Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:29

Πώς δε θα αποδεχθείς τα λόγια του Δεσπότη που λέγει: «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα»; Και πάλι, ομιλώντας περί του Πατρός, λέγει: «Από αυτόν προέρχομαι, και εκείνος με απέστειλε»· προσθέτει δε και το τρίτο: «Εγώ», λέγει, «θα παρακαλέσω τον Πατέρα μου, και θα σας δώσει άλλον Παράκλητο». Όταν λοιπόν για μεν τον εαυτό του λέγει «Εγώ», για δε τον Πατέρα «Εκείνος», και για το Πνεύμα «άλλος», πώς δεν αποτελεί σαφή αποστασία το να αρνείσαι τα τρία, και να λέγεις ότι είναι μόνος αυτός που διακηρύττει: «Δεν είμαι μόνος, διότι ο Πατέρας που με απέστειλε είναι μαζί μου»; Χρησιμοποιεί μάλιστα και ρήση του νόμου, και μέσω αυτής παριστάνει ότι είναι δύο, ο ίδιος και ο Πατέρας: «Διότι στον δικό σας νόμο», λέγει, «είναι γεγραμμένο ότι η μαρτυρία δύο ανθρώπων είναι αληθής. Εγώ», λέγει, «είμαι αυτός που μαρτυρώ για τον εαυτό μου, και μαρτυρεί για εμένα ο Πατέρας που με απέστειλε». Ιδού, λοιπόν, δύο πρόσωπα, και εάν δεν παραδέχεσαι ότι είναι πράγματι δύο, υποστηρίζοντας αυτό ούτε τη μαρτυρία αφήνεις να υφίσταται ως αληθινή.

Ότι δε θα βρούμε πως στους Ιουδαίους ήταν συνηθισμένο να προφητεύουν ψευδώς, θα το διαπιστώσουμε αβίαστα μελετώντας τους λόγους των προφητών. Διότι σαφέστατα λέει κάπου ο Δεσπότης των πάντων για αυτούς: «Δεν απέστελλα τους προφήτες, και αυτοί έτρεχαν· δεν τους μίλησα, και αυτοί προφήτευαν». Και πάλι στον Ιερεμία: «Οι προφήτες προφητεύουν ψευδώς στο όνομά μου, δεν τους απέστειλα ούτε τους μίλησα ούτε τους έδωσα εντολή· διότι σας προφητεύουν οράσεις και οιωνούς και προφητείες της δικής τους καρδιάς». Ελέγχεται λοιπόν για αυτό ο αλαζόνας Ιουδαίος, επειδή απέδωσε και στον ίδιο τον Χριστό το θράσος που έχει ο ίδιος απέναντι στον Θεό, δηλαδή την ψευδοπροφητεία. Και το να μην πιστεύουν καθόλου σε αυτόν που διακηρύττει ότι έχει αποσταλεί από τον Θεό και από τον Πατέρα, τι άλλο θα μπορούσε να είναι παρά το να του κραυγάζουν ξεκάθαρα: «ψευδοπροφητεύεις, μιμούμενος σε εμάς τα δικά μας έργα»; <Τον οποίο εσείς δεν γνωρίζετε, εγώ όμως τον γνωρίζω, διότι προέρχομαι από αυτόν, και εκείνος με απέστειλε.> Λέγατε, λέει, προηγουμένως: «Ο Χριστός, όταν έρθει, κανείς δεν γνωρίζει από πού είναι». Αλλά εφόσον νομίζετε ότι αυτό είναι ορθό, και το υποστηρίζετε ως αληθές, συμφωνώ με τους λόγους σας περί αυτού. Διότι ο Πατέρας από τον οποίο προέρχομαι είναι μεν αληθινός, αλλά σε εσάς είναι άγνωστος.

Όταν δε λέει, «Από αυτόν προέρχομαι», δεν το λέει ως προφήτης που διδάσκεται, αλλά ως κάποιος που τον βλέπει και είναι μαζί του. «Διότι εγώ τον γνωρίζω», λέει, «επειδή προέρχομαι από αυτόν». Βλέπεις πώς με κάθε τρόπο εδραιώνει το «Δεν ήλθα από τον εαυτό μου» και το «Εκείνος που με έστειλε είναι αληθινός», πολεμώντας ακριβώς αυτό, το να μη θεωρηθεί δηλαδή αλλότριος προς τον Θεό; Και παρατήρησε πόσο μεγάλο είναι το κέρδος από την ταπεινότητα των λόγων του. Διότι μετά από αυτά πολλοί, αναφέρει, έλεγαν: «Ο Χριστός όταν έλθει, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία από όσα έκανε αυτός;»

Αυτοί λοιπόν οι Ιεροσολυμίτες ομολογούν ότι γνωρίζουν τη γέννηση κατά σάρκα και από πού προέρχεται. Εκείνη όμως προ των αιώνων, σύμφωνα με την οποία κανείς δεν γνωρίζει από πού προέρχεται ο Χριστός, δεν την ομολογούν. Γι' αυτό, μη αναλογιζόμενοι ότι είναι διπλός, και ότι το ένα μέρος γνωρίζεται, ενώ το άλλο όχι, λένε πως δεν είναι αυτός ο Χριστός. «Έκραζε, λοιπόν, ο Ιησούς διδάσκοντας στο ιερό και λέγοντας: Και εμένα γνωρίζετε, και γνωρίζετε από πού είμαι. Και δεν έχω έρθει από τον εαυτό μου, αλλά είναι αληθινός εκείνος που με έστειλε, τον οποίο εσείς δεν γνωρίζετε. Εγώ όμως τον γνωρίζω, διότι από αυτόν προέρχομαι, και εκείνος με απέστειλε». Επειδή το «Γνωρίζουμε αυτόν, από πού προέρχεται» το έλεγαν για κανέναν άλλο λόγο παρά επειδή ήθελαν να δείξουν ότι προέρχεται από τη γη και ότι είναι γιος ξυλουργού, γι' αυτό και ο ίδιος τους ανάγει στον ουρανό λέγοντας: «Και εμένα γνωρίζετε, και γνωρίζετε από πού είμαι», δηλαδή, Ακόμη και αν εξαιτίας της κακίας σας το αποκρύπτετε, παρ' όλα αυτά γνωρίζετε από πού είμαι, ότι προέρχομαι από τον ουρανό.

Διότι, επειδή από εκεί είναι ο Πατέρας μου, είναι ολοφάνερο ότι και εγώ από εκεί είμαι, και ότι από εκείνον απεστάλην, ο οποίος είναι αληθινός. Και επειδή εκείνος είναι αληθινός, και εγώ θα πρέπει να είμαι αληθινός, και όχι πλάνος. Διότι ο αληθινός δεν θα ήθελε να αποστείλει κάποιον πλάνο και ψεύτη. Αυτόν όμως που με απέστειλε, εσείς μεν δεν τον γνωρίζετε, αλλά τον αγνοείτε με την άγνοια που προέρχεται από τα έργα. Διότι, όπως λέει ο Παύλος, υπάρχει άγνοια εντός της γνώσης. Ομολογούν, λέει, ότι γνωρίζουν τον Θεό, αλλά με τα έργα τους τον αρνούνται. Και εσείς λοιπόν οι Ιουδαίοι δεν γνωρίζετε τον Πατέρα μου εξαιτίας των πονηρών σας έργων και της χείριστης προαίρεσής σας. «Εγώ όμως τον γνωρίζω.» Διότι δεν με εμποδίζουν ούτε πονηρή προαίρεση ούτε έργα που δεν αρέσουν σε εκείνον, ως προς την επίγνωσή του. «Διότι από αυτόν προέρχομαι» δηλαδή εξ αυτού, όχι από άλλη ουσία, ούτε είμαι ξένος προς αυτόν, «και εκείνος με απέστειλε.» Πρόσεξε δε εδώ ότι δηλώνονται οι δύο φύσεις του Χριστού. Διότι με το, «Από αυτόν προέρχομαι,» δηλώνεται η ουσία της θεότητας, ενώ με το, «Και εκείνος με απέστειλε,» το ανθρώπινο. Διότι απόστολος ονομάζεται ως προς το ανθρώπινο, καθότι και δούλος ονομάζεται ο Υιός του Θεού. «Ζητούσαν λοιπόν να τον πιάσουν, και κανείς δεν έβαλε πάνω του τα χέρια, διότι δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα του. Πολλοί λοιπόν από το πλήθος πίστεψαν σε αυτόν, και έλεγαν, ότι ο Χριστός όταν έλθει, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία από αυτά που έκανε αυτός;»