Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:11

Αρνούμενος λοιπόν να συνεορτάσει με τους Ιουδαίους, επειδή ήταν αλαζόνες και υβριστές, και επειδή μέσω της άρνησής τους ατιμάζουν τον Θεό, όπως ακριβώς έκαναν εκείνοι (οι πρόγονοί τους) με την κατασκευή του χρυσού μόσχου, χωρίς να αντιδικήσει υπερβολικά με τα σφάλματα αυτών που τον λυπούσαν, αλλά εκπληρώνοντας μάλλον την υπόσχεση προς τους αγίους πατέρες, ανεβαίνει για να διδάξει και να τους παραθέσει τα μαθήματα που οδηγούν στη σωτηρία, χωρίς να αναθέσει τέτοια διακονία σε άγγελο, όπως άλλωστε δεν το έπραξε ούτε τότε, αλλά γινόμενος ο ίδιος αυτουργός ακόμη και για τη σωτηρία των αχάριστων. <Οι Ιουδαίοι, λοιπόν, τον αναζητούσαν στη γιορτή και έλεγαν: Πού είναι εκείνος;> Οι Ιουδαίοι αναζητούν τον Ιησού, όχι για να πιστέψουν μόλις τον βρουν. Διότι τότε, προλαβαίνοντας την αναζήτηση, θα παρουσίαζε ο ίδιος τον εαυτό του σύμφωνα με τα δικά του λόγια: «Βρέθηκα από αυτούς που δεν με ζητούσαν, έγινα φανερός σε εκείνους που δεν με ρωτούσαν». Αντιθέτως, εξαιτίας της πάρα πολλής παρανομίας τους, κατρακυλώντας στη ματαιοπονία των Ελλήνων, μιμήθηκαν μάλλον τις δικές τους συνήθειες, παρά εκείνα τα έργα με τα οποία θα ήταν επόμενο να καταλαμπρυνθούν από την άνωθεν χάρη.

Οι Ιουδαίοι, λοιπόν, τον αναζητούσαν και έλεγαν: «Πού είναι εκείνος;». Καλά είναι, βέβαια, τα κατορθώματά τους κατά τις εορτές· ορμούν για φόνο, και κατά τη διάρκεια της εορτής σχεδιάζουν να τον συλλάβουν. Έτσι ακριβώς και αλλού λένε: «Τι νομίζετε, ότι δεν θα έρθει στην εορτή;». Και εδώ: «Πού είναι εκείνος;». Από το πολύ μίσος και την απέχθεια δεν ήθελαν να τον αποκαλέσουν ούτε με το όνομά του. Πολύς ήταν ο σεβασμός τους για την εορτή, μεγάλη η ευλάβειά τους· ακριβώς κατά τη διάρκεια της εορτής ήθελαν να τον κυνηγήσουν. Και υπήρχε γι' αυτόν πολύς γογγυσμός ανάμεσα στα πλήθη. Σε μένα, μάλιστα, φαίνεται ότι παροξύνονταν και από τον τόπο όπου συντελέστηκε το σημείο, και συγχρόνως αγρίευαν και φοβούνταν, οργιζόμενοι όχι τόσο για το παρελθόν, όσο φοβούμενοι μήπως επιτελέσει πάλι κάτι παρόμοιο. Συνέβαινε όμως το εντελώς αντίθετο, και άθελά τους τον καθιστούσαν φανερό. Και άλλοι μεν έλεγαν: «Είναι αγαθός», ενώ άλλοι: «Όχι, αλλά πλανά το πλήθος». Θεωρώ, λοιπόν, ότι η πρώτη άποψη ανήκε στους πολλούς, ενώ η δεύτερη στους άρχοντες και στους ιερείς. Διότι η διαβολή είναι γνώρισμα της δικής τους φθονερότητας και πονηρίας. «Πλανά», λέει, «το πλήθος». Κάνοντας τι, πες μου; Μήπως δημιουργώντας ψευδαισθήσεις και μη επιτελώντας πραγματικά σημεία; Και όμως, η πείρα μαρτυρεί το αντίθετο. Κανείς, βέβαια, δεν μιλούσε ανοιχτά γι' αυτόν εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων.

Όταν πλέον η εορτή βρισκόταν στο μέσον της, ανέβηκε ο Ιησούς και δίδασκε. Με την αναβολή αυτή τους έκανε πιο προσεκτικούς. Διότι εκείνοι που τον αναζητούσαν τις πρώτες ημέρες και έλεγαν «Πού είναι εκείνος;», μόλις τον είδαν ξαφνικά μπροστά τους, δες με πόση προσοχή στάθηκαν και πώς επρόκειτο να προσηλωθούν σε αυτόν που μιλούσε, τόσο εκείνοι που έλεγαν ότι είναι αγαθός όσο και εκείνοι που δεν έλεγαν κάτι τέτοιο· οι μεν πρώτοι για να ωφεληθούν σε κάτι και να θαυμάσουν, οι δε δεύτεροι για να τον πιάσουν και να τον συλλάβουν. Το μεν «Πλανά το πλήθος» το έλεγαν εξαιτίας της διδασκαλίας των δογμάτων, καθώς δεν κατανοούσαν τα λεγόμενα· ενώ το ότι «Είναι αγαθός» το έλεγαν εξαιτίας των θαυμάτων. Αφού, λοιπόν, κατεύνασε τον θυμό τους, εμφανίστηκε με τέτοιον τρόπο, ώστε να ακούσουν τα λεγόμενά του με ηρεμία, χωρίς πλέον η οργή να τους φράζει τα αυτιά. Το τι ακριβώς δίδαξε, δεν το ανέφερε· αναφέρει μόνο ότι δίδαξε θαυμαστά, καθώς και ότι τους είλκυσε και τους μετέβαλε· τόση ήταν η δύναμη των λόγων του. Έτσι, εκείνοι που έλεγαν ότι «Πλανά το πλήθος», μεταβάλλοντας γνώμη θαύμαζαν, γι' αυτό και έλεγαν: «Πώς αυτός γνωρίζει γράμματα, χωρίς να έχει σπουδάσει;». Βλέπεις πώς αποδεικνύει και εδώ ότι ο θαυμασμός τους ήταν γεμάτος από πονηρία; Διότι δεν είπε ότι θαύμαζαν τη διδασκαλία ή ότι αποδέχονταν τα λεγόμενα, αλλά απλώς ότι «θαύμαζαν»· δηλαδή, κυριεύονταν από έκπληξη και απορούσαν λέγοντας: «Από πού τα γνωρίζει αυτός αυτά;», ενώ θα έπρεπε από την απορία τους αυτή να αντιληφθούν ότι τίποτε το ανθρώπινο δεν υπήρχε μέσα του.

Δεν είπε: «Πού είναι ο Δαβίδ;», αλλά: «Πού είναι ο υιός του Ιεσσαί;», αποκαλώντας τον από τον πατέρα του. Και πάλι οι Ιουδαίοι κάνουν το ίδιο στην περίπτωση του Χριστού· διότι, επειδή τον αποστρέφονταν και τον μισούσαν, δεν είπαν: «Πού είναι ο Χριστός;», αλλά: «Πού είναι εκείνος;».

Και εξάλλου: δεν έπραξε αντίθετα από αυτά που είπε. Διότι δεν ανέβηκε για να γιορτάσει, αλλά για να διδάξει· και όχι με τη χαρμόσυνη διάθεση αυτών που πανηγυρίζουν, αλλά στα κρυφά. Κρύβεται δε για να επιβεβαιώσει την ανθρώπινη φύση του. Διότι, εάν είχε εμφανιστεί, θα είχαν λυσσάξει εναντίον του, θέλοντας να τον σκοτώσουν. Όμως δεν θα τους επέτρεπε να το πράξουν αυτό, εφόσον δεν είχε φτάσει ακόμη ο καιρός του πάθους· αλλά, παρότι θα βρισκόταν ανάμεσά τους, θα ξέφευγε από το πάθος, και θα φαινόταν έτσι ότι είχε σαρκωθεί κατά φαντασία. Γι' αυτό φεύγει και αποχωρεί ως άνθρωπος, οικονομώντας τα του εαυτού του. «Οι Ιουδαίοι λοιπόν τον αναζητούσαν στη γιορτή και έλεγαν: Πού είναι εκείνος; Και υπήρχε πολύς γογγυσμός γι' αυτόν μέσα στα πλήθη. Άλλοι μεν έλεγαν ότι είναι αγαθός· άλλοι δε έλεγαν: Όχι, αλλά παραπλανά το πλήθος. Κανείς βέβαια δεν μιλούσε με παρρησία γι' αυτόν εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων». Από το πολύ μίσος οι Ιουδαίοι δεν μνημονεύουν ούτε καν το όνομά του.

Διότι δεν λένε, «Πού είναι ο Ιησούς;», αλλά, «Πού είναι εκείνος;» τόσο πολύ απεχθάνονταν ακόμη και το ίδιο το όνομά του. Πρόσεξε δε τη μιαιφονία τους, πώς δεν σεβάστηκαν ούτε τον καιρό της εορτής, αλλά ήθελαν να τον κυνηγήσουν κατά τη διάρκειά της. Γι' αυτό και τον αναζητούσαν. Τόσο πολλή ευλάβεια και σεβασμό έδειχναν προς τις εορτές, και τέτοια ήταν τα κατορθώματά τους. «Υπήρχε δε γογγυσμός γι' αυτόν ανάμεσα στα πλήθη», επειδή υπήρχαν διαφορετικές γνώμες γι' αυτόν. Διότι οι μεν άρχοντες έλεγαν ότι «Πλανά το πλήθος», ενώ πολλοί έλεγαν ότι «Είναι αγαθός». Αυτοί λοιπόν που έλεγαν ότι είναι αγαθός, προέρχονταν από το πλήθος.