Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:31

Ωστόσο, προς το παρόν θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τούτο, ότι δηλαδή στις θείες Γραφές βρίσκουμε πως η λέξη «ώρα» σημαίνει τον κατάλληλο «καιρό» για το κάθε πράγμα. Και διακηρύσσει μεν ο θαυμάσιος Παύλος και φανερώνει τη σημασία της ονομαζόμενης ώρας λέγοντας: «Και τούτο, επειδή γνωρίζετε τον καιρό, ότι είναι πλέον ώρα να εγερθείτε από τον ύπνο· η νύχτα προχώρησε και η μέρα πλησίασε». Βλέπεις ότι, αφού προέταξε τον όρο «καιρός», στη συνέχεια πρόσθεσε την «ώρα», δηλώνοντας το ίδιο πράγμα διά του ιδίου, και όχι κάτι διαφορετικό. Διότι ήταν καιρός όσοι ήταν βυθισμένοι στον λήθαργο των αμαρτιών να ξυπνήσουν και να ανοίξουν τα μάτια τους προς το συμφέρον τους, και να εγερθούν προς τη θεοφιλή νήψη. <Από το πλήθος, λοιπόν, πολλοί πίστεψαν σε αυτόν και έλεγαν: Ο Χριστός, όταν έλθει, μήπως πρόκειται να κάνει περισσότερα σημεία από όσα έκανε αυτός;> Αξίζει να δούμε πόση οικονομία κρύβει ο λόγος σε αυτά και πώς εισάγεται πάλι με αρμονία μετά τα προηγούμενα. Διότι, αφού προείπε ότι οι Ιουδαίοι ζητούσαν να τον συλλάβουν και να τον παγιδεύσουν στα δίχτυα της παραφροσύνης τους για έναν τόσο σκληρό και άκαιρα σχεδιασμένο κίνδυνο, τώρα παρουσιάζει τα πλήθη που είχαν πιστέψει, ώστε να ομολογηθούν πλέον τα κακουργήματα των αρχόντων εναντίον του. Διότι ο λαός απέχει τόσο πολύ από το να σκέφτεται να συμπεριφερθεί υβριστικά απέναντί του, ώστε συνάγει ήδη τα συμπεράσματα από τα θαύματα, και ομολογεί ρητά ότι πρέπει πλέον να προσκολληθούν στις διδασκαλίες του.

Έχοντας λοιπόν ασχοληθεί πάρα πολύ με τις ιερότατες Γραφές και όντας εξοικειωμένος με τις διατάξεις των νόμων, από πού δεν κατάλαβες, λέει, ότι δεν πρέπει να περιμένουμε προφήτη από τη Γαλιλαία; Αυτός λοιπόν είναι ο σκοπός που ενυπάρχει στα λόγια των Φαρισαίων. Πρέπει όμως να παρατηρήσουμε πάλι το εξής: διότι αυτοί που περιφρονούν τα πλήθη επειδή δεν γνωρίζουν τίποτα από όσα θα έπρεπε να γνωρίζουν, και τα κατηγορούν για πάρα πολύ μεγάλη αμάθεια, και τα αποστρέφονται με αηδία και τα αποκαλούν υπεροπτικά απαίδευτα, οι ίδιοι συλλαμβάνονται να πάσχουν από τα χειρότερα, χωρίς να υπερέχουν σε τίποτα από την απειρία εκείνων. Διότι τα πλήθη αφενός, αποδεχόμενα τα θαύματα του Χριστού και συγκεντρώνοντας ήδη κάπως σιγά-σιγά την πίστη σε αυτόν, άλλοτε μεν έλεγαν: «Ο Χριστός, όταν έλθει, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία από όσα έκανε αυτός;». Άλλοτε πάλι, παρασυρόμενα μακριά από αυτή την τόσο ορθή γνώμη, έσφαλλαν μόνο εξαιτίας της Ναζαρέτ, που βρίσκεται στη Γαλιλαία, στην οποία η θεία Γραφή διακηρύσσει ότι ανατράφηκε ο Κύριος. Γι' αυτό έλεγαν: «Μήπως από τη Γαλιλαία έρχεται ο Χριστός; Δεν είπε η Γραφή ότι ο Χριστός έρχεται από το σπέρμα του Δαβίδ και από τη Βηθλεέμ, το χωριό όπου βρισκόταν ο Δαβίδ;». Ενώ αυτοί που γελούσαν πλατιά για την απαιδευσία του λαού και εξαιτίας αυτού τους αποκαλούσαν καταραμένους, δεν βρίσκονταν σε καλύτερη μοίρα από την άγνοια εκείνων. Διότι, ιδού, και αυτοί λένε: «Ερεύνησε και δες ότι δεν έχει εγερθεί προφήτης από τη Γαλιλαία».

Όταν δε λέει, «Από αυτόν προέρχομαι», δεν το λέει ως προφήτης που διδάσκεται, αλλά ως κάποιος που τον βλέπει και είναι μαζί του. «Διότι εγώ τον γνωρίζω», λέει, «επειδή προέρχομαι από αυτόν». Βλέπεις πώς με κάθε τρόπο εδραιώνει το «Δεν ήλθα από τον εαυτό μου» και το «Εκείνος που με έστειλε είναι αληθινός», πολεμώντας ακριβώς αυτό, το να μη θεωρηθεί δηλαδή αλλότριος προς τον Θεό; Και παρατήρησε πόσο μεγάλο είναι το κέρδος από την ταπεινότητα των λόγων του. Διότι μετά από αυτά πολλοί, αναφέρει, έλεγαν: «Ο Χριστός όταν έλθει, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία από όσα έκανε αυτός;»

Πόσα σημεία; Και όμως, τρία ήταν τα σημεία: του οίνου, του παραλυτικού, και του υιού του βασιλικού· και κανένα περισσότερο δεν διηγήθηκε ο ευαγγελιστής. Από αυτό γίνεται φανερό εκείνο που πολλές φορές είπα, ότι δηλαδή τα πολλά τα προσπερνούν, και μας ομιλούν για εκείνα για τα οποία οι άρχοντες ενεργούσαν κακόβουλα. Ζητούσαν, λοιπόν, να τον συλλάβουν και να τον θανατώσουν. Ποιοι; Όχι το πλήθος, το οποίο δεν επιθυμούσε την εξουσία ούτε ήταν δυνατόν να κυριευθεί από φθόνο, αλλά οι ιερείς. Διότι οι άνθρωποι του πλήθους έλεγαν: «Ο Χριστός, όταν έλθει, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία;»

Τι σημαίνει λοιπόν το: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα, όπως είπε η Γραφή»; Εδώ πρέπει να τεθεί σημείο στίξεως, ώστε η φράση «Ποταμοί θα ρεύσουν από την κοιλία του» να αποτελεί δική του απόφανση. Διότι, επειδή πολλοί έλεγαν: «Αυτός είναι ο Χριστός» και «Όταν έλθει ο Χριστός, μήπως θα επιτελέσει περισσότερα σημεία;», δείχνει ότι πρέπει να έχουν ορθή τη γνώση και να πιστεύουν όχι τόσο εξαιτίας των σημείων, όσο εξαιτίας των Γραφών. Πολλοί, βεβαίως, μολονότι τον είδαν να θαυματουργεί, δεν τον αποδέχονταν ως τον Χριστό· αντίθετα, επρόκειτο να πουν: «Δεν λέγουν οι Γραφές ότι ο Χριστός έρχεται από το σπέρμα του Δαβίδ;». Και αυτά τα ανέλυε από κάθε πλευρά, θέλοντας να δείξει ότι δεν αποφεύγει την απόδειξη που προκύπτει μέσα από αυτές, και τους παραπέμπει και πάλι στις Γραφές.

Και βλέποντας τα σημεία που επιτελούσε, έλεγαν: Μήπως αυτός είναι ο Χριστός; Άλλοι πάλι έλεγαν: Όταν έλθει ο Χριστός, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία από όσα έκανε αυτός; Και αυτοί οι ίδιοι, εξαιτίας αυτού, επιθυμούσαν να πιστέψουν σε αυτόν, λέγοντας: Τι σημείο μας δείχνεις, για να δούμε και να σε πιστέψουμε;

Διότι, επειδή από εκεί είναι ο Πατέρας μου, είναι ολοφάνερο ότι και εγώ από εκεί είμαι, και ότι από εκείνον απεστάλην, ο οποίος είναι αληθινός. Και επειδή εκείνος είναι αληθινός, και εγώ θα πρέπει να είμαι αληθινός, και όχι πλάνος. Διότι ο αληθινός δεν θα ήθελε να αποστείλει κάποιον πλάνο και ψεύτη. Αυτόν όμως που με απέστειλε, εσείς μεν δεν τον γνωρίζετε, αλλά τον αγνοείτε με την άγνοια που προέρχεται από τα έργα. Διότι, όπως λέει ο Παύλος, υπάρχει άγνοια εντός της γνώσης. Ομολογούν, λέει, ότι γνωρίζουν τον Θεό, αλλά με τα έργα τους τον αρνούνται. Και εσείς λοιπόν οι Ιουδαίοι δεν γνωρίζετε τον Πατέρα μου εξαιτίας των πονηρών σας έργων και της χείριστης προαίρεσής σας. «Εγώ όμως τον γνωρίζω.» Διότι δεν με εμποδίζουν ούτε πονηρή προαίρεση ούτε έργα που δεν αρέσουν σε εκείνον, ως προς την επίγνωσή του. «Διότι από αυτόν προέρχομαι» δηλαδή εξ αυτού, όχι από άλλη ουσία, ούτε είμαι ξένος προς αυτόν, «και εκείνος με απέστειλε.» Πρόσεξε δε εδώ ότι δηλώνονται οι δύο φύσεις του Χριστού. Διότι με το, «Από αυτόν προέρχομαι,» δηλώνεται η ουσία της θεότητας, ενώ με το, «Και εκείνος με απέστειλε,» το ανθρώπινο. Διότι απόστολος ονομάζεται ως προς το ανθρώπινο, καθότι και δούλος ονομάζεται ο Υιός του Θεού. «Ζητούσαν λοιπόν να τον πιάσουν, και κανείς δεν έβαλε πάνω του τα χέρια, διότι δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα του. Πολλοί λοιπόν από το πλήθος πίστεψαν σε αυτόν, και έλεγαν, ότι ο Χριστός όταν έλθει, μήπως θα κάνει περισσότερα σημεία από αυτά που έκανε αυτός;»

Η λέξη «ώρα», λοιπόν, φανερώνει το ακριβές της σοφίας και της πρόνοιας του Σωτήρος. «Πολλοί δε πίστεψαν σε αυτόν, λέγοντας: Μήπως ο Χριστός θα κάνει περισσότερα θαύματα από όσα έκανε αυτός;» Μιλούν βέβαια για το κρασί στην Κανά, για τον γιο του βασιλικού, για τον παράλυτο, για τους άρτους, και γενικώς για όλα τα άλλα, τα οποία ούτε οι ευαγγελιστές δεν μνημονεύουν ονομαστικά λόγω του πλήθους τους. Πλην όμως, αν και ακούς ότι πίστεψαν πολλοί, εντούτοις η πίστη τους δεν ήταν σταθερή, αλλά τέτοια που είναι φυσικό να έχει ο απλός όχλος, ο οποίος μεταβάλλει τις γνώμες του από τη μια στιγμή στην άλλη. «Άκουσαν οι Φαρισαίοι το πλήθος να ψιθυρίζει αυτά για εκείνον· και έστειλαν υπηρέτες οι Φαρισαίοι και οι αρχιερείς, για να τον συλλάβουν. Είπε λοιπόν σε αυτούς ο Ιησούς: Ακόμα λίγο χρόνο είμαι μαζί σας, και πηγαίνω προς αυτόν που με έστειλε. Θα με ζητήσετε, και δεν θα με βρείτε· και εκεί όπου είμαι εγώ, εσείς δεν μπορείτε να έρθετε. Είπαν λοιπόν οι Ιουδαίοι μεταξύ τους:»