέβαια να υπάρχει έπαρση, ή αφορμές για έπαρση, σε όσους κατοικούν την αισθητή και επίγεια Ιερουσαλήμ εναντίον του Ιούδα. Επειδή αυτοί είχαν μεγάλες ιδέες και περιφρονούσαν υπερβολικά όσους είχαν πιστέψει στον Χριστό, καθώς και τον ίδιο τον Εμμανουήλ, προβάλλοντας συνεχώς τις δωρεές που δόθηκαν στους αρχαιότερους μέσω του Μωυσή, και επικαλούμενοι την προστασία που είχε παραχωρηθεί στους πατέρες τους. Γι' αυτό έλεγαν κάποτε: «Τι σημείο κάνεις λοιπόν εσύ, για να δούμε και να σε πιστέψουμε; Τι εργάζεσαι;»

Όταν δε κάποτε οι Ιουδαίοι τον περιέπαιζαν και επιχειρούσαν, δεν ξέρω πώς, να αποδώσουν τα πρωτεία της υπεροχής στον μακάριο Μωυσή, λέγοντας ξεκάθαρα: «Οι πατέρες μας έφαγαν το μάννα στην έρημο, όπως είναι γραμμένο, Άρτο από τον ουρανό τους έδωσε να φάνε. Τι σημείο κάνεις εσύ, για να σε πιστέψουμε;» Τι έργο επιτελείς, αφού μας έφερες το σώμα άνωθεν και από τον ουρανό; Εκείνος απαντά: «Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, δεν σας έδωσε ο Μωυσής τον αληθινό άρτο από τον ουρανό. Διότι ο άρτος του Θεού είναι εκείνος που καταβαίνει από τον ουρανό και δίνει ζωή στον κόσμο». Και εκτός από αυτά πάλι, σχεδόν δείχνοντας τον εαυτό του ενσώματο με το δάχτυλο, «Εγώ είμαι, λέει, ο ζωντανός άρτος, που κατέβηκε από τον ουρανό. Εάν κάποιος φάει από αυτόν τον άρτο, θα ζήσει αιώνια. Και ο άρτος που εγώ θα δώσω είναι η σάρκα μου υπέρ της ζωής του κόσμου. Εκείνος που τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου μένει μέσα μου, κι εγώ μέσα σε αυτόν».

Λέει λοιπόν με τα ίδια του τα λόγια (διότι για τη σάρκα, με την οποία περιβεβλημένος μιλούσε στους μαθητές, λέει τα εξής): «Αυτό σας σκανδαλίζει; Εάν λοιπόν δείτε τον Υιό του Ανθρώπου να αναβαίνει εκεί όπου ήταν προηγουμένως; Το πνεύμα είναι αυτό που ζωοποιεί, η σάρκα δεν ωφελεί σε τίποτα». Εάν λοιπόν ομολογεί ότι η σάρκα δεν τον ωφελεί σε τίποτα, πώς είναι δυνατόν αυτή που προέρχεται από τη γη και δεν ωφελεί σε τίποτα, να συνυπάρχει με τον Λόγο και στους μελλοντικούς αιώνες, σαν να του ήταν ωφέλιμη; Βλέπεις πόση διαστρέβλωση του ευαγγελικού λόγου έχει χρησιμοποιήσει, επειδή δεν κατανοεί τη σωτήρια φωνή του Λόγου, πώς δηλαδή ειπώθηκε και για ποια αιτία. Αλλά εσύ τουλάχιστον, παίρνοντας την ευαγγελική γραφή, δες ολόκληρη τη διδασκαλία του Σωτήρα μας, ότι δεν μιλούσε για τη σάρκα την οποία είχε προσλάβει, αλλά για το μυστικό σώμα και αίμα. Διότι, αφού έθρεψε τα πλήθη με τους πέντε άρτους, και αυτό αποτέλεσε μέγα θαύμα για όσους το είδαν, οι περισσότεροι από τους Ιουδαίους υποτιμώντας το γεγονός τού έλεγαν: «Τι σημείο κάνεις λοιπόν εσύ, για να δούμε και να πιστέψουμε;», και έπειτα παρέβαλλαν το μάννα στην έρημο λέγοντας: «Οι πατέρες μας έφαγαν το μάννα στην έρημο, καθώς είναι γραμμένο: άρτο από τον ουρανό τους έδωσε να φάνε». Σε αυτά ο Σωτήρας αποκρίθηκε: «Αμήν αμήν σας λέω, δεν σας έδωσε ο Μωυσής τον άρτο από τον ουρανό, αλλά ο Πατέρας μου σας δίνει τον αληθινό άρτο από τον ουρανό».

Ομιλία ΜΕ'. Είπαν, λοιπόν, προς αυτόν: «Τι πρέπει να κάνουμε για να εργαζόμαστε τα έργα του Θεού;» Είπε, λοιπόν, σε αυτούς ο Ιησούς: «Αυτό είναι το έργο του Θεού, να πιστέψετε σε αυτόν που Εκείνος απέστειλε». Είπαν, λοιπόν, σε αυτόν: «Τι σημείο κάνεις, λοιπόν, για να δούμε και να σε πιστέψουμε; Τι εργάζεσαι;» α'. Τίποτα δεν είναι χειρότερο από τη γαστριμαργία, τίποτα πιο αισχρό.

Και βλέποντας τα σημεία που επιτελούσε, έλεγαν: Μήπως αυτός είναι ο Χριστός; Άλλοι πάλι έλεγαν: Όταν έλθει ο Χριστός, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία από όσα έκανε αυτός; Και αυτοί οι ίδιοι, εξαιτίας αυτού, επιθυμούσαν να πιστέψουν σε αυτόν, λέγοντας: Τι σημείο μας δείχνεις, για να δούμε και να σε πιστέψουμε;

Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε: Αυτό είναι το έργο του Θεού, το να πιστέψετε σε εκείνον που Αυτός απέστειλε. Του είπαν τότε: Τι σημείο κάνεις λοιπόν εσύ, για να το δούμε και να σε πιστέψουμε; Τι εργάζεσαι; Ζητούν οι Ιουδαίοι να μάθουν το έργο του Θεού, όχι για να το πράξουν, αλλά για να βρουν αφορμές. Γνωρίζοντας λοιπόν ότι δεν πρόκειται να ωφεληθούν σε τίποτα, εντούτοις απαντά για την κοινή ωφέλεια της διδασκαλίας, και υποδεικνύει σε αυτούς, ή μάλλον σε όλους τους ανθρώπους, ότι αυτό είναι το έργο του Θεού, το να πιστεύουν σε εκείνον που Αυτός απέστειλε.