Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:21

Τέτοια, λοιπόν, προς τους ανόσιους Φαρισαίους θα έλεγε ευλόγως ο Χριστός· προς το παρόν, όμως, απομακρύνει τον νόμο από το δικό του πρόσωπο, αν και ο ίδιος είναι ο νομοθέτης, και τον αποδίδει ωσάν μόνο στον Πατέρα, ακριβώς μέσω Εκείνου καταισχύνοντας τους αναιδείς Ιουδαίους, ο Οποίος θεωρούνταν από αυτούς ότι είναι και μεγαλύτερός του. Διότι, όπως έχουμε πει πολλές φορές, δεν τον αναγνώριζαν ακόμη ως Θεό κατά φύση, ούτε γνώριζαν ακόμη το βαθύ μυστήριο της ένσαρκης οικονομίας, αλλά μάλλον θαύμαζαν τη δόξα του Μωυσή. <Αποκρίθηκε το πλήθος: Δαιμόνιο έχεις· ποιος ζητά να σε σκοτώσει; Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε.> Αντιλαμβάνονται τις κατηγορίες και, βληθέντες ήδη από τους πικρούς λόγους που προέκυψαν από αυτές, προχωρούν σε άρνηση, όχι επειδή αποποιούνταν ουσιαστικά τη μιαιφονία, αλλά αποκρούοντας με περισσή σπουδή μόνο το να δίνουν την εντύπωση ότι καταλύουν τον νόμο· διότι το καύχημα των Φαρισαίων στηριζόταν μόνο στην οίηση. Γι' αυτό ακριβώς ο Χριστός τους αποκαλούσε ασβεστωμένους τάφους, οι οποίοι εξωτερικά μεν περιβάλλονται την ωραιότητα από την επιτηδευμένη τέχνη, εσωτερικά όμως είναι γεμάτοι από την ακαθαρσία των νεκρών. Νομίζω δε ότι λένε τέτοια πράγματα προσπαθώντας να απομακρύνουν τον φόβο από την προσδοκία ότι θα πάθει κάτι, όχι για να του δώσουν αληθινό θάρρος ότι δεν θα πάθει τίποτα, αλλά για να τον παρασύρουν σε επικίνδυνη παρρησία, νομίζοντας ότι τον πείθουν να μην σπεύδει να τους διαφεύγει.

Διότι τότε δεν ήταν καθόλου δύσκολο να τον επιβουλευτούν, σύμφωνα τουλάχιστον με την υποψία που υπήρχε σε αυτούς· επειδή, από αμάθεια και μην ξέροντας αυτόν που καταδίωκαν, νόμιζαν ότι θα υποκύψει στις κακοτροπίες τους, έστω κι αν δεν ήθελε να πάθει, και ότι θα πιαστεί σαν ένας από εκείνους που δεν γνωρίζουν τον λογισμό που κρύβεται στις διάνοιές τους. Επομένως, η άρνηση είναι καρπός της κακοτροπίας και ένας άλλος τρόπος ασέβειας προς τον Χριστό· διότι με αυτά που επιχειρούν, δηλαδή να αποκρούσουν ως μη αληθινό αυτό που ειπώθηκε από αυτόν, τον κατακρίνουν ως ψεύτη, προσθέτοντας «ανομίαν επί την ανομίαν αυτών», όπως έχει γραφτεί. «Ένα έργο έκανα, και όλοι θαυμάζετε;» Θα διαβάσουμε βέβαια το προκείμενο εδάφιο ως ερώτηση, με άνω τελεία και τελεία. Όμως δεν θα αγνοήσουμε την τέχνη του λόγου, ο οποίος κυοφορεί μέσα του μια σοφότατη οικονομία. Διότι παρατήρησε πώς, εξηγώντας στους Ιουδαίους τη φιλανθρωπία που έγινε στον παράλυτο, δεν λέει απρόσεκτα: «Θεράπευσα τον άνθρωπο το Σάββατο, και γι' αυτό θαυμάζετε;» Αντίθετα, με τρόπο συγκρατημένο και πάρα πολύ προσεκτικό λέει: «Ένα έργο έκανα», τιθασεύοντας την άκαιρη οργή του πλήθους· διότι δεν ήταν απίθανο, πειραγμένοι από την παράβαση του Σαββάτου, να επιχειρήσουν αμέσως να λιθοβολήσουν τον Ιησού.

Διότι, σύμφωνα με τους ποιητές των Ελλήνων, το πλήθος είναι κάπως άκριτο στις αποφάσεις του και πάντοτε επιρρεπές στην οργή, και ακολουθεί με απόλυτη σύμπνοια ό,τι κι αν θελήσει, και εύκολα εξαγριώνεται με ακάθεκτο θράσος, και παρασύρεται σε παράτολμες και φοβερές πράξεις κάπως πιο γρήγορα από ό,τι θα έπρεπε. Απομακρύνοντας λοιπόν, για λόγους ωφελείας, τον κομπασμό για το γεγονός, χρησιμοποιεί πραότατα λόγια και με πολλή επιείκεια λέει: «Ένα έργο έκανα, και όλοι θαυμάζετε;». Για αυτό το ένα, λέει, το οποίο μάλιστα έγινε για τη σωτηρία και τη ζωή του κατάκοιτου ασθενούς, κατακρίνετε αυτόν που μεγαλούργησε σαν να είχε διαπράξει πραγματικά ανήκουστα τολμήματα, και αποβλέποντας μόνο στην τιμή του Σαββάτου, δεν αποδίδετε τον θαυμασμό σας στο παράδοξο γεγονός· διότι αυτό θα ήταν πράγματι το πιο ταιριαστό. Αντιθέτως, επειδή, σύμφωνα με την αμαθή υποψία που υπάρχει μέσα σας, καταλύθηκε κατά κάποιον τρόπο ένα νομικό παράγγελμα, όχι για κάποια μικρά και ανάξια λόγου πράγματα, αλλά για τη σωτηρία και τη ζωή ενός ανθρώπου, παραλόγως σκανδαλιστήκατε, ενώ θα έπρεπε μάλλον να απονείμετε επαίνους σε αυτόν που έχει περιβληθεί μια τόσο μεγάλη και θεοπρεπή δύναμη. Ως απαίδευτος, λοιπόν, ελέγχεται και μέσα από αυτά τα γεγονότα ο λαός των Ιουδαίων, διότι ανάλωσε την κατάπληξή του για τον θεραπευμένο με τρόπο που δεν άρμοζε, και δεν την απέδωσε μάλλον στον Χριστό, ο οποίος τον διέσωσε παραδόξως.

Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι, συνομιλώντας με όσους προέρχονται από τον Ισραήλ και λέγοντας «Ένα έργο έκανα και όλοι απορείτε», εμμέσως τους ελέγχει πάλι, και υποδηλώνει κάτι τέτοιο: Διότι, λέει, για ένα, κατά τη γνώμη σας, παράπτωμα εκπλήσσεστε με τη στάση μου, σαν να αποτόλμησα να εναντιωθώ στον νομοθέτη. Έπειτα, πώς νομίζετε ότι διατίθεται ο Θεός απέναντί σας, όταν εσείς όχι απλώς μία φορά αθετείτε τον νόμο, αλλά σαν να μην παραβαίνετε τίποτα, διαπράττετε τα ίδια για τα οποία κρίνετε τους άλλους; <Γι' αυτό ο Μωυσής σας έχει δώσει την περιτομή, όχι ότι προέρχεται από τον Μωυσή, αλλά από τους πατέρες, και το Σάββατο περιτέμνετε άνθρωπο.> Βαθύς μεν είναι ο λόγος και κάπως δυσνόητο το θεώρημα του προκειμένου χωρίου, όμως θα γίνει φανερό με τη χάρη Εκείνου που φωτίζει.

Η κρίση που εκδόθηκε εναντίον του Χριστού ήταν διεστραμμένη και ο νόμος καταλύθηκε. Διότι, αυτόν που ήταν ορθότερο να τιμούν ως Θεό, και εξαιτίας αυτού ως θαυματουργό, δεν έπαψαν να τον συκοφαντούν οι διδάσκαλοι των Ιουδαίων, και με την αχαλίνωτη γλώσσα τους κάνοντας τα πάντα, δεν υπάρχει καμία ατοπία που να μην τόλμησαν να εκστομίσουν εναντίον του. Έτσι, άλλοτε μεν νόμιζαν ότι εκβάλλει τα δαιμόνια με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, άλλοτε πάλι τον αποκαλούσαν μέθυσο και δαιμονισμένο. Έπειτα, ενώ έπρεπε να τον ονομάζουν Σωτήρα και Λυτρωτή των πάντων, τον σκότωσαν ανόσια, εκδίδοντας εναντίον του διεστραμμένη απόφαση οι άθλιοι, μολονότι ο νόμος όριζε σαφώς: «Αθώο και δίκαιο δεν θα σκοτώσεις». Τους επέκρινε δε ο Χριστός και για άλλο λόγο, ότι δηλαδή δεν ανέχονταν να σκέπτονται ορθά και δίκαια, αλλά σιωπούσαν και έκλειναν τρόπον τινά το μάτι της διανοίας τους σε όσα όριζε ο Μωυσής, αν και παραβίαζε τον νόμο περί Σαββάτου· και αντιθέτως επιτίθεντο, και μάλιστα πολύ σκληρά, για τα θεοπρεπή έργα που ο ίδιος επιτελούσε κατά την ημέρα του Σαββάτου. Διότι είπε τα εξής: «Ένα έργο έκανα και όλοι απορείτε. Γι' αυτό ο Μωυσής σας έδωσε την περιτομή, όχι επειδή προέρχεται από τον Μωυσή, αλλά από τους πατέρες, και το Σάββατο περιτέμνετε άνθρωπο. Εάν ο άνθρωπος δέχεται περιτομή το Σάββατο για να μην καταλυθεί ο νόμος του Μωυσή, με εμένα οργίζεστε επειδή έκανα ολόκληρο τον άνθρωπο υγιή το Σάββατο;»

Γ΄. Και πρόσεξε πόσο συνετά ομιλεί. Δεν είναι καθόλου παράξενο, λέει, το ότι παρακούτε εμένα, εφόσον παρακούτε τον νόμο τον οποίο νομίζετε ότι τηρείτε και ο οποίος πιστεύετε ότι έχει δοθεί από τον Μωυσή. Δεν είναι λοιπόν κάτι το καινούργιο το να μην προσέχετε τα δικά μου λόγια. Επειδή δηλαδή έλεγαν: «στον Μωυσή έχει μιλήσει ο Θεός, ενώ αυτόν δεν γνωρίζουμε καν από πού είναι», αποδεικνύει ότι συμπεριφέρονταν υβριστικά και σε εκείνον· διότι εκείνος έδωσε τον νόμο, και δεν τον υπάκουσαν. «Ένα έργο έκανα, και όλοι θαυμάζετε». Παρατήρησε πώς, όπου χρειάζεται να απολογηθεί και το γεγονός να εκληφθεί ως έγκλημα, δεν μνημονεύει τον Πατέρα, αλλά προβάλλει το δικό Του πρόσωπο. «Ένα έργο έκανα».

Επομένως εσείς παραβαίνετε τον νόμο, όχι εγώ. Αφήνοντας λοιπόν το να καταδικάζετε τους εαυτούς σας, κατηγορείτε εμένα ως παραβάτη του νόμου, επειδή θεράπευσα έναν άνθρωπο το Σάββατο. Το δε «Κανείς από εσάς δεν τηρεί τον νόμο», το είπε, διότι όλοι με τους οποίους συνομιλούσε, ζητούσαν να τον σκοτώσουν. Δες δε, πώς αυτός μεν συνομιλεί μαζί τους με πράα φωνή· εκείνοι όμως υβριστικά και με θράσος λένε: «Έχεις δαιμόνιο»· γι' αυτό τον λόγο λοιπόν υβρίζουν, νομίζοντας ότι θα τον καταπλήξουν προκαταβολικά και θα τον εκφοβίσουν. Αναφέρει δε ότι ο Μωυσής έδωσε τον νόμο, αν και ο ίδιος είναι ο Κύριος του Μωυσή και ο χορηγός του νόμου, εξαιτίας της ασθένειας και της αναισθησίας των Ιουδαίων. Διότι πώς θα ανέχονταν να ακούσουν ότι δεν τους έδωσε ο Μωυσής τον νόμο, αλλά ο ίδιος ο Δεσπότης και Κύριος του Μωυσή; «Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε: Ένα έργο έκανα και όλοι θαυμάζετε γι' αυτό. Ο Μωυσής σας έδωσε την περιτομή, όχι ότι προέρχεται από τον Μωυσή, αλλά από τους πατέρες· και το Σάββατο περιτέμνετε άνθρωπο. Εάν ο άνθρωπος δέχεται την περιτομή το Σάββατο, για να μην καταλυθεί ο νόμος του Μωυσή, εξοργίζεστε με εμένα, επειδή έκανα ολόκληρο άνθρωπο υγιή το Σάββατο; Μην κρίνετε σύμφωνα με την εξωτερική εμφάνιση, αλλά να κρίνετε τη δίκαιη κρίση.» Μέσα από έναν συλλογισμό αποδεικνύει ότι μάταια μαίνονται εναντίον του και λέει: «Ένα έργο έκανα» το Σάββατο, την ανόρθωση του παραλύτου, «και όλοι θαυμάζετε γι' αυτό», αντί του.