ἀδιαίρετος τοιγαροῦν μετὰ τὴν ἕνωσιν, καὶ οὐκ εἰς δύο πρόσωπα κατασχίζεται, κἂν ἕτερόν τι νοῶμεν τὸν ἐκ Θεοῦ Λόγον, καὶ τὴν ἐν ᾗ κατῴκηκε σάρκα· ὅλου δὲ τοῦ χοροῦ τῶν ἁγίων ἀποστόλων τὴν ἐπὶ τούτοις ἡμῖν διαβεβαιοῦντος πίστιν, δι᾽ ὧν ἐγνωκέναι φασὶ μοναδικῶς, ὡς αὐτός ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τοὺς ἕτερόν τι πρὸς τούτοις ἐπικαινοτομεῖν ἐξ ἀνοίας οὐ παραιτουμένους, εἰ φρονοίημεν ὀρθῶς, οὐ παραδεξόμεθα. <Ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς Οὐκ ἐγὼ ὑμᾶς τοὺς δώδεκα ἐξελεξάμην, καὶ ἐξ ὑμῶν εἷς διάβολός ἐστιν; ἔλεγε δὲ τὸν Ἰούδαν Σίμωνος Ἰσκαριώτην· οὗτος γὰρ ἔμελλεν αὐτὸν παραδιδόναι, εἷς ὢν ἐκ τῶν δώδεκα.> Ἐπιτείνει τὸν ἔλεγχον, καὶ δριμυτέροις αὐτοὺς κατασφίγγει λόγοις, τὸ χαῦνον καὶ ἀνειμένον εἰς ῥᾳθυμίας τὰς ἐπὶ τῷ σοφοῦσθαι θέλειν ὑποτεμνόμενος· τοιοῦτόν τι γὰρ μονονουχὶ λέγων ὁρᾶται Νήψεως, ὦ μαθηταὶ, καὶ φρενῶν ὁ καιρὸς καὶ συντόνου διανοίας εἰς τὸ διασώζεσθαι θέλειν. ὀλισθηροτάτη γὰρ λίαν ἡ τῆς ἀπωλείας ὁδὸς, οὐ τὸν ἀσθενῆ μόνον ὑποσύρουσα νοῦν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἤδη δοκοῦντα βεβαίως ἑστάναι· δεινὸν δ᾽ ὅτι χρῆμα καὶ πολύμορφον ἁμαρτία, πολυτρόποις ἡδοναῖς τὸν ἀνθρώπινον καταγοητεύουσα νοῦν, καὶ λειοτάταις ὥσπερ ἐπιθυμίαις εἰς ἃ μὴ προσῆκεν ἐξέλκουσα· ὑπόδειγμα δέ μοι τοῦ λόγου, φησὶν, ἔσται τὸ καθ᾽ ὑμᾶς.
Μετάφραση
Είναι αδιαίρετος, επομένως, μετά την ένωση και δεν διχοτομείται σε δύο πρόσωπα, ακόμη κι αν νοούμε ως κάτι το διαφορετικό τον εκ Θεού Λόγο και τη σάρκα στην οποία κατοίκησε· εφόσον δε ολόκληρος ο χορός των αγίων αποστόλων μάς διαβεβαιώνει για την πίστη σε αυτά, μέσα από τα οποία υποστηρίζουν ότι έχουν γνωρίσει με μοναδικό τρόπο πως αυτός είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, εάν σκεπτόμαστε ορθά δεν θα αποδεχτούμε εκείνους που δεν παραιτούνται από την ανοησία να εισάγουν καινοφανείς διδασκαλίες πλέον αυτών. <Τους αποκρίθηκε ο Ιησούς: Δεν εξέλεξα εγώ εσάς τους δώδεκα, και όμως ένας από εσάς είναι διάβολος; Μιλούσε δε για τον Ιούδα, τον γιο του Σίμωνα Ισκαριώτη· διότι αυτός επρόκειτο να τον παραδώσει, αν και ήταν ένας από τους δώδεκα.> Εντείνει τον έλεγχο και τους περισφίγγει με πιο δριμείς λόγους, περικόπτοντας τη χαυνότητα και τη χαλαρότητα της ραθυμίας σχετικά με την επιθυμία για σοφία· διότι φαίνεται σαν να λέει σχεδόν το εξής: Είναι καιρός για νήψη, ω μαθητές, και για φρόνηση και για εντατική προσοχή του νου, προκειμένου να θελήσετε να σωθείτε. Διότι είναι πάρα πολύ ολισθηρός ο δρόμος της απώλειας, παρασύροντας όχι μόνο τον αδύναμο νου, αλλά ακόμη και εκείνον που νομίζει ότι έχει ήδη σταθεροποιηθεί· είναι δε φοβερό και πολύμορφο πράγμα η αμαρτία, καθώς μαγεύει τον ανθρώπινο νου με ποικίλες ηδονές και τον παρασύρει με απαλότατες, τρόπον τινά, επιθυμίες σε όσα δεν πρέπει. Παράδειγμα δε του λόγου μου, λέει, θα αποτελέσει η δική σας περίπτωση.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες