ἄμφω τοιγαροῦν ἡμῖν τῆς ἁγίας παρατιθείσης γραφῆς, καὶ τῶν ἱερῶν γραμμάτων καὶ πόθεν ἔσται λεγόντων τὸ κατὰ σάρκα Χριστὸς, καὶ ἀζήτητον τιμώντων σιγῇ τὴν ἐκ Πατρὸς ὕπαρξιν, πῶς οὐκ ἄν τις εὐλόγως οὐ μετρίως ἀμαθαίνοντας τοὺς Ἰουδαίους εὑρὼν, πλατὺ γελάσας ἐρεῖ Οὐκ ἀπὸ μόνου τοῦ μὴ γινώσκεσθαι τὴν γενεὰν τοῦ Χριστοῦ, τὰ ἐπ᾽ αὐτῷ ζητητέον, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ γινώσκεσθαι τίς καὶ πόθεν ὁρμᾶται τὸ κατὰ σάρκα; <Ἔκραξεν οὖν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων ἐν τῷ ἱερῷ καὶ λέγων Κἀμὲ οἴδατε, καὶ οἴδατε πόθεν εἰμί.> Ἀλλήλοις ἠρέμα ψιθυριζόντων ἐκεῖνα τῶν Ἱεροσολυμιτῶν· οὐ γὰρ ἀπετόλμων “ἐν παῤῥησίᾳ λαλεῖν διὰ τὸν ”φόβον τῶν Ἰουδαίων,” καθὰ γέγραπται· δέχεται πάλιν τῶν εἰρημένων τὴν γνῶσιν θεοπρεπῶς ὁ Χριστός. ἐπειδὴ δὲ προσωφελεῖν ὅτι πρέποι διεσκόπει τοὺς ἄνδρας, παραχρῆμα δεικνύει θεοπρεπῆ πάλιν ἐν ἑαυτῷ τὴν ἐνέργειαν, καὶ ὅτι πάντων ἔχει τὴν γνῶσιν ἀνακαλύπτει σαφῶς. ἐξαίρει μὲν γὰρ εἰς ὕψος τὴν βοὴν, καίτοι πρότερον οὐκ εἰωθὼς τοῦτο πράττειν αὐτὸς, διελέγχει δὲ πάλιν ὡς οὐκ ἔχοντας ἑδραῖον τὸν νοῦν τῆς θεοπνεύστου γραφῆς, καὶ ῥίζαν ποιεῖται τοῖς ἑαυτοῦ λόγοις τὸ ἐν παραβύστῳ καὶ μόλις ἀπεπτυσμένον. εἶτα πρὸς τούτοις ἔτι καὶ ἐξ ὧν ὅτι χρὴ μὴ πιστεύειν ᾤοντο παραφρόνως, διὰ τούτων αὐτῶν ὅτι προσήκει πιστεύειν αὐτοὺς ἀναπείθει γοργῶς· ἔστι δὲ τῶν λεγομένων τοιοῦτος ὁ νοῦς.
Μετάφραση
Εφόσον, λοιπόν, η Αγία Γραφή μάς παραθέτει και τα δύο, και καθώς τα ιερά κείμενα αναφέρουν από πού θα προέλθει ο Χριστός κατά σάρκα, ενώ τιμούν με σιγή ως ανεξιχνίαστη την ύπαρξή Του από τον Πατέρα, πώς να μην πει κανείς εύλογα, βρίσκοντας τους Ιουδαίους να είναι σε υπερβολικό βαθμό αμαθείς, γελώντας πλατιά: «Όχι μόνο από το γεγονός ότι δεν γνωρίζεται η γενεά του Χριστού πρέπει να αναζητηθούν τα όσα Τον αφορούν, αλλά και από το ότι γνωρίζεται ποιος είναι και από πού προέρχεται κατά σάρκα;» «Έκραξε, λοιπόν, ο Ιησούς διδάσκοντας στο ιερό και λέγοντας: Και εμένα γνωρίζετε, και γνωρίζετε από πού είμαι». Ενώ οι Ιεροσολυμίτες ψιθύριζαν σιγά μεταξύ τους αυτά τα λόγια – διότι δεν τολμούσαν να μιλούν «με παρρησία εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων», όπως έχει γραφτεί – ο Χριστός λαμβάνει πάλι γνώση των όσων ειπώθηκαν με τρόπο θεοπρεπή. Επειδή δε έκρινε ότι έπρεπε να ωφελήσει περαιτέρω τους άνδρες, αμέσως δείχνει πάλι τη θεοπρεπή Του ενέργεια, και αποκαλύπτει σαφώς ότι κατέχει τη γνώση των πάντων. Διότι, αφενός υψώνει τη φωνή Του, αν και προηγουμένως δεν είχε συνηθίσει να πράττει κάτι τέτοιο ο Ίδιος, και αφετέρου τους ελέγχει πάλι ότι δεν έχουν εδραιωμένο τον νου τους στη θεόπνευστη Γραφή, και κάνει ρίζα για τα δικά Του λόγια εκείνο που ειπώθηκε στα κρυφά και μόλις ψιθυρίστηκε. Έπειτα, επιπλέον, από τα ίδια τα επιχειρήματα με τα οποία παράλογα θεωρούσαν ότι δεν πρέπει να πιστεύουν, μέσα από αυτά ακριβώς τους πείθει γρήγορα ότι αρμόζει να πιστεύουν· το δε νόημα των λεγομένων είναι το εξής.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες