Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:2

Κεφάλαιο βʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Έτσι, λοιπόν, να προσεύχεστε: Πατέρα μας, που βρίσκεσαι στους ουρανούς, ας αγιασθεί το όνομά σου, ας έλθει η βασιλεία σου. Και μετά από λίγα: Και μη μας εισαγάγεις σε πειρασμό, αλλά ελευθέρωσέ μας από τον πονηρό. ΙΩΑΝΝΗΣ. Και μετά από αυτά, ο Ιησούς περιφερόταν στη Γαλιλαία· διότι δεν ήθελε να περιφέρεται στην Ιουδαία, επειδή οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον αποκτείνουν. Πλησίαζε δε η εορτή των Ιουδαίων, η Σκηνοπηγία. Είπαν, λοιπόν, σε αυτόν οι αδελφοί του: Αναχώρησε από εδώ και πήγαινε στην Ιουδαία, για να δουν και οι μαθητές σου τα έργα που κάνεις. Διότι κανένας δεν κάνει κάτι στα κρυφά, όταν ο ίδιος επιζητεί να είναι δημόσια γνωστός. Εάν κάνεις αυτά, φανέρωσε τον εαυτό σου στον κόσμο. Διότι ούτε οι αδελφοί του πίστευαν σε αυτόν. Λέγει, λοιπόν, σε αυτούς ο Ιησούς: Ο δικός μου καιρός δεν έχει φθάσει ακόμη· ο δικός σας όμως καιρός είναι πάντοτε έτοιμος. Δεν μπορεί ο κόσμος να μισεί εσάς· εμένα όμως με μισεί, διότι εγώ μαρτυρώ περί αυτού, ότι τα έργα του είναι πονηρά.

ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΒΙΒΛΙΟ α. Ότι ο Υιός δεν είναι σε τίποτα κατώτερος από τον Θεό και Πατέρα, επειδή προέρχεται από αυτόν κατά φύση, έστω κι αν λέγεται από κάποιους ότι υποτάσσεται, με αφορμή το ρητό: «Διότι έχω κατέβει από τον ουρανό, όχι για να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα του Πατέρα που με έστειλε». Και σε αυτό ακριβώς υπάρχει και ένας εξαιρετικά ωφέλιμος λόγος για τον τίμιο σταυρό του Χριστού. β. Ότι το άγιο σώμα του Χριστού είναι ζωοποιό, με αφορμή το ρητό: «Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής», και τα επόμενα, στα οποία μιλά για το δικό του σώμα σαν να πρόκειται για άρτο. γ. Ότι ο Υιός δεν συμμετέχει σε ζωή που προέρχεται από άλλον, αλλά μάλλον είναι κατά φύση ζωή, ως γεννημένος κατά φύση από τη ζωή του Θεού και Πατέρα, με αφορμή το ρητό: «Καθώς με απέστειλε ο ζωντανός Πατέρας και εγώ ζω μέσω του Πατέρα, έτσι και εκείνος που με τρώει θα ζήσει μέσω εμού». δ. Ότι η αγία σκηνή που προηγούνταν του λαού στην έρημο ήταν τύπος του Χριστού, και η κιβωτός που βρισκόταν μέσα σε αυτήν, καθώς και η λυχνία και τα θυσιαστήρια, τόσο του θυμιάματος όσο και των ολοκαυτωμάτων, σήμαιναν τον ίδιο τον Χριστό· με αφορμή το ρητό: «Πού να πάμε; Έχεις λόγια αιώνιας ζωής». ε. Περί της εορτής της Σκηνοπηγίας, ότι δηλώνει την αποκατάσταση της ελπίδας που οφείλεται στους αγίους και την ανάσταση από τους νεκρούς· με αφορμή το ρητό: «Ήταν δε κοντά η εορτή των Ιουδαίων, η Σκηνοπηγία».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε΄. Περί της εορτής της Σκηνοπηγίας, ότι δηλώνει την αποκατάσταση της ελπίδας που οφείλεται στους αγίους, και την εκ νεκρών αναβίωση· με προκείμενο ρητό: «Πλησίαζε δε η εορτή των Ιουδαίων, η Σκηνοπηγία». <Και μετά από αυτά περιπατούσε ο Ιησούς στη Γαλιλαία· διότι δεν ήθελε να περιπατεί στην Ιουδαία, επειδή οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον αποκτείνουν.> Μετά από αυτά, λέει, τα όσα ειπώθηκαν και πράχθηκαν, ο Χριστός πάλι διέτριβε πιο ευχάριστα στη Γαλιλαία· διότι αυτό νομίζω ότι δηλώνει η λέξη «περιπατούσε»· αλλά το ότι βρισκόταν ανάμεσά τους δεν ήταν θεληματικό γι' αυτόν, μάλλον δε υποδεικνύει ότι συνέβαινε εξαιτίας κάποιας ανάγκης, προσθέτοντας και τις αιτίες. Διότι ήθελαν, λέει, οι Ιουδαίοι να τον αποκτείνουν· γι' αυτό και αφιέρωνε τον εαυτό του στους αλλογενείς για μακρά χρονικά διαστήματα, αποφεύγοντας το να περιπατεί στην Ιουδαία.

Ομιλία ΜΗ΄. Και μετά από αυτά περιπατούσε ο Ιησούς στη Γαλιλαία· διότι δεν ήθελε να περιπατεί στην Ιουδαία, επειδή οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον θανατώσουν. Πλησίαζε δε η εορτή των Ιουδαίων, η Σκηνοπηγία. α΄. Τίποτα δεν είναι χειρότερο από τον φθόνο και τη βασκανία· έτσι εισήλθε ο θάνατος στον κόσμο. Διότι, επειδή είδε ο διάβολος τον άνθρωπο να τιμάται, μη μπορώντας να ανεχθεί την ευημερία του, έκανε τα πάντα ώστε να τον εξοντώσει. Και παντού θα μπορούσε κανείς να δει να προέρχεται αυτός ο καρπός από αυτήν τη ρίζα. Έτσι σφάχτηκε και ο Άβελ, έτσι επρόκειτο να πάθει και ο Δαβίδ, έτσι και πολλοί άλλοι από τους δικαίους· εξαιτίας αυτού και οι Ιουδαίοι έγιναν χριστοκτόνοι. Και δηλώνοντας αυτό ο ευαγγελιστής έλεγε: Μετά από αυτά περιπατούσε ο Ιησούς στη Γαλιλαία· διότι δεν είχε εξουσία να περιπατεί στην Ιουδαία, επειδή οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον θανατώσουν. Τι λες, ω μακάριε Ιωάννη; Δεν είχε εξουσία Εκείνος που μπόρεσε να κάνει όλα όσα θέλησε; Εκείνος που είπε: «Ποιον ζητάτε;», και τους έριξε προς τα πίσω; Εκείνος που ήταν παρών και δεν φαινόταν, αυτός δεν είχε εξουσία; Πώς λοιπόν και αργότερα, όταν προχώρησε ανάμεσά τους, μέσα στο ιερό, στο μέσο της εορτής, ενώ υπήρχε συνάθροιση, και ενώ ήταν παρόντες οι φονιάδες, συζητούσε αυτά τα πράγματα, τα οποία μάλλον τους παρόξυναν περισσότερο;

Διότι, όταν μεν λέει, ότι δεν είχε εξουσία, ομιλεί ως περί ανθρώπου, που ενεργεί πολλά και με ανθρώπινο τρόπο· όταν δε λέει, ότι στεκόταν ανάμεσά τους, και δεν τον συνελάμβαναν, προφανώς φανερώνει τη δύναμη της θεότητας. Διότι και απέφευγε τον κίνδυνο ως άνθρωπος, και φανερωνόταν ως Θεός, επιβεβαιώνοντας και τις δύο φύσεις. Διότι το μεν να βρίσκεται ανάμεσα σε όσους τον επιβουλεύονταν και να μη συλλαμβάνεται, φανέρωνε το ακατανίκητο και αμάχητο αυτού· το δε να αποσύρεται, επιβεβαίωνε και πιστοποιούσε την οικονομία, ώστε ούτε ο Παύλος ο Σαμοσατεύς να έχει κάτι να πει, ούτε ο Μαρκίων, και όσοι νοσούν από τις δικές τους πλάνες. Με αυτό, λοιπόν, εμφράσσει τα στόματα όλων. Μετά από αυτά ήταν η εορτή των Ιουδαίων, η Σκηνοπηγία. Το «Μετά ταύτα» δεν δηλώνει τίποτε άλλο, παρά ότι, παραλείποντας πολύ ενδιάμεσο χρόνο, τον υπερπήδησε. Και τούτο είναι φανερό από το εξής: διότι όταν καθόταν στο όρος, λέει, ήταν η εορτή του Πάσχα· εδώ δε μνημονεύει τη Σκηνοπηγία, και μέσα σε αυτούς τους πέντε μήνες δεν μας διηγήθηκε τίποτε άλλο, ούτε μας δίδαξε κάτι άλλο, εκτός από το θαύμα με τους άρτους, και τη δημηγορία που εκφώνησε προς αυτούς που έφαγαν· καίτοι ο ίδιος δεν διέλειπε να κάνει θαύματα και να διδάσκει, όχι μόνο την ημέρα, ούτε μόνο το βράδυ, αλλά πολλές φορές και τη νύκτα. Στους μαθητές, βεβαίως, κατά τέτοιο τρόπο εμφανίστηκε, όπως λέγουν όλοι οι ευαγγελιστές. Για ποιο λόγο άραγε τα παρέλειψαν εκείνα; Επειδή δεν ήταν δυνατόν να τα καταγράψουν όλα.

Κεφάλαιο Ζ'. Περί της αναβάσεως του Κυρίου ως εν κρυπτώ στην εορτή. Περί των Ιουδαίων που απορούσαν πώς ο Ιησούς γνωρίζει γράμματα χωρίς να έχει διδαχθεί. Περί του διχασμού του πλήθους σχετικά με τον Χριστό. Περί της αμφισβητήσεως μεταξύ των αρχόντων και του Νικοδήμου. «Και μετά από αυτά ο Ιησούς περιφερόταν στη Γαλιλαία· διότι δεν ήθελε να κυκλοφορεί στην Ιουδαία, επειδή οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον θανατώσουν. Ήταν δε κοντά η εορτή των Ιουδαίων, η Σκηνοπηγία. Είπαν, λοιπόν, σε αυτόν οι αδελφοί του: Αναχώρησε από εδώ και πήγαινε στην Ιουδαία, για να δουν και οι μαθητές σου τα έργα που κάνεις· διότι κανείς δεν κάνει κάτι στα κρυφά και επιδιώκει ο ίδιος να εμφανίζεται δημόσια. Εάν κάνεις αυτά, φανέρωσε τον εαυτό σου στον κόσμο. Διότι ούτε οι αδελφοί του πίστευαν σε αυτόν.» Εξαιτίας των μιαιφόνων Ιουδαίων αναχωρεί, όχι επειδή δειλιάζει μπροστά στον θάνατο· διότι είχε τη δυνατότητα να κυκλοφορεί ανάμεσά τους και να μην πάθει τίποτα. Αλλά εάν έκανε πάντοτε τέτοια, δεν θα γινόταν πιστευτό ότι έγινε άνθρωπος, αλλά θα θεωρούνταν φαντασία. Γι' αυτό, λοιπόν, τώρα αποσύρεται, επιβεβαιώνοντας και πιστοποιώντας την ανθρώπινη φύση του, και αντικρούοντας όλους εκείνους που υποστηρίζουν ότι σαρκώθηκε κατά φαντασίαν, όπως τον Μάνη, τον Μαρκίωνα, τον Βασιλείδη και τους ομοίους τους.

Για ποιο λόγο άραγε ο ευαγγελιστής, κατά το διάστημα των πέντε μηνών, δεν διηγήθηκε τίποτε άλλο παρά μόνο το θαύμα με τους άρτους και τη συζήτηση του Κυρίου προς εκείνους που έφαγαν και έπειτα φάνηκαν αχάριστοι, και παρέλειψε τα υπόλοιπα, λέγοντας: «Πλησίαζε δε η εορτή των Ιουδαίων, η Σκηνοπηγία;» Διότι, το ότι αποσιώπησε τα έργα που έγιναν στο ενδιάμεσο των πέντε μηνών, είναι φανερό από το εξής. Όταν δηλαδή τέλεσε το θαύμα των άρτων, ήταν Πάσχα, το οποίο εορταζόταν κατά τον μήνα Μάρτιο των Ρωμαίων, ο οποίος ονομαζόταν πρώτος μήνας από αυτούς· τώρα όμως είναι η Σκηνοπηγία, η οποία τελείται κατά τον δικό μας Σεπτέμβριο.