Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 6:8

Κεφάλαιο Αʹ. ΙΩΑΝΝΗΣ. Του λέει ένας από τους μαθητές του, ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνα: Υπάρχει εδώ ένα παιδί που έχει πέντε κρίθινους άρτους και δύο ψάρια· αλλά τι είναι αυτά για τόσους πολλούς; Ο δε Ιησούς είπε: Βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν. Υπήρχε δε πολύ χορτάρι στον τόπο εκείνο.

Επομένως, όσον αφορά την αφιλοχρηματία των μαθητών και το γεγονός ότι δεν κατείχαν τίποτα, αλλά και την ίδια τη σκέψη του Φιλίππου, η οποία δεν απέβλεπε ακόμη τέλεια στο εξαίσιο αξίωμα του Σωτήρος μας, η προσφορά προς τα πλήθη κατέληγε πλέον να φαίνεται αδύνατη. Αυτό όμως δεν συνέβη, αλλά η βούληση του Σωτήρος φέρεται εις πέρας. «Αυτό λοιπόν που είναι αδύνατο για τους ανθρώπους, είναι δυνατό για τον Θεό», και η θεία δύναμη φαίνεται από παντού ανώτερη από τη φυσική ακολουθία που υπάρχει στα δικά μας πράγματα, έχοντας την ισχύ να τα κατορθώνει όλα παραδόξως, ακόμη και όσα ξεπερνούν τον δικό μας νου. <Λέει σε αυτόν ένας από τους μαθητές του, ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνα Πέτρου: Υπάρχει εδώ ένα παιδάριο, το οποίο έχει πέντε κρίθινους άρτους και δύο ψάρια· αλλά τι είναι αυτά για τόσους πολλούς; Είπε δε ο Ιησούς.> Σκέφτεται και συλλογίζεται παρόμοια με τον Φίλιππο, και επειδή έχει μέσα του παρεμφερή αντίληψη για τον Σωτήρα, ελέγχεται και αυτός. Διότι, μη έχοντας κατανοήσει τη δύναμη του, και μη έχοντας διδαχθεί επαρκώς από τα προηγούμενα μεγαλουργήματα ότι ο Ιησούς μπορεί τα πάντα, φανερώνει μεν τα τρόφιμα που είχε το παιδάριο, όμως φαίνεται να αδυνατεί στην πίστη· διότι, λέει, τι είναι αυτά για τόσους πολλούς;

Αλλά για ποιον λόγο, ίσως πει κάποιος, μετά από εκείνο το μεγαλειώδες έργο αναφέρεται αμέσως ότι ο Ιησούς μπόρεσε να περπατήσει πάνω στην ίδια τη θάλασσα; Ένας τέτοιος άνθρωπος θα ακούσει μια πολύ πειστική εξήγηση. Επειδή, δηλαδή, ο ίδιος ήθελε να θρέψει τα πλήθη, αλλά ο Φίλιππος και ο Ανδρέας υπέθεσαν ότι κάπως θα αδυνατούσε σε αυτό, αφού ο μεν είπε ότι ένα διόλου μικρό ποσό χρημάτων μόλις που θα αρκούσε για να φάνε ελάχιστα, ο δε, αναφέροντας ότι βρέθηκαν πέντε άρτοι και δύο ψάρια σε ένα παιδί, πρόσθεσε ότι αυτά που βρέθηκαν δεν είναι τίποτα για τόσο μεγάλο πλήθος, και σχεδόν από όλα τα λόγια τους φάνηκε ότι τον θεώρησαν ανίκανο να πράξει κάτι πέρα από τη συνήθη φυσική ακολουθία των δικών μας πραγμάτων· για τον λόγο αυτό, αναγκαστικά, προκειμένου να απαλλάξει τον εαυτό του από αυτή την τόσο μικροπρεπή αντίληψη, και για να πείσει τον νου των αποστόλων, που ήταν ακόμη αδύναμος, ώστε να μπορέσουν να κατανοήσουν ότι πράττει παραδόξως όλα όσα θέλει χωρίς να εμποδίζεται από τη φύση των πραγμάτων, ούτε να τον παρεμποδίζει καθόλου η αναγκαία φυσική ακολουθία, έθεσε κάτω από τα πόδια του την υγρή φύση των υδάτων, αν και αυτή δεν συνηθίζει να υποβαστάζει τα ανθρώπινα σώματα· διότι τα πάντα ήταν δυνατά σε αυτόν ως Θεό.

Αλλά δεν το έπραξε· διότι γνώριζε ότι αυτή ήταν η γνώμη του και η απόφασή του αμετάκλητη. Γι' αυτό, λέγοντας: «Κάνοντας τον εαυτό του ίσο με τον Θεό», δεν προέβη σε καμία τέτοια διόρθωση· διότι αυτό που ελέχθη δεν αποτελούσε δική τους εσφαλμένη υποψία, αλλά δική του απόφανση, επικυρωμένη μέσω των έργων. Αφού λοιπόν ρωτήθηκε ο Φίλιππος, λέει ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνος Πέτρου: «Υπάρχει εδώ ένα παιδί που έχει πέντε κρίθινα ψωμιά και δύο ψάρια· αλλά τι είναι αυτά για τόσους πολλούς;»

Του αποκρίθηκε ο Φίλιππος: Ψωμιά αξίας διακοσίων δηναρίων δεν τους αρκούν, για να πάρει ο καθένας τους από λίγο. Του λέει ένας από τους μαθητές του, ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνα Πέτρου: «Υπάρχει εδώ ένα παιδάκι, που έχει πέντε κρίθινα ψωμιά και δύο ψάρια· αλλά τι είναι αυτά για τόσους πολλούς;» Γιατί άραγε είπε τη φράση: «Αφού σήκωσε τα μάτια του ο Ιησούς»; Για να μάθουμε ότι δεν περιπλανιόταν το βλέμμα του εδώ και εκεί, αλλά καθόταν με περισυλλογή, προσοχή και προσήλωση, καθώς βέβαια συνομιλούσε με τους μαθητές για κάποια υψηλότερα θεία ζητήματα, και τελικά σήκωσε τα μάτια του και ρωτά σχετικά με το πλήθος, από πού θα τραφεί. Δεν ρωτά όμως άλλον, παρά τον Φίλιππο. Διότι αυτός ήταν που είχε μεγαλύτερη ανάγκη διδασκαλίας, αυτός που αργότερα είπε: «Δείξε μας τον Πατέρα, και μας αρκεί». Γι' αυτόν τον λόγο τον παιδαγωγεί από πολύ νωρίτερα, και μέσω της ερώτησης τον οδηγεί στο να θυμάται παντοτινά το θαύμα.