Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:37

Και τους έθρεψε με εκλεκτό σιτάρι. Αυτοί μεν, λέει, του φέρθηκαν με ψεύδος· εκείνος όμως, επειδή είναι αγαθός, τους γέμισε με νοητή τροφή· και αυτή είναι ο ίδιος ο Κύριος, ο ζωντανός άρτος, που κατέβηκε από τον ουρανό και δίνει ζωή στον κόσμο. Και από πέτρα τους χόρτασε μέλι. Πέτρα είναι ο ίδιος ο Κύριος, και μέλι τα θεία λόγια του. Λέει, λοιπόν, ότι τους γέμισε με τα όσιά του λόγια.

Διότι ιδού, σαν να μην αποκάμνουν στις ασέβειές τους, αλλά σκληρυνόμενοι όπως ο Φαραώ, ακούγοντας και βλέποντας πάλι στα Ευαγγέλια τα ανθρώπινα γνωρίσματα του Σωτήρα, λησμόνησαν εντελώς, ακολουθώντας τον Σαμοσατέα, την πατρική θεότητα του Υιού, και αποθρασυνόμενοι με τολμηρή γλώσσα, λένε: «Πώς είναι δυνατόν ο Υιός να προέρχεται εκ του Πατρός κατά φύση και να είναι όμοιος με αυτόν κατ' ουσίαν, αυτός που λέει: "Μου δόθηκε κάθε εξουσία"· και, "Ο Πατέρας δεν κρίνει κανέναν, αλλά έχει δώσει όλη την κρίση στον Υιό"· και, "Ο Πατέρας αγαπά τον Υιό, και τα έχει δώσει όλα στο χέρι του. Εκείνος που πιστεύει στον Υιό, έχει ζωή αιώνια"· και πάλι: "Τα πάντα μού παραδόθηκαν από τον Πατέρα μου· και κανείς δεν γνωρίζει τον Πατέρα παρά μόνο ο Υιός, και σε όποιον θέλει ο Υιός να τον αποκαλύψει"· και πάλι: "Κάθε τι που μου έχει δώσει ο Πατέρας, θα έρθει σε μένα". Έπειτα προσθέτουν: "Εάν ήταν, όπως λέτε, Υιός κατά φύση, δεν θα είχε την ανάγκη να λάβει, αλλά θα τα κατείχε κατά φύση ως υιός. Ή πώς είναι δυνατόν να αποτελεί κατά φύση και αληθινά δύναμη του Πατρός, αυτός που κατά τον καιρό του πάθους λέει: 'Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί· και τι να πω; Πατέρα, σώσε με από την ώρα τούτη· αλλά γι' αυτό ήρθα σε τούτη την ώρα. Πατέρα, δόξασέ σου το όνομα'. Ήρθε τότε φωνή από τον ουρανό: 'Και το εδόξασα, και πάλι θα το δοξάσω'"».

Διότι, ιδού, σαν να μην αποκάμνουν στις ασέβειες, αλλά σκληρυνόμενοι όπως ο Φαραώ, ακούγοντας και βλέποντας πάλι στα Ευαγγέλια τα ανθρώπινα γνωρίσματα του Σωτήρα, λησμόνησαν εντελώς, σύμφωνα με τον Σαμοσατέα, την πατρική θεότητα του Υιού και αποθρασυνόμενοι με τολμηρή γλώσσα λένε: «Πώς είναι δυνατόν ο Υιός να προέρχεται εκ φύσεως από τον Πατέρα και να είναι όμοιος με αυτόν κατ’ ουσίαν, Εκείνος που λέει: ‹Μου δόθηκε εξουσία›, και ‹ο Πατέρας δεν κρίνει κανέναν, αλλά έχει δώσει όλη την κρίση στον Υιό› και ‹ο Πατέρας αγαπά τον Υιό και έχει δώσει τα πάντα στο χέρι του· και όποιος πιστεύει στον Υιό έχει ζωή αιώνια› και πάλι: ‹τα πάντα μου παραδόθηκαν από τον Πατέρα μου· και κανείς δεν επιγινώσκει τον Πατέρα παρά μόνο ο Υιός και σε όποιον θέλει ο Υιός να τον αποκαλύψει› και πάλι: ‹καθετί που μου έχει δώσει ο Πατέρας, θα έρθει σε εμένα›;». Έπειτα προσθέτουν: «Εάν ήταν, όπως λέτε, Υιός κατά φύση, δεν θα είχε ανάγκη να λάβει, αλλά θα κατείχε τα πάντα ως Υιός. Ή πώς είναι δυνατόν να αποτελεί φυσική και αληθινή δύναμη του Πατέρα, Εκείνος που κατά τον καιρό του πάθους λέει: ‹Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί· και τι να πω; Πατέρα, σώσε με από την ώρα αυτή; Αλλά γι’ αυτό ήρθα στην ώρα αυτή. Πατέρα, δόξασέ σου το όνομα. Ήλθε λοιπόν φωνή από τον ουρανό: και το δόξασα και πάλι θα το δοξάσω›;»

Ερώτηση 97. Εάν κάποιος λέει, «Θέλω να παραμείνω κοντά σας για λίγο χρόνο προκειμένου να ωφεληθώ», πρέπει να τον δεχόμαστε; Απόκριση. Επειδή ο Κύριος είπε, «Αυτόν που έρχεται σε εμένα δεν θα τον διώξω έξω», και ο Απόστολος διηγήθηκε: «Αυτό συνέβη εξαιτίας των παρείσακτων ψευδαδέλφων, οι οποίοι εισχώρησαν κρυφά για να κατασκοπεύσουν την ελευθερία μας, την οποία έχουμε εν Χριστώ Ιησού, με σκοπό να μας υποδουλώσουν· στους οποίους ούτε για μια ώρα δεν υποχωρήσαμε με υποταγή, ώστε η αλήθεια του Ευαγγελίου να παραμείνει σε εσάς», είναι επόμενο να του επιτρέπουμε την είσοδο, αλλά και εξαιτίας του αβέβαιου της εκβάσεως. Διότι πολλές φορές, αφού ωφεληθεί με την πάροδο του χρόνου, θα αναπαυθεί οριστικά σε αυτόν τον βίο, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα· αλλά και για να φανερωθεί η δική μας ακρίβεια σε αυτόν που ίσως τρέφει διαφορετικές υποψίες για εμάς. Είναι όμως αναγκαίο να τηρούμε την ακρίβεια με μεγαλύτερη επιμέλεια και ενώπιόν του, ώστε και η αλήθεια να φανερωθεί, και η υποψία κάθε αδιαφορίας να αναιρεθεί. Διότι έτσι και εμείς θα ευαρεστήσουμε τον Θεό, και εκείνος είτε θα ωφεληθεί είτε θα ελεγχθεί.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΡΒʹ. Εάν πρέπει αυτός που αποχωρεί από την αδελφότητα για οποιονδήποτε λόγο να συγκρατείται με παρακλήσεις ή όχι· και εάν πρέπει, σε ποιες περιπτώσεις. ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Επειδή ο Κύριος είπε: «Αυτόν που έρχεται προς εμένα δεν θα τον διώξω έξω»· και πάλι: «Δεν έχουν ανάγκη από ιατρό οι υγιείς, αλλά οι ασθενείς»· και αλλού: «Ποιος από εσάς, που έχει εκατό πρόβατα, εάν πλανηθεί ένα από αυτά, δεν αφήνει τα ενενήντα εννέα και πηγαίνει να αναζητήσει το πλανεμένο, μέχρι να το βρει;», πρέπει με κάθε τρόπο να θεραπεύουμε τον ασθενή και να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για να ανατάξουμε, για να το πω έτσι, το εξαρθρωμένο μέλος. Εάν όμως επιμένει σε οποιαδήποτε κακία, πρέπει να τον αφήνουμε ως ξένο. Διότι έχει γραφτεί ότι: «Κάθε φυτεία, την οποία δεν φύτεψε ο Πατέρας μου ο επουράνιος, θα ξεριζωθεί. Αφήστε τους· είναι τυφλοί».

Κεφάλαιο ΙΑ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Εσείς είστε το αλάτι της γης. Εάν όμως το αλάτι χάσει την αλμυρότητά του, με τι θα αλατιστεί; Δεν χρησιμεύει πλέον σε τίποτα, παρά μόνο να πεταχτεί έξω και να καταπατείται από τους ανθρώπους. ΙΩΑΝΝΗΣ. Καθετί που μου δίνει ο Πατέρας, θα έρθει σε εμένα, και αυτόν που έρχεται σε εμένα δεν πρόκειται να τον αποδιώξω. Διότι έχω κατεβεί από τον ουρανό, όχι για να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα του Πατέρα που με έστειλε. Και αυτό είναι το θέλημα εκείνου που με έστειλε, ώστε καθένας που βλέπει τον Υιό και πιστεύει σε αυτόν να έχει ζωή αιώνια. ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄. Διότι ποια είναι η ελπίδα μας, ή η χαρά, ή το στεφάνι της καυχήσεώς μας; Δεν είστε άραγε και εσείς ενώπιον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού κατά την παρουσία του;

Το ότι δε, εξαιτίας του μεγαλείου του σημείου, το πλήθος των Ιουδαίων θεωρούσε τον Ιησού Θεό κατά φύση, θα μπορέσεις να το κατανοήσεις κυρίως από αυτό: διότι, έχοντας θαυμάσει αυτό που συνέβη, όπως ακριβώς αναφέρει πιο πάνω ο Ευαγγελιστής, ζητούσαν να «τον αρπάξουν για να τον κάνουν βασιλιά». Επομένως, καμία δικαιολογία δεν απομένει στους Ιουδαίους για την παραφροσύνη τους. Διότι, ενώ εκπλήσσονταν, και πολύ εύλογα, από τα θεία σημεία, και από τα έργα κατέληγαν αναλογικά στο να αντιληφθούν τη δύναμη εκείνου που θαυματουργούσε, σχεδόν αποστρέφονται με φρίκη την ευπείθεια και απομακρύνονται από τον ενάρετο τρόπο ζωής, σαν να κατακρημνίζονται με ευχαρίστηση στον ίδιο τον πυθμένα της απώλειας. <Καθετί που μου δίνει ο Πατέρας θα έρθει σε εμένα.> Δεν έπρεπε απλώς ο Κύριος να πει «Και με έχετε δει και δεν πιστεύετε», αλλά ήταν αναγκαίο να προσθέσει στα λεγόμενα και την αιτία της πώρωσής τους, προκειμένου να καταλάβουν ότι έχουν υποπέσει στη θεία οργή.

Είναι λοιπόν δίκαιο να απομακρυνθούμε από τη δική τους απείθεια, και να φροντίσουμε να αποφύγουμε τη σκληροκαρδία, μεταβάλλοντας μάλλον τη διάνοιά μας σε πιο δεκτική, εάν αποφεύγουμε ως ολέθρια την οργή που επιπίπτει σε εκείνους. «Και εκείνον που έρχεται προς εμένα δεν θα τον βγάλω έξω.» Λέει ότι η διά της πίστεως επιστροφή δεν θα είναι ανώφελη για εκείνους που προσέρχονται σε αυτόν· διότι έπρεπε πραγματικά να αναδείξει την προσαγωγή από τον Θεό και Πατέρα ως κάτι το εξαιρετικά ποθητό και αιτία αμέτρητων αγαθών. Θα υπάρξουν, λοιπόν, λέει, και θα προσφερθούν τα κάλλιστα αγαθά σε εκείνους που μέσω της άνωθεν χάριτος καλούνται και βαδίζουν προς εμένα. Διότι δεν θα βγάλω έξω εκείνον που έρχεται, δηλαδή, δεν θα τον αποπέμψω σαν κάποιο άχρηστο σκεύος, σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί μέσω ενός από τους προφήτες: «Ατιμάσθηκε ο Ιεχονίας ως σκεύος για το οποίο δεν υπάρχει ανάγκη, απορρίφθηκε και πετάχτηκε σε γη την οποία δεν γνώριζε. Γη, γη, άκουε τον λόγο του Κυρίου, κατάγραψε τον άνδρα αυτόν ως άνθρωπο αποκηρυγμένο.» Επομένως δεν θα αποκηρυχθεί, λέει, ούτε θα πεταχτεί έξω ως ατιμασμένος, ούτε θα παραμείνει αμέτοχος της δικής μου δωρεάς, αλλά θα συγκεντρωθεί στην αποθήκη και θα καταλύσει στις ουράνιες μονές, και θα δει τον εαυτό του να γεύεται κάθε ελπίδα που υπερβαίνει τον ανθρώπινο νου· «Διότι μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν, εκείνα που ετοίμασε ο Θεός για όσους τον αγαπούν.»

Είναι εξάλλου πιθανό πάλι να υποδηλώνει η φράση «Αυτόν που έρχεται προς εμένα δεν θα τον βγάλω έξω», ότι δεν πρόκειται να παραδοθεί στην κρίση εκείνος που πιστεύει και προσέρχεται στη θεία χάρη. Διότι θα βρεις το «Έξω» να σημαίνει κάτι τέτοιο, όπως σε εκείνη την παραβολή του μακάριου Ματθαίου: «Διότι μοιάζει», λέει, «η βασιλεία των ουρανών με δίχτυ που ρίχτηκε στη θάλασσα και συγκέντρωσε από κάθε είδος, το οποίο, αφού το ανέβασαν και το τράβηξαν στην ακτή, μάζεψαν τα καλά σε αγγεία, ενώ τα σάπια τα πέταξαν έξω». Το μεν ότι οι αγαθοί θα συγκεντρωθούν στις θείες και ουράνιες αυλές, θα το εννοήσουμε από το ότι λέει πως συλλέχθηκαν τα καλά σε αγγεία· ενώ από το ότι το άχρηστο πετάχτηκε έξω, θα κατανοήσουμε ότι ο ασεβής θα εκπέσει από όλα τα αγαθά και θα οδηγηθεί στην κρίση. Επομένως, όταν ο Χριστός λέει «Αυτόν που έρχεται προς εμένα δεν θα τον βγάλω έξω», ας δεχτούμε ότι με κανέναν τρόπο δεν πρόκειται να περιπέσει σε κόλαση ο λαός που τον πλησιάζει μέσω της πίστης.

Πολύ σοφά, νομίζω, φαίνεται ότι με αυτά τα λόγια απευθύνει συγκαλυμμένη απειλή προς όσους αδικαιολόγητα παραλογίζονται, ότι, εάν δεν θελήσουν να μεταστραφούν το ταχύτερο σε αγαθή υπακοή, θα βρεθούν εκτός κάθε αγαθού, και από τη φιλία προς Αυτόν θα απομακρυνθούν έστω και παρά τη θέλησή τους. Διότι, με το ότι υπόσχεται πως δεν θα εκδιώξει έξω εκείνον που έρχεται, με τα ίδια αυτά λόγια σημαίνει ότι οπωσδήποτε θα εκδιώξει εκείνον που δεν έρχεται. <ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΡΙΤΟΝ.>

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ. ΒΙΒΛΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄. Ότι σε τίποτα δεν είναι κατώτερος από τον Θεό και Πατέρα ο Υιός, λόγω του ότι υπάρχει εκ φύσεως από Αυτόν, έστω κι αν υποστηρίζεται από κάποιους ότι υποτάσσεται. «Διότι έχω κατέβει από τον ουρανό όχι για να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα του Πατέρα που με έστειλε. Και αυτό είναι το θέλημα εκείνου που με έστειλε: κάθε τι που μου έχει δώσει, να μην χάσω τίποτα από αυτό, αλλά να το αναστήσω κατά την έσχατη ημέρα.» Θα μπορούσε βέβαια να φανεί σε κάποιον, από την πρώτη εντύπωση, δύσκολος αυτός ο λόγος, και όχι εντελώς απαλλαγμένος από τον κίνδυνο σκανδαλισμού γύρω από την πίστη, ώστε να περιμένει κανείς από αυτό το σημείο κιόλας ότι θα περιπέσουμε σε αξεπέραστα προβλήματα που θέτουν οι αντίπαλοι. Αλλά δεν υπάρχει απολύτως τίποτα το δύσκολο σε αυτό, διότι «όλα είναι φανερά σε αυτούς που κατανοούν», σύμφωνα με το γραμμένο, και ορθά «σε αυτούς που αποκτούν τη γνώση», δηλαδή σε αυτούς που έχουν μελετήσει με ευσέβεια πώς να ερμηνεύουν και να κατανοούν τα μυστήρια στις Θείες Γραφές. Επομένως, σαν μια απόδειξη και σαφή διαβεβαίωση ότι δεν θα αποβληθεί έξω όποιος έρχεται προς Αυτόν, μας προσφέρει ο Χριστός με αυτά τα λόγια.

Αλλά «και θα εισαγάγεις την τράπεζα, προσθέτει σε αυτά, και θα εκθέσεις τα προκείμενά της, και θα εισαγάγεις τη λυχνία και θα τοποθετήσεις τους λύχνους της». Θα εννοήσεις δε και μέσω των δύο τον Χριστό· διότι λαμβάνει τον τύπο της τράπεζας που έχει πάνω της τους άρτους, επειδή μέσω αυτού όλοι τρέφονται για την αιώνια ζωή, μετέχοντας δηλαδή στην αγία του σάρκα, σύμφωνα με αυτό που ειπώθηκε από τον ίδιο: «Εγώ είμαι ο άρτος που κατέβηκε από τον ουρανό και δίνει ζωή στον κόσμο. Εάν κάποιος φάει από αυτόν τον άρτο, θα ζήσει στον αιώνα· και ο άρτος δε που εγώ θα δώσω είναι η σάρκα μου, για τη ζωή του κόσμου». Επομένως τα προκείμενα της τράπεζας, δηλαδή οι άρτοι, σημαίνουν το άγιο σώμα του Χριστού, που τρέφει τους πάντες για την αιώνια ζωή. Και επειδή ο μακάριος Δαβίδ και όσοι ήταν μαζί του, όταν πείνασαν, όπως έχει γραφτεί, έφαγαν τους άρτους της προθέσεως, ας δούμε μήπως και μέσω αυτού προδιαγραφόταν κάτι μυστικό. Δεν επιτρεπόταν να γευθούν τους άρτους της προθέσεως παρά μόνο οι ιερείς, σύμφωνα με τη διάταξη του νόμου· αλλά παρόλο που δεν ανήκαν σε ιερατική φυλή, ο Δαβίδ και οι συν αυτώ άγγιξαν την ιερότατη τροφή· ώστε μέσω αυτού πάλι να υποδηλωθεί η πίστη των εθνών και ενός μέρους των προερχομένων από τον Ισραήλ.

Ας μετανοήσουμε μυριάδες φορές. Σε κάθε αγαθό έργο χαίρεται ο Θεός, προπάντων όμως για την ψυχή που μετανοεί. Διότι προς αυτήν στρέφεται εξολοκλήρου με ευσπλαχνία, και με τα ίδια Του τα χέρια την υποδέχεται, και την προσκαλεί, λέγοντας: ελάτε προς εμένα όλοι οι κοπιάζοντες, διότι αυτόν που έρχεται προς εμένα δεν θα τον διώξω έξω. Ελάτε προς εμένα όλοι οι κοπιάζοντες και φορτωμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω στην άνω πόλη, όπου όλοι οι άγιοί μου αναπαύονται μέσα σε μεγάλη χαρά. Ελάτε σε εκείνη την ανεκλάλητη, την ασύλληπτη, την ανεκδιήγητη χαρά· σε εκείνα τα αγαθά, στα οποία επιθυμούν οι Άγγελοι να εγκύψουν· όπου βρίσκονται οι χοροί και τα τάγματα των δικαίων. Εκεί ο κόλπος του Αβραάμ υποδέχεται αυτούς που υπομένουν τις θλίψεις, όπως ακριβώς και τον άλλοτε φτωχό Λάζαρο. Εκεί ανοίγονται οι θησαυροί των αιώνιων αγαθών μου, όπου βρίσκεται η άνω Ιερουσαλήμ, η μητέρα των πρωτοτόκων· εκεί είναι η μακάρια γη των πραέων. Ελάτε προς εμένα όλοι, και εγώ θα σας αναπαύσω εκεί, όπου όλα είναι ήρεμα και ατάραχα, όπου υπάρχουν τα φωτεινά και θεάρεστα, όπου δεν υπάρχει κανένας που να αδικεί ούτε να τυραννιέται, όπου δεν υπάρχει αμαρτία ούτε σπίλωση· όπου υπάρχει το απρόσιτο φως και η ανεκλάλητη χαρά.

Οι πόρνες μίσησαν την πορνεία και αγάπησαν τη σωφροσύνη. Ο ληστής εγκατέλειψε τους φόνους, έχοντας ξεμάθει τη ληστρική τέχνη, και ασπάστηκε την ειλικρινή πίστη, και έγινε κάτοικος του παραδείσου. Ελάτε λοιπόν και εσείς σε εμένα, διότι αυτόν που έρχεται σε εμένα δεν θα τον διώξω ποτέ έξω.

Εγώ είμαι η οδός· ελάτε προς εμένα όλοι. Εγώ είμαι η αλήθεια· ελάτε προς εμένα όλοι. Εγώ είμαι η ζωή· ελάτε προς εμένα όλοι. Εγώ είμαι το φως του κόσμου· ελάτε προς εμένα όλοι. Απαρνηθείτε τον Σατανά, απορρίψτε τις διδασκαλίες του. Ελάτε προς εμένα όλοι, αφού απεκδυθείτε τον παλαιό άνθρωπο μαζί με τις πράξεις του, και ενδυθείτε τον νέο. Ελάτε προς εμένα όλοι· τα παλαιά παρήλθαν, ιδού, τα πάντα έγιναν καινούργια. Ελάτε προς εμένα όλοι· ο νόμος δόθηκε μέσω του Μωυσή, η χάρη και η αλήθεια ήρθαν μέσω εμού του Ιησού Χριστού. Όσοι δικαιώνεστε μέσω του νόμου, έχετε εκπέσει από τη χάρη. Ελάτε προς εμένα όλοι, διότι αυτόν που έρχεται προς εμένα, δεν θα τον αποδιώξω έξω.

Ας μετανοήσουμε αμέτρητες φορές. Για κάθε καλό έργο χαίρεται ο Θεός, προπάντων όμως για τη μετανοούσα ψυχή· διότι πάνω σε αυτήν σκύβει ολόκληρος, και με ανοιχτές αγκάλες την υποδέχεται, και την προσκαλεί λέγοντας: Ελάτε προς εμένα όλοι οι κοπιάζοντες, διότι αυτόν που έρχεται προς εμένα δεν πρόκειται να τον διώξω έξω. Ελάτε όλοι οι κοπιάζοντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω στην άνω πόλη, όπου όλοι οι άγιοί μου αναπαύονται με μεγάλη χαρά. Ελάτε σε εκείνη τη χαρά την ανεκλάλητη, την ασύγκριτη, την απερίγραπτη· σε εκείνα τα απερίγραπτα αγαθά, στα οποία επιθυμούν οι Άγγελοι να εγκύψουν· όπου βρίσκονται οι χοροί και τα τάγματα των δικαίων. Εκεί ο κόλπος του Αβραάμ υποδέχεται αυτούς που υπομένουν τις θλίψεις, όπως και τον άλλοτε φτωχό Λάζαρο. Εκεί ανοίγονται οι θησαυροί των αιώνιων αγαθών, όπου βρίσκεται η άνω Ιερουσαλήμ, η μητέρα των πρωτοτόκων· εκεί, στη μακάρια γη των πράων. Ελάτε προς εμένα όλοι, και εγώ θα σας αναπαύσω εκεί, όπου όλα είναι ήρεμα και ατάραχα, όπου υπάρχουν τα φωτεινά και θεάρεστα, όπου δεν υπάρχει κανείς που να αδικεί ούτε να τυραννιέται, όπου δεν υπάρχει αμαρτία ούτε σκότος, όπου βρίσκεται το απρόσιτο φως και η ανεκλάλητη χαρά.

Ελάτε, λοιπόν, και εσείς σε εμένα, διότι αυτόν που έρχεται σε εμένα δεν θα τον αποδιώξω. Ακούσατε, αγαπητοί, τις αγαθές υποσχέσεις και τα γλυκά λόγια του σωτήρα των ψυχών μας. Ποιος γνωρίζει τέτοιον φιλόστοργο πατέρα; Ποιος γνωρίζει τέτοιον αγαθό ιατρό; Ελάτε, λοιπόν, ας προσκυνήσουμε και ας πέσουμε μπροστά του, εξομολογούμενοι τις αμαρτίες μας. Δόξα στη φιλανθρωπία του. Δόξα στην αγαθότητά του και στη συγκατάβασή του. Δόξα στους οικτιρμούς του.

Ελάτε, αγαπητοί, πριν έλθει εκείνη η φοβερή ημέρα, ας ρίξουμε τους εαυτούς μας στο πέλαγος των οικτιρμών του Θεού. Ο ίδιος ο Θεός προτρέπει και προσκαλεί τους πάντες, λέγοντας: ελάτε προς εμένα όλοι οι κοπιάζοντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω. Τους πάντες προσκαλεί ο φιλάνθρωπος και ανεξίκακος, ο εύσπλαχνος και μακρόθυμος, ο οποίος θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Δεν προτρέπει και καλεί μόνο τους δικούς του, αλλά καλεί τους πάντες. Ελάτε προς εμένα όλοι· είτε πλούσιος είτε φτωχός, διότι αυτόν που έρχεται προς εμένα δεν θα τον αποδιώξω. Ποιος όμως είναι αυτός που έρχεται προς εμένα; Αυτός που έχει τις εντολές μου και τις τηρεί. Αυτός που ακούει τον λόγο μου και πιστεύει σε αυτόν που με έστειλε. Μακάριος είναι αυτός που ακούει τον λόγο του και τον φυλάττει, και άθλιος αυτός που παρακούει, διότι εκείνος ο λόγος θα τον κρίνει κατά την έσχατη ημέρα, καθώς έχει γραφεί: είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού.

Μακάριοι οι επιμελείς. Μακάριοι όσοι πενθούν. Μακάριοι όσοι βρεθούν φίλοι του Χριστού την ώρα εκείνη. Μακάριοι όσοι γρηγορούν στην ελεημοσύνη. Μακάριοι όσοι αγρυπνούν στις προσευχές. Μακάριοι όσοι εργάζονται καθημερινά για τη σωτηρία των ψυχών τους. Μακάριοι όσοι κρούουν τη θύρα του Χριστού με μακροθυμία. Μακάριος ο άνθρωπος που διασκορπίζει το φορτίο των αμαρτιών του, όσο είναι καιρός. Μακάριος αυτός που αγοράζει λάδι προτού τελειώσει η πανήγυρη. Μακάριος εκείνος ο δούλος, τον οποίο, όταν έλθει ο Κύριος, θα τον βρει να πράττει έτσι. Μακάριοι είμαστε και εμείς, αδελφοί, εάν δεν αποκάμουμε να κρούουμε· διότι θα μας ανοίξει. Διότι είναι αψευδής εκείνος που είπε: κρούετε και θα σας ανοιχτεί. Και πάλι, ότι αυτόν που έρχεται σε εμένα δεν θα τον βγάλω έξω. Αυτός είναι ο Θεός μας· αυτός μας δημιούργησε. Σε αυτόν πρέπει η δόξα στους αιώνες των αιώνων.

Διότι, εάν μεταστραφούν και ατενίσουν πάλι με τα γνήσια μάτια της ψυχής το φως της μητέρας μας Εκκλησίας, όπως ακριβώς ο Χριστός δεν αποβάλλει εκείνον που προσέρχεται σε Αυτόν, αλλά μάλλον στρέφεται προς εκείνον που επιστρέφει και τον εναγκαλίζεται, ακόμη και αν είναι άσωτος που κατασπατάλησε την πατρική περιουσία, ακόμη και αν είναι απολωλός πρόβατο που αποσκίρτησε από τη σωτήρια μάνδρα, ακόμη και αν είναι οτιδήποτε άλλο από όσους έχουν απομακρυνθεί από τη χάρη· έτσι και αυτή θα τους συνάξει και θα τους οικειωθεί, και θα τους εγκαταστήσει και πάλι στη μοίρα και την τάξη των τέκνων, αρκεί μόνο να θρηνήσουν κάποτε και να νιώσουν για τον εαυτό τους αυτό που εμείς πάσχουμε τώρα. Διότι, αν και τους αποκόπτουμε από εμάς, αν και τους εξορίζουμε από την Εκκλησία των ευσεβών, αν και τους υποβάλλουμε στη φοβερή και μεγάλη καταδίκη της ακοινωνησίας και της αποξένωσης από τους Ορθοδόξους, δεν το πράττουμε αυτό επειδή χαιρόμαστε με τα παθήματά τους, ούτε επειδή αγαλλιάζουμε με την αποβολή αυτών των ανθρώπων· τουναντίον μάλιστα, πονούμε και υπομένουμε τη διάζευξη με μεγάλη δυσφορία.

Διότι εκείνες είναι, λέγει, που μαρτυρούν για εμένα· και το, ότι ήλθα στο όνομα του Πατρός μου, και δεν με δέχεστε· και το, πώς μπορείτε να πιστεύετε, όταν λαμβάνετε δόξα ο ένας από τον άλλον; «Καθετί που μου δίδει ο Πατήρ, θα έλθει προς εμένα, και εκείνον που έρχεται προς εμένα, δεν θα τον αποδιώξω». Πρόσεξε πώς τα πράττει όλα για χάρη αυτών που σώζονται. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο το πρόσθεσε αυτό, ώστε να μη φανεί ότι ασχολείται με περιττά πράγματα και ότι τα λέγει αυτά άσκοπα. Και τι είναι αυτό που λέγει; «Καθετί που μου δίδει ο Πατήρ, θα έλθει προς εμένα, και θα τον αναστήσω κατά την εσχάτη ημέρα». Για ποιον λόγο όμως αναφέρει την κοινή ανάσταση, στην οποία συμμετέχουν και οι ασεβείς, ως εξαιρετικό δώρο για εκείνους που πιστεύουν σε αυτόν; Διότι δεν αναφέρεται απλώς στην ανάσταση, αλλά σε αυτού του είδους την ανάσταση.

Τι θέλει όμως να δείξει λέγοντας: «Καθετί που μου δίνει ο Πατέρας, θα έλθει σε μένα»; Ελέγχει την απιστία τους, και δείχνει ότι εκείνος που δεν τον πιστεύει, παραβαίνει το θέλημα του Πατέρα. Και αυτό βέβαια δεν το λέει απερίφραστα, αλλά έμμεσα· και παντού θα τον δεις να το κάνει αυτό, επειδή θέλει να δείξει ότι εκείνοι που απιστούν έχουν έλθει σε ρήξη και με τον Πατέρα, όχι μόνο με τον ίδιο. Διότι, εάν αυτό είναι το θέλημά Του, και γι' αυτό ήλθε, για να σώσει όλο τον κόσμο, εκείνοι που δεν πιστεύουν παραβαίνουν το θέλημά Του.

[Του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου] εις τα εγκαίνια [του τιμίου σταυρού]. Ήθελα κι εγώ σήμερα να παρευρίσκομαι στους Αγίους Τόπους, να συμμετάσχω στην αγγελική πανήγυρη μαζί με το συγκεντρωμένο πλήθος και να ακούσω την πατρική φωνή, να δω τον σταυρό που είναι πολυτιμότερος από τους ουρανούς και να αγκαλιάσω το δεσποτικό μνήμα, από όπου πηγάζει η ζωή της πίστεως, να δω τον νεκρό που αφυπνίζει πολλούς με την εξουσία της θεότητας, να αντικρίσω τη Βηθλεέμ, τη μητέρα της οικουμένης, και να δω τη φάτνη που ανέθρεψε το ανθρώπινο γένος, να δω τη φάτνη που είναι πλατύτερη από τους ουρανούς, να δω τη φάτνη που χώρεσε τον Θεό, τον Οποίο δεν χωρούν οι ουρανοί. Διότι η φάτνη του Χριστού δεν κατέστη τροφός άλογων ζώων, αλλά βάσταξε τον ουράνιο Άρτο, Αυτόν που κάθεται επί των Χερουβίμ, ο Οποίος είπε: «Εγώ είμαι ο άρτος που κατέβηκε από τον ουρανό και δίνει ζωή στον κόσμο». Προαναγγέλλοντας αυτή τη φάτνη, ο προφήτης έλεγε: «Γνώρισε το βόδι τον κτήτορά του και ο όνος τη φάτνη του κυρίου του». Σε αυτή τη φάτνη προστρέχουν σήμερα λαοί, φυλές και γλώσσες, από την ανατολή και τη δύση, από τον βορρά και τη θάλασσα, όχι για να τιμήσουν μια λίθινη φάτνη, αλλά για να συνοδεύσουν τιμητικά τον ένδοξο Θεό. Μαζί με αυτούς επιθυμούσα κι εγώ σήμερα να προσκυνήσω τον Χριστό στον τόπο όπου στάθηκαν τα πόδια Του.

Αυτό ανήγγειλε και ο άγγελος, λέγοντας: «Διότι αυτός θα σώσει τον λαό του από τις αμαρτίες τους»· και πάλι ο προφήτης Δαβίδ λέει: «Κύριε, σε σένα κατέφυγα». Σε αυτόν και εσύ κατάφυγε, ο οποίος είπε: «Δεν ήρθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς»· σε αυτόν που είπε: «Δεν έχουν ανάγκη ιατρού οι υγιείς, αλλά οι ασθενείς»· σε αυτόν που είπε: «Μετανοείτε· διότι πλησίασε η βασιλεία των ουρανών»· σε αυτόν που λέει: «Ελάτε σε μένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω»· σε αυτόν που είπε: «Εξουσία έχει ο Υιός του ανθρώπου επί της γης να συγχωρεί αμαρτίες»· σε αυτόν που λέει ότι: «Αυτόν που έρχεται σε μένα, δεν θα τον αποδιώξω έξω»· σε αυτόν που είπε μέσω του προφήτη: «Καθώς εγώ ζω, δεν επιθυμώ τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψει και να ζήσει αυτός»· σε αυτόν που είπε ότι θα αποδώσει δικαιοσύνη σε εκείνους που βοούν προς αυτόν νύχτα και ημέρα· σε αυτόν που είπε: «Χαρά γίνεται στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί». Σε αυτόν να καταφεύγεις με μετάνοια και δάκρυα. Μετανόησε, και μην αμφιβάλλεις· μετανόησε, και μην αποθαρρύνεσαι, ούτε να απελπίζεσαι για τον εαυτό σου, εφόσον διαθέτεις τα φάρμακα της σωτηρίας. Στον ουρανό γίνεται χαρά όταν εσύ μετανοείς, και εσύ ραθυμείς; Οι άγγελοι σκιρτούν από αγαλλίαση, και εσύ νυστάζεις; Για χάρη σου έχει έρθει ο ιατρός των ψυχών, και εσύ κρύβεις το τραύμα σου; Αυτός φωνάζει: «Επιστρέψτε σε μένα, υιοί των ανθρώπων, ελάτε σε μένα»· και εσύ δεν σπεύδεις;

Ο δευτερεύων: Ελέησον ο Θεός, ο Χριστός δεν αποστρέφεται ούτε έναν αμαρτωλό που προσέρχεται σε αυτόν, αλλ' όπως λέει η Αγία Γραφή, «αυτόν που έρχεται προς εμένα δεν θα τον διώξω έξω», και τον αποδέχεται ως φιλάνθρωπος και δεν του απευθύνει κανέναν ονειδισμό, ούτε τον τιμωρεί, αλλά τον συγχωρεί και τον εισάγει στη βασιλεία του. Και εσείς αποστρέφεστε τόσες χιλιάδες χριστιανών που προσέρχονται στην Εκκλησία για ένωση; Εάν «γίνεται χαρά στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί», όπως λέει το Ευαγγέλιο, πόση χαρά πρόκειται να γίνει σήμερα και στον ουρανό και στη γη, αν απλώς συλλειτουργήσουμε μεταξύ μας;

Βλέποντας ο Δεσπότης Χριστός το ανηφορικό και τραχύ, τη μεγάλη δυσκολία της πορείας και το βαρύτατο φορτίο της, και αφού μας σπλαχνίστηκε, μας ελκύει προς ανακούφιση και λέει: «Ελάτε προς εμένα όλοι οι κοπιάζοντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω»· διότι έχετε κουραστεί υποδουλωμένοι στις παλαιές ηδυπάθειες, και «ελάτε προς εμένα, και εγώ θα σας αναπαύσω», διότι «εκείνον που έρχεται προς εμένα δεν πρόκειται να τον διώξω έξω», και γι' αυτό «ελάτε, και θα σας αναπαύσω». Επειδή λοιπόν εγκαταλείψατε τα έργα του σκότους και με ακολουθήσατε, «ελάτε, και θα σας αναπαύσω»· «διότι εγώ είμαι το φως του κόσμου, και ελάτε προς εμένα· εκείνος που με ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής»· και γι' αυτό «ελάτε, και θα σας αναπαύσω»· «διότι καθένας που πράττει φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται προς το φως, μήπως και φανερωθούν τα έργα του». Αλλά εσείς οι δικοί μου «ελάτε προς εμένα, και θα σας αναπαύσω»· «διότι αν κάποιος με υπηρετεί, ας με ακολουθεί, και όπου είμαι εγώ, εκεί θα είναι και ο δικός μου υπηρέτης». Και ελάτε λοιπόν, και θα σας αναπαύσω· θα αναπαύσω τις ψυχές σας μαζί με τα σώματα, και θα σας αναπαύσω πρόσκαιρα και αιώνια· εκεί όπου απέδρασε κάθε οδύνη, λύπη και στεναγμός, θα σας αναπαύσω.

Ερμηνεία. «Εκείνον που έρχεται προς εμένα δεν θα τον βγάλω έξω, λέει ο Κύριος»: Γι' αυτό και οι θείοι Απόστολοι σε αυτόν τον Κανόνα ορίζουν ότι όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος δεν υποδέχεται αυτόν που επιστρέφει από την αμαρτία και μετανοεί, αλλά τον αποβάλλει και τον διώχνει, όπως εκείνος ο Ναυάτος, σιχαινόμενος αυτόν, κατά κάποιον τρόπο, και αποστρεφόμενος εξαιτίας των αμαρτιών του, ας καθαιρείται. Διότι με αυτό που κάνει λυπεί τον Χριστό, ο οποίος είπε «χαρά γίνεται στον ουρανό», δηλαδή στους Αγγέλους που βρίσκονται στον ουρανό, για έναν αμαρτωλό που μετανοεί για τις προηγούμενές του αμαρτίες. Και αν ο Ίδιος πάλι είπε «δεν ήρθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια», είναι φανερό ότι αυτός που δεν δέχεται τους αμαρτωλούς εναντιώνεται και ενεργεί αντίθετα προς τον Χριστό. Εκείνος δε που εναντιώνεται στον Χριστό δεν είναι μαθητής Του, και εκείνος που δεν είναι μαθητής δεν είναι ούτε άξιος να έχει την ιεροσύνη. Διότι πώς είναι δυνατόν να την έχει, και να είναι δεκτός από τον Χριστό, αυτός που έκανε τον εαυτό του αντίχριστο και εναντιώνεται στο δικό Του θέλημα;

ΚΑΝΟΝΑΣ ΜΓ΄. Επιτρέπεται σε έναν Χριστιανό να επιλέξει τον ασκητικό βίο και, αποβάλλοντας την πολυτάραχη ζάλη των βιοτικών πραγμάτων, να εισέλθει σε Μοναστήρι και να καρεί κατά το μοναχικό σχήμα, ακόμη κι αν έχει περιπέσει σε οποιοδήποτε παράπτωμα· διότι ο Σωτήρας μας Θεός είπε: «Εκείνον που έρχεται προς εμένα, δεν θα τον βγάλω έξω». Επειδή λοιπόν η μοναχική πολιτεία διαγράφει για εμάς τη ζωή εν μετανοία, επιδοκιμάζουμε εκείνον που προσέρχεται σε αυτήν ειλικρινά, και με κανέναν τρόπο δεν θα πρέπει να παρεμποδιστεί στην εκπλήρωση του σκοπού του.

Ερμηνεία. Όπως φαίνεται, κάποιοι που ήθελαν να γίνουν μοναχοί εμποδίζονταν από μερικούς, ίσως εξαιτίας αμαρτημάτων που είχαν διαπράξει. Επομένως, ο παρών κανόνας ορίζει ότι επιτρέπεται ελεύθερα σε κάθε Χριστιανό (δηλαδή σε όποιον είναι αυτεξούσιος και όχι υποτελής, και βλέπε τον πβ΄ Αποστολικό κανόνα), να απαρνείται τον κόσμο και να πηγαίνει σε μοναστήρι για να καρεί μοναχός, ακόμη κι αν έχει διαπράξει το μεγαλύτερο αμάρτημα, επειδή και ο Κύριος είπε: «δεν θα διώξω εκείνον που έρχεται σε εμένα»· επομένως, επειδή η ζωή των μοναχών εικονίζει τη μετάνοια, όπως ακριβώς και η στήλη εικονίζει το αναπαριστώμενο σε αυτήν πρόσωπο ή πράγμα.

στα οποία κίνησε τον λόγο περί της σαρκός και αποφάνθηκε ότι αυτός που την τρώει έχει ζωή αιώνια, και επειδή πολλοί, ακόμη και από τους μαθητές του, σκανδαλίστηκαν με αυτόν τον λόγο, θεωρώντας ότι είναι αδύνατο να φαγωθεί και εκείνος που την τρώει να ζήσει εξαιτίας της, αίροντας το σκάνδαλο γι' αυτούς με όσα πρόσθεσε ερμηνεύοντας ότι όποιος τρώει τη δική του σάρκα θα ζήσει εξαιτίας του, είπε: «το πνεύμα είναι αυτό που ζωοποιεί, η σάρκα δεν ωφελεί σε τίποτα»· αν και ολόκληρος ο ναός [του σώματός Του] είναι άγιος και η σάρκα αγία και παναγία και ζωοποιός εξαιτίας της ίδιας της ενώσεώς της με τον Λόγο, πώς λοιπόν η αγία σάρκα δεν ωφελεί σε τίποτα; Ή κατά το ότι, καθόσον είναι σάρκα, ούτε η ίδια είναι ζωή, ούτε η ίδια μεταδίδει τη ζωή στους άλλους, γεγονός που σημαίνει ότι δεν ωφελεί σε τίποτα, αλλά το πνεύμα είναι αυτό που ζωοποιεί και αυτήν, και μέσω αυτής παρέχει τη ζωή σε αυτούς που την τρώνε. Και τι είναι το πνεύμα; Είναι Αυτός που λέει: «Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής που κατέβηκε από τον ουρανό και δίνει ζωή στον κόσμο»· προφανώς, κατά το ότι είναι Θεός· διότι ο Θεός είναι πνεύμα· και πνεύμα του προσώπου μας είναι ο Χριστός Κύριος. Και ποια είναι η ζωή που δίδεται από αυτόν; «Τα λόγια», λέει, «τα οποία εγώ λαλώ είναι πνεύμα και είναι ζωή»· συνεπώς, ολόκληρος αγιάζει κατά τη μία υπόσταση και ολόκληρος αγιάζεται, αλλά το καθένα [ενεργεί] στον εαυτό του· το ένα βέβαια κατά το ότι είναι Θεός, και το άλλο κατά το ότι είναι άνθρωπος· ολόκληρος μεν, εξαιτίας του τρόπου της αντιδόσεως [των ιδιωμάτων], όχι όμως αδιακρίτως ως προς το όλον, εξαιτίας των ιδιοτήτων των φύσεων.

Και λέγετε ότι «όταν ιερουργεί κρυφά μνημονεύει τον Νικηφόρο»; Στα κρυφά, για να αφήσω τους άλλους, ακόμα και όλοι οι πατρίκιοι ορθοδοξούν. Αλλά τι λέει ο Χριστός; «Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς». Όπως ακριβώς ισχύει και το αντίθετο στην περίπτωση της άρνησης. Ακόμα κι αν συνέταξαν την έγγραφη συμφωνία μόνο για να μη συναντώνται μεταξύ τους, είναι το ίδιο πράγμα. Διότι πώς θα τηρήσουν αυτό που λέει ο Χριστός: «Εκείνον που έρχεται προς εμένα δεν θα τον διώξω έξω»; Έρχεται κάποιος ρωτώντας, ζητώντας να μάθει την αλήθεια, είτε ηγούμενος είτε κάποιος άλλος. Τι θα απαντήσει ο ηγούμενος; Προφανώς: «Έλαβα εντολή να μη μιλώ». Μακάρι να ήταν μόνο αυτό, αλλά (θα πει): «Ούτε καν να σε δεχθώ στο μοναστήρι και να συνεστιαστούμε μπορώ». Ο Χριστός λέει: «Δέξου και δίδαξε»· διότι: «Εάν δειλιάσει», λέει, «δεν αναπαύεται η ψυχή μου σε αυτόν». Συνέταξαν λοιπόν έγγραφο ώστε να υπακούν στον βασιλιά, ενάντια στον Χριστό.

Σχετικά με την αποταγή και τη μοναχική κουρά, επειδή γίνεται λόγος και για αυτό, ούτε το να αποδιώχνει κανείς κάποιον είναι ακίνδυνο (διότι λέει, εκείνον που έρχεται σε εμένα δεν θα τον βγάλω έξω), ούτε το να τον δέχεται απλώς και στην τύχη και να τον κείρει αστόχαστα είναι όσιο. Διότι, εάν κανένας στρατευόμενος δεν εμπλέκεται στις βιοτικές μέριμνες, προκειμένου να αρέσει σε αυτόν που τον στρατολόγησε, όπως έχει γραφτεί, πόσο μάλλον λοιπόν σε αυτήν τη θεόλεκτη στρατιά; Πρέπει να τα απαρνηθεί όλα, είναι ανάγκη να απογυμνωθεί από όλα, οφείλει να αποκοπεί από τα πάντα, και από τις σχέσεις και από τους οικείους και από τους φίλους και από τους συγγενείς, και να αποξενωθεί κατά τη διάθεση από ολόκληρο τον κόσμο εκείνος που πρόκειται να ακολουθήσει αληθινά τον Χριστό, και έπειτα έτσι να στοιχειωθεί και να διαπλαστεί σύμφωνα με τη θεοστοιχείωτη και θεόπλαστη μοναχική ιδιότητα και, αφού δώσει εξετάσεις και δοκιμαστεί στην αρετή, να εισαχθεί έτσι με τη συμμαρτυρία των πολλών στη μοναχική τελείωση και να γίνει ένα από τα πρόβατα του Χριστού. Το να κείρεται όμως κάποιος αμύητα και αμαθώς, όπως μας έχει αναφερθεί, είναι επικίνδυνο και ολεθριότατο και για εκείνον που κείρεται και για εκείνον που τελεί την κουρά. Αλλά εξάλλου και το να αφαιρείται το σχήμα από έναν μοναχό ισοδυναμεί με το να αποβαπτίζεται. Είναι δυνατόν να τολμάται να γίνεται κάτι τέτοιο; Είναι φρικτό ακόμη και να το ακούει κανείς.

Έπειτα, μέσω κάποιου σοφότατου λέγει: «Κοιτάξτε τις αρχαίες γενεές και δείτε, ποιος εμπιστεύθηκε τον Κύριο και ντροπιάστηκε; Ή ποιος παρέμεινε στον φόβο Του και εγκαταλείφθηκε; Ή ποιος Τον επικαλέστηκε και Εκείνος τον παραμέλησε;». Έπειτα πάλι, μέσω του Ευαγγελίου: «Καθέναν που έρχεται προς εμένα δεν πρόκειται να τον διώξω έξω»· και πάλι: «Αφήστε τα παιδιά να έρχονται προς εμένα, διότι σε τέτοιους ανήκει η βασιλεία των ουρανών», και όσα άλλα συμφωνούν με τα προαναφερθέντα.

«Παν ό,τι μου δίδει ο Πατήρ, θα έλθει προς εμένα· και εκείνον που έρχεται προς εμένα δεν πρόκειται να τον αποβάλω· διότι έχω κατέλθει από τον ουρανό, όχι για να πράξω το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα εκείνου που με απέστειλε». Επειδή οι Ιουδαίοι, ως γήινοι, νόμιζαν ότι ο Κύριος ομιλεί περί αισθητού άρτου, και για τον λόγο αυτόν επέμεναν και τον αναζητούσαν, ο Κύριος τους ελέγχει και δεικνύει ότι, όσο μεν υπέθεταν ότι η τροφή ήταν αισθητή, προέτρεχαν· όταν όμως μάθουν ότι είναι πνευματική, δεν θα προστρέξουν πλέον, λέγοντας: «Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής». Δεν είπε, άρτος τροφής, αλλά, «ζωής». Διότι, επειδή τα πάντα είχαν νεκρωθεί, μας εζωοποίησε μέσω του εαυτού του ο Κύριος, ο οποίος είναι άρτος, καθόσον πιστεύουμε ότι το προζύμι του ανθρωπίνου φυράματος οπτήθηκε στο πυρ της θεότητος· άρτος δε ζωής όχι συνήθους, αλλά μεταμορφωμένης, και η οποία δεν διακόπτεται από τον θάνατο. Εκείνος δε που πιστεύει σε τέτοιον άρτο, δεν πρόκειται να πεινάσει, ούτε να λιμοκτονήσει από πείνα για να ακούσει τον λόγο του Θεού, ούτε θα διψάσει νοητή δίψα, η οποία προκύπτει από τη στέρηση του ύδατος του βαπτίσματος και του αγιασμού του Πνεύματος. Διότι ο μεν αβάπτιστος έχει δίψα και ξηρότητα πολλή, καθώς στερείται το άγιο ύδωρ που αναψύχει· ο δε βαπτισμένος, έχοντας το Πνεύμα, πάντοτε ζωογονείται δι' αυτού.

Δείχνοντας δε ότι και η πίστη σε αυτόν δεν είναι ένα τυχαίο πράγμα, αλλά δώρο Θεού, το οποίο δίνεται από τον Πατέρα σε εκείνους που είναι άξιοι και έχουν ευθεία καρδιά, λέει ότι: «Καθετί που μου δίνει ο Πατέρας, θα έρθει σε μένα», δηλαδή, εκείνοι θα πιστέψουν σε μένα, τους οποίους μου δίνει ο Πατέρας. Εσείς όμως οι Ιουδαίοι, επειδή είστε ανάξιοι, δεν μου δίνεστε από τον Πατέρα· γι' αυτό και δεν έρχεστε σε μένα, διότι δεν έχετε ευθεία καρδιά, ώστε, αφού σας αγαπήσει ο Θεός και Πατέρας, να σας οδηγήσει στην πίστη σε μένα. «Εκείνον δε που έρχεται σε μένα, δεν θα τον βγάλω έξω» δηλαδή, δεν θα τον απολέσω, αλλά θα τον σώσω, και θα τον κάνω να απολαύσει πολλή φροντίδα. Διότι έχω κατέβει από τον ουρανό, όχι για να πράξω κάτι άλλο παρά το θέλημα του Πατέρα. Και τα λέει αυτά, για να μάθουν ότι αυτός που δεν τον δέχεται είναι αντίθεος, εφόσον εναντιώνεται στο θέλημα του Πατέρα. Διότι, επειδή εκείνοι τον αποκαλούσαν αντίθεο, αυτός στρέφει την κατηγορία εναντίον τους και λέει, έστω και όχι φανερά, ότι: Εσείς είστε αντίθεοι, που δεν δέχεστε αυτόν που ακολουθεί το θέλημα του Πατέρα. Πού είναι εδώ ο Νεστόριος, ο οποίος λέει ότι ο Χριστός θεοποιήθηκε μετά την ανάσταση;