Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:24

Κεφάλαιο Δ΄. ΙΩΑΝΝΗΣ. Εάν ο άνθρωπος λαμβάνει περιτομή το Σάββατο, για να μην καταλυθεί ο νόμος του Μωυσή, γιατί οργίζεστε εναντίον μου επειδή έκανα ολόκληρο τον άνθρωπο υγιή το Σάββατο; Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά να κρίνετε με δίκαιη κρίση.

Δέξου λοιπόν, επιπλέον αυτών, τον Ιησού να λέει με κάποια έμφαση προς εκείνους που εξοργίζονταν με τις ευεργεσίες του, οι οποίοι αντιστέκονταν στις όσιες κρίσεις του, ακολουθώντας μόνο τις δικές τους αντιλήψεις και ορίζοντας ως νόμο αυτό που τους φαινόταν ορθό, έστω κι αν δεν συνάδει με τον νόμο: «Εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα από τον εαυτό μου», αντί του: Πράττω τα πάντα σύμφωνα με τον νόμο που θεσπίστηκε μέσω του Μωυσή, δεν ανέχομαι να κάνω τίποτα από τον εαυτό μου, όπως ακούω κρίνω. Διότι τι επιτάσσει ο νόμος; «Δεν θα προσωποληπτήσεις στην κρίση, διότι η κρίση ανήκει στον Θεό». Γιατί λοιπόν «εξοργίζεστε μαζί μου, λέει, επειδή έκανα απολύτως καλά έναν ολόκληρο άνθρωπο το Σάββατο;», ενώ δεν κατακρίνετε τον Μωυσή, ο οποίος διέταξε να περιτέμνονται τα βρέφη ακόμη και το Σάββατο; «Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά να κρίνετε με δίκαιη κρίση. Αν ο άνθρωπος δέχεται περιτομή το Σάββατο, για να μην παραβιαστεί ο νόμος του Μωυσή», τόσο απερίσκεπτα αγανακτείτε βλέποντας ολόκληρο άνθρωπο θεραπευμένο το Σάββατο; Επομένως εγώ μεν έκρινα δίκαια, εσείς όμως πλέον όχι, διότι τα κάνετε όλα από τον εαυτό σας. Εγώ όμως δεν μπορώ να κάνω τίποτα από τον εαυτό μου, καθώς ακούω κρίνω, και η δική μου κρίση είναι δίκαιη, διότι δεν ζητώ το δικό μου θέλημα, όπως εσείς, αλλά το θέλημα του Πατέρα που με έστειλε.

Η περιτομή, λοιπόν, λέγει, είναι ένας τρόπος φροντίδας για τον άνθρωπο, και μάλιστα υπερνικά την ίδια τη διάταξη περί του Σαββάτου. Διότι ήταν ανάγκη αυτός που έπασχε να θεραπευθεί. Τι είναι λοιπόν αυτό που εμποδίζει, ή πώς θα μπορούσε ευλόγως η νομοθεσία περί Σαββάτου να αποτρέψει το να θεραπευθεί ολόκληρο το σώμα, εφόσον έχει ήδη επιτρέψει ακατηγόρητα την κατάλυσή της για μια μερική και μικρή θεραπεία; Διότι κάποιος περιτέμνεται, και θεραπεύεται πάσχοντας, χωρίς να κατηγορείται κατά το Σάββατο. Μάταια λοιπόν, λέγει, εξοργίζεστε προσάπτοντας την παράβαση του νόμου σε αυτόν που εργάζεται τα ανώτερα, όταν ο νόμος δεν θίγεται ούτε όταν παραμερίζεται από τον Μωυσή για το μικρό ζήτημα της περιτομής. Μέσα από αυτά, συμπλέκεται ένας συλλογισμός που τους πείθει να συγκατατεθούν, ότι δεν πρέπει να δυσανασχετούν μάταια, εφόσον ο Μωυσής έχει ήδη γίνει τύπος αυτού του πράγματος, τον οποίο παράλογα νομίζοντας ότι πρέπει να υπερασπίζονται, παρασύρθηκαν στο να διαπράξουν φόνο, θεωρώντας ένα τίποτα τον νόμο που δόθηκε μέσω αυτού. <Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά κρίνετε τη δίκαιη κρίση.> Ο νόμος, λέγει, τον οποίο σπεύδετε να υπερασπιστείτε, και εξαιτίας του οποίου έχετε ανάψει από τόσο άγρια οργή, διακηρύττει ρητώς ότι: "Δεν θα προσωποληπτήσεις στην κρίση, διότι η κρίση ανήκει στον Θεό."

Εκείνοι, λοιπόν, που με κατακρίνουν ως παραβάτη του νόμου εξαιτίας του σαββάτου, και έχουν αποφασίσει ότι είναι πολύ σωστό να οργίζονται για αυτό, ας αναλογιστούν την τιμή που οφείλεται στον νόμο· ας σεβαστούν το παραγγελθέν: «Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά την δίκαιη κρίση να κρίνετε». Διότι, αν μεν θεωρείτε τον Μωυσή υπεράνω παρανομίας, και πολύ ορθά πιστεύετε ότι απαλλάσσεται από κάθε καταδίκη για αυτό το ζήτημα, αν και καταλύει τον θεσμό του σαββάτου χάριν της περιτομής που παραδόθηκε από τους πατέρες, τότε απαλλάξτε από τις κατηγορίες και τον Υιό, ο οποίος πάντοτε συμπορεύεται με τη γνώμη του Πατρός και συναινεί στα θελήματά Του, και όσα εργάζεται Εκείνος, τα ίδια συνηθίζει και Αυτός ομοίως να πράττει. Εάν όμως καταδικάζετε μόνο τον Υιό, χωρίς να κρίνετε τον Μωυσή, αν και εκείνος ενέχεται στα ίδια, όπως λέει, για τα οποία νομίζετε ότι φταίω και εγώ λόγω του σαββάτου, πώς δεν θα αποδειχθείτε παραβάτες που καταπατούν τον θείο νόμο και δεν θα συλληφθείτε να υβρίζετε τις άνωθεν εντολές, διαφθείροντας τον κανόνα της δίκαιης κρίσης από μεροληψία προς κάποια πρόσωπα, και καθιστώντας ανώτερο από τα θεία εντάλματα εκείνον στον οποίο χαρίζεστε παρανομώντας από προσωποληψία;

«Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά την δίκαιη κρίση να κρίνετε.» <Ιδέτε οι καταφρονητές και επιβλέψατε, και θαυμάστε θαυμάσια και αφανιστείτε· διότι εγώ εργάζομαι ένα έργο στις ημέρες σας, το οποίο δεν θα πιστέψετε εάν κάποιος το διηγηθεί.> Επειδή ο Προφήτης είχε καταβοήσει κατά της πλεονεξίας των παρανόμων και σχεδόν κατηγορούσε την καθυστέρηση εξαιτίας της μακροθυμίας προς αυτούς — διότι η δίκαιη και φιλάρετη ψυχή είναι κάτι που μισεί την πονηρία — ο Θεός των όλων απευθύνεται πλέον σε όσους έχουν συνηθίσει να καταφρονούν, λέγοντας να δουν και να επιβλέψουν και να θεωρήσουν άξια θαυμασμού όσα ακριβώς πρέπει να θαυμάζονται. Αυτά δε ήταν τα οιονεί επαπειλούμενα, και όσα επρόκειτο σχεδόν αμέσως να συμβούν, των οποίων η προσβολή είναι απευκταία και η έφοδος μισητή, τα οποία βεβαίως και τους πρόσταξε ωφέλιμα να προνοήσουν, καθώς δεν στερούνται της ικανότητας να μπορούν να αφανίσουν εκείνους εναντίον των οποίων θα φαίνονταν να έρχονται· είναι θαυμαστά διότι είναι και απροσδόκητα, και πέρα από κάθε ελπίδα και δυσβάστακτα και ικανά να καταπλήξουν λόγω της υπερβολικής τους δεινότητας, και ίσως μάλιστα να μην γίνονται πιστευτά. Διότι, τα πολύ μεγάλου μεγέθους κακά συνηθίζουν σχεδόν πάντα να βρίσκονται πολύ κοντά στο να μην γίνονται πιστευτά, ιδιαίτερα αν βλέπει κανείς να συμβαίνουν σε εκείνους που δεν περίμεναν καθόλου να τα πάθουν.

Η΄. Αυτά ας ποθήσουμε και εμείς, και ας δείξουμε προθυμία να μετανοήσουμε, ώστε διά της μετανοίας να γίνουμε και πάλι άσπιλοι, όπως ακριβώς και πριν από την πτώση μας. Διότι τέτοια είναι η φύση και η δύναμη του πολύτιμου αυτού αποκτήματος της μετανοίας: αποκαθιστά και πάλι τον μετανοούντα στην αρχική τιμή που είχε πριν από το σφάλμα του. Τολμώ μάλιστα να πω ότι κάποιοι έγιναν ακόμη πιο ανώτεροι. Κοπιάζοντας πολύ και χύνοντας άφθονα δάκρυα, ξέπλυναν τη δυσωδία της αμαρτίας, σύμφωνα με εκείνον που λέει: «Θα με πλύνεις, και θα γίνω λευκότερος από το χιόνι». Υπάρχει όμως ανάγκη για μεγάλη εγρήγορση, διότι την ώρα που δεν γνωρίζουμε, εκείνος που απαιτεί την ψυχή μας θα την αρπάξει, και δεν θα υπάρχει κανείς να μας σώσει. Γι' αυτό η θεία φωνή βοά ακατάπαυστα: «Να είστε έτοιμοι». Όποιος έχει αναλάβει το έργο να κρίνει, ας αποφεύγει να κρίνει, διότι ο Κύριος λέει: «Μην κρίνετε»· και από την άλλη, ας μην εγκαταλείπει εκείνον που καταδυναστεύεται, αλλά ας θυμάται τον Κύριο που λέει: «Μην κρίνετε σύμφωνα με την εξωτερική όψη, αλλά να κρίνετε με δίκαιη κρίση»· και πάλι: «Μην καταδικάζετε, και δεν θα καταδικαστείτε». Εάν όμως, ενώ κρίνεις τον άλλον, εσύ πράττεις τα ίδια, δεν πρόκειται να ξεφύγεις από την κρίση του Θεού. Άκουσε τον Απόστολο που επιπλήττει τέτοιου είδους ανθρώπους λέγοντας: «Γι' αυτό είσαι αναπολόγητος, ω άνθρωπε, εσύ που κρίνεις αυτούς που πράττουν τέτοια, ενώ πράττεις τα ίδια· διότι, σε ό,τι κρίνεις τον άλλον, καταδικάζεις τον εαυτό σου. Εσύ, λοιπόν, που διδάσκεις τον άλλον, τον εαυτό σου δεν τον διδάσκεις; Εσύ που κηρύττεις να μην κλέβουν, κλέβεις; Εσύ που λες να μη μοιχεύουν, μοιχεύεις;»

Βλέπεις ότι τότε κυρίως εδραιώνεται ο νόμος, όταν κάποιος τον καταλύει; Βλέπεις ότι η κατάλυση του σαββάτου αποτελεί τήρηση του νόμου; Διότι, εάν δεν καταλυόταν το σάββατο, θα ήταν αναγκαίο να καταλυθεί ο νόμος· επομένως, και εγώ τον εδραίωσα. Και δεν είπε: «Οργίζεστε εναντίον μου, επειδή επιτέλεσα έργο σπουδαιότερο από την περιτομή»· αλλά, αφού ανέφερε μόνο το γεγονός, άφησε σε αυτούς την κρίση για το εάν η πλήρης υγεία δεν είναι πιο αναγκαία από την περιτομή. Λέει, δηλαδή, για να λάβει ο άνθρωπος ένα σημάδι που δεν συμβάλλει καθόλου στην υγεία του, καταλύεται ο νόμος· για να απαλλαγεί, όμως, από τόσο μεγάλη ασθένεια, δυσανασχετείτε και αγανακτείτε; «Μην κρίνετε κατ᾽ όψιν». Τι σημαίνει «κατ᾽ όψιν»; Επειδή ο Μωυσής έχει μεγαλύτερη δόξα ανάμεσά σας, μην εκφέρετε την απόφασή σας με βάση το αξίωμα των προσώπων, αλλά με βάση τη φύση των πραγμάτων· διότι αυτό σημαίνει το να κρίνει κανείς δίκαια. Γιατί, αλήθεια, κανείς δεν κατηγόρησε τον Μωυσή; Γιατί κανείς δεν έδειξε απείθεια όταν εκείνος πρόσταζε να καταλύεται το σάββατο, εξαιτίας μιας εντολής που εισήχθη στον νόμο από έξω; Αλλά εκείνος μεν ανέχεται να υπάρχει μια εντολή ανώτερη από τον δικό του νόμο, μια εντολή που δεν εισήχθη από τον ίδιο τον νόμο, αλλά από έξω· πράγμα που είναι μάλιστα εξαιρετικά αξιοθαύμαστο. Εσείς, όμως, που δεν είστε νομοθέτες, υπερασπίζεστε τον νόμο πέρα από το μέτρο και τον προστατεύετε. Αλλά, πιο αξιόπιστος από εσάς είναι ο Μωυσής, ο οποίος προστάζει να καταλύεται ο νόμος χάριν μιας εντολής που δεν ανήκει στον νόμο.

Σχετικά με το ότι οι Ιουδαίοι έλεγαν, «Δαιμόνιο έχεις», και στο, «Μην κρίνετε κατ᾽ όψιν». Όπως ακριβώς η ολόλαμπρη σελήνη, φωτίζοντας τα σκοτάδια της νύχτας και προσφέροντας ως δάδα το κάλλος της τόσο στους ναυτικούς στη θάλασσα όσο και στους οδοιπόρους στη γη, καθιστά ανεμπόδιστη την πορεία του καθενός· έτσι παρομοίως και ο διδάσκαλος της Εκκλησίας, σαν άλλη σελήνη, ακτινοβολώντας μέσω του λόγου τις λάμψεις της θεογνωσίας, καθοδηγεί προς την αλήθεια, τον Χριστό, τόσο εκείνους που διαπλέουν το πέλαγος αυτού του βίου προσπερνώντας την αλμύρα των ηδονών, όσο και εκείνους που βαδίζουν τη χριστοφόρο οδό.

Ελάτε, λοιπόν, και εμείς, λάμποντας αμυδρά σαν ένας μικρότατος αστέρας, να σας υποδείξουμε με σαφήνεια τις αστραπές των ευαγγελικών νοημάτων. Έλεγαν, λοιπόν, οι Ιουδαίοι στον Κύριο: «Έχεις δαιμόνιο»· Εκείνος όμως απάντησε: «Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά την δίκαιη κρίση να κρίνετε». Ω Ιουδαίοι, για εμένα λέτε ότι έχω δαιμόνιο; Συγκρίνετε τα δικά μου έργα με τα δικά σας, και αφού τα ερευνήσετε με τον γνώμονα της συνειδήσεώς σας, πείτε, ποιος άραγε έχει δαιμόνιο, εγώ ή εσείς; Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά την δίκαιη κρίση να κρίνετε. Εσείς, αφού διασχίσατε την Ερυθρά Θάλασσα σαν να ήταν χλοερή πεδιάδα, λάβατε στην έρημο νερό από την πέτρα που μεταβλήθηκε σε ανέκφραστη γλυκύτητα, και ορτύκια που έπεφταν από τον ουρανό· και έπειτα από την παροχή τόσων και ακόμη περισσότερων αγαθών, όταν ο Μωυσής ανέβηκε στο όρος, εσείς κατασκευάσατε τον μόσχο και προσκυνήσατε τη λεγεώνα των δαιμόνων. Εγώ όμως, όταν ήλθα, έδιωξα τη λεγεώνα των δαιμόνων από την ανθρωπότητα. Ποιος λοιπόν έχει δαιμόνιο, εγώ ή εσείς; Πείτε μου. Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά την δίκαιη κρίση να κρίνετε. Εσείς θυσιάζετε τους γιους και τις κόρες σας στα δαιμόνια, εγώ όμως ανέστησα τον γιο της χήρας και την κόρη του αρχισυναγώγου, ενώ ήταν νεκροί. Τον πρώτο, ενώ κειτόταν στο φέρετρο, με το άγγιγμα του χεριού μου και εκπέμποντας την ιαματική δύναμη σε αυτόν που βρισκόταν μέσα, τον θεράπευσα· τη δεύτερη, με έναν λόγο την σήκωσα από τον θάνατο, σαν από ύπνο.

Ποιος λοιπόν έχει δαιμόνιο; Εγώ ή εσείς; Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά τη δίκαιη κρίση να κρίνετε. Εσείς, αφού με τα πλαστά λόγια της Ιεζάβελ σκοτώσατε τον Ναβουθαί και ξεριζώσατε το αμπέλι, που είναι η πηγή της ευφροσύνης, το κάνατε λαχανόκηπο, δηλαδή τροφή για τους ασθενείς, όπως λέει ο Απόστολος: «Διότι ο ασθενής τρώει λάχανα»· εγώ όμως, αυτούς που έμοιαζαν με χαμηλά λάχανα, αυτούς που είχαν καταπέσει εξαιτίας της αρρώστιας, εν ριπή οφθαλμού τους θεράπευσα και τους αποκατέστησα, τους μετέδωσα ως τροφή τον ουράνιο άρτο, και πάλι τους καλλιέργησα στην ίδια τάξη λέγοντας: «Εγώ είμαι η άμπελος και εσείς τα κλήματα». Ποιος λοιπόν έχει δαιμόνιο, εγώ ή εσείς; Πείτε μου. Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά τη δίκαιη κρίση να κρίνετε. Εσείς, αφού πριονίσατε τον Ησαΐα με ξύλινο πριόνι, τον διαμελίσατε· εγώ όμως, την ανθρωπότητα που είχε διαλυθεί από τον θάνατο, αφού τη συνάρμοσα με τη μετοχή της στο ξύλο του σταυρού, την ανέστησα. Ποιος λοιπόν έχει δαιμόνιο, εγώ ή εσείς; Πείτε μου. Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά τη δίκαιη κρίση να κρίνετε. Εσείς, αφού ρίξατε τον προφήτη Ιερεμία σε λάκκο με βούρκο, τον πνίξατε· εγώ τον προφητικό λόγο, που είχε πεθάνει μέσα στον βούρκο των ηδονών σας, τον ανέσυρα και τον εγκαθίδρυσα στις ψυχές εκείνων που με υπακούουν. Ποιος λοιπόν έχει δαιμόνιο, εγώ ή εσείς; Πείτε μου. Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά τη δίκαιη κρίση να κρίνετε.

Εσείς σκοτώσατε τον μέγα Ζαχαρία μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου· το δε όνομα Ζαχαρίας ερμηνεύεται, μνήμη Θεού. Εγώ δε, όταν ήλθα, αυτόν τον Ζαχαρία, τη μνήμη του Θεού, τον οποίο εσείς θανατώσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου, δηλαδή μεταξύ του σώματος και της ψυχής (διότι ναός της ψυχής είναι το σώμα, όπως ακριβώς και θυσιαστήριο του Θεού είναι η ψυχή, στην οποία αναπέμπεται η προσφορά της λογικής λατρείας και τα θυμιάματα των προσευχών)· αυτήν τη μνήμη του Θεού, αφού τη ζωοποίησα, την εγκατέστησα στις καρδιές των ανθρώπων, ώστε όλοι όσοι τη δεχθούν να ιερατεύουν στον Θεό. Ποιος λοιπόν έχει δαιμόνιο, εγώ ή εσείς; Πείτε. Μην κρίνετε κατ' όψιν, αλλά να κρίνετε με δίκαιη κρίση. Αυτόν τον λόγο τον θυμούνται και οι μαθητές του Κυρίου. Διότι, όταν εγκαλούνταν από τους γραμματείς και τους Φαρισαίους να μη διδάσκουν στο όνομα του Χριστού, με τα λόγια: «Δεν σας δώσαμε ρητή παραγγελία να μη διδάσκετε στο όνομα του Ιησού; Και ιδού, έχετε γεμίσει την Ιερουσαλήμ με τη διδαχή σας»· τότε εκείνοι αποκρίνονται, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα την άδικη κρίση τους, και λέγοντας: «Εάν είναι δίκαιο να ακούμε εσάς περισσότερο παρά τον Θεό, κρίνετε το εσείς». Δες, αγαπητέ, και τον προφήτη, στον ψαλμό που μόλις ψάλθηκε σε εμάς, να μιλάει ολοφάνερα για την ένσαρκη παρουσία του Κυρίου και για το ότι δεν πρέπει να κρίνουμε άδικα: «Ο Θεός στάθηκε», λέει, «σε σύναξη θεών, και ανάμεσα σε θεούς θα κρίνει».

Ο Θεός, λοιπόν, στάθηκε σε συναγωγή θεών, και ανάμεσά τους θα κρίνει θεούς. Θα διακρίνει τους θεούς από εκείνους που ήταν άλλοτε θεοί των Ιουδαίων. Και το Άγιο Πνεύμα τούς λέει: «Έως πότε θα κρίνετε άδικα και θα προσωποληπτείτε υπέρ των αμαρτωλών;». Και ο Κύριος λέει: «Μην κρίνετε σύμφωνα με την εξωτερική εμφάνιση, αλλά να κρίνετε με δίκαιη κρίση».

Επομένως εσείς παραβαίνετε τον νόμο, όχι εγώ. Αφήνοντας λοιπόν το να καταδικάζετε τους εαυτούς σας, κατηγορείτε εμένα ως παραβάτη του νόμου, επειδή θεράπευσα έναν άνθρωπο το Σάββατο. Το δε «Κανείς από εσάς δεν τηρεί τον νόμο», το είπε, διότι όλοι με τους οποίους συνομιλούσε, ζητούσαν να τον σκοτώσουν. Δες δε, πώς αυτός μεν συνομιλεί μαζί τους με πράα φωνή· εκείνοι όμως υβριστικά και με θράσος λένε: «Έχεις δαιμόνιο»· γι' αυτό τον λόγο λοιπόν υβρίζουν, νομίζοντας ότι θα τον καταπλήξουν προκαταβολικά και θα τον εκφοβίσουν. Αναφέρει δε ότι ο Μωυσής έδωσε τον νόμο, αν και ο ίδιος είναι ο Κύριος του Μωυσή και ο χορηγός του νόμου, εξαιτίας της ασθένειας και της αναισθησίας των Ιουδαίων. Διότι πώς θα ανέχονταν να ακούσουν ότι δεν τους έδωσε ο Μωυσής τον νόμο, αλλά ο ίδιος ο Δεσπότης και Κύριος του Μωυσή; «Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε: Ένα έργο έκανα και όλοι θαυμάζετε γι' αυτό. Ο Μωυσής σας έδωσε την περιτομή, όχι ότι προέρχεται από τον Μωυσή, αλλά από τους πατέρες· και το Σάββατο περιτέμνετε άνθρωπο. Εάν ο άνθρωπος δέχεται την περιτομή το Σάββατο, για να μην καταλυθεί ο νόμος του Μωυσή, εξοργίζεστε με εμένα, επειδή έκανα ολόκληρο άνθρωπο υγιή το Σάββατο; Μην κρίνετε σύμφωνα με την εξωτερική εμφάνιση, αλλά να κρίνετε τη δίκαιη κρίση.» Μέσα από έναν συλλογισμό αποδεικνύει ότι μάταια μαίνονται εναντίον του και λέει: «Ένα έργο έκανα» το Σάββατο, την ανόρθωση του παραλύτου, «και όλοι θαυμάζετε γι' αυτό», αντί του.

Είναι Σάββατο. Επομένως, εάν το Σάββατο καταλύθηκε από τον ίδιο τον Μωυσή εξαιτίας της περιτομής, και σε τίποτα δεν εμποδίζει η ημέρα του Σαββάτου να περιτμηθεί άνθρωπος, αλλά ακόμη κι αν τύχει η όγδοη ημέρα να είναι Σάββατο, καταλύεται ο νόμος για την αργία του Σαββάτου, ώστε να μην καταλυθεί ο νόμος της περιτομής· εάν λοιπόν αυτά έχουν έτσι, γιατί εξοργίζεστε και θυμώνετε εναντίον μου, επειδή θεράπευσα ολόκληρο άνθρωπο το Σάββατο; Και μάλιστα η περιτομή δεν προερχόταν από τον Μωυσή, αλλά από τους πατέρες· αλλά όμως αυτή, αν και δεν ήταν του Μωυσή, κατέλυσε τον νόμο περί του Σαββάτου που είχε τεθεί από τον Μωυσή. Και από τη μια η περιτομή, που προκαλεί πόνο, δεν εμποδίζεται από το Σάββατο· ενώ εγώ που ελευθέρωσα έναν άνθρωπο από τον πόνο, και τον έκανα υγιή, συκοφαντούμαι; «Μην κρίνετε κατ' όψιν», αντί του, να αποφασίζετε δίκαια και απροσωπόληπτα. Μην θέτετε τον Μωυσή, που καταλύει το Σάββατο μέσω της περιτομής, εκτός μέμψης· ενώ εμένα με κατακρίνετε, και αυτά επειδή κατέλυσα το Σάββατο για την ευεργεσία ενός ανθρώπου. Διότι το να θέτετε τον μεν Μωυσή εκτός μέμψης εξαιτίας του αξιώματος του προσώπου του, ενώ εμένα, που θεωρούμαι άδοξος, να με κατακρίνετε, αποτελεί σαφή προσωποληψία. «Έλεγαν λοιπόν μερικοί από τους Ιεροσολυμίτες: Δεν είναι αυτός που ζητούν να σκοτώσουν; Και να που μιλάει με παρρησία, και δεν του λένε τίποτα. Μήπως άραγε κατάλαβαν αληθινά οι άρχοντες ότι αυτός είναι αληθινά ο Χριστός;»