Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:32

Όχι άκομψα, λοιπόν, ούτε ανάρμοστα προς το πρέπον θα μπορούσε κανείς να αποδώσει τέτοια λόγια στους Ιουδαίους. Πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι εξαιτίας των δυστροπιών των ηγετών καταστράφηκε ο λαός. Διότι οι μεν (ο λαός) ήταν άριστοι κριτές, οδηγούμενοι από τη λαμπρότητα των θαυμάτων στο χρέος να πιστέψουν, αναμένοντας απλώς τη γνώμη των ηγετών για τον Χριστό· οι δε (οι ηγέτες) ήταν τόσο φοβεροί στην ωμότητα, ώστε να επιχειρούν να βλάψουν Εκείνον που είχε προαναγγελθεί με μεγάλες ελπίδες, και που ήδη είχε γίνει πιστευτός μέσω των όσων επιτελούσε. <Άκουσαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τον όχλο να ψιθυρίζει αυτά για αυτόν.> Αγανακτεί βέβαια το πλήθος εναντίον των ηγετών, και πολύ δικαιολογημένα. Και ξεσήκωνε μεγάλη κατακραυγή για τον Σωτήρα μας Χριστό, όχι επειδή ήταν ασυνήθιστος και θαυματουργός πέρα από κάθε προσδοκία, ούτε επειδή ήρθε να διδάξει πράγματα ανώτερα από τη νομική λατρεία· αλλά επειδή δεν είχε γίνει ακόμη αποδεκτός από τους αρχιερείς και τους Φαρισαίους, παρότι είχε δόξα ισάξια με τα λεγόμενα από τον Χριστό, και σε τίποτα απολύτως δεν υπολειπόταν από όσα διέδιδαν γι' αυτόν οι φήμες ή προκήρυξε ο λόγος των αγίων προφητών.

Δικαίως, λοιπόν, τους κατηγορούν ως ανθρώπους που έχουν ήδη κυριευθεί από φθόνο, παρά ως ανθρώπους που φροντίζουν πραγματικά για τη σωτηρία του λαού. Και επειδή γίνεται πολύς λόγος που τους κατηγορεί για αυτά, το γεγονός δεν διαφεύγει από τους άρχοντες, και, όπως είναι φυσικό, το πλήθος έχει έρθει σε σύγκρουση μαζί τους, καθώς ευλόγως έχει ήδη εκπλαγεί από τον Κύριο, διψά υπερβολικά να πιστέψει σε αυτόν και πλέον δεν αντέχει καθόλου τον ζυγό της πλεονεξίας των αρχόντων, έχοντας στον νου του να κάνει εκείνο που λέγεται στους Ψαλμούς: «Ας διαρρήξουμε τους δεσμούς τους και ας απορρίψουμε από πάνω μας τον ζυγό τους». Διότι, επειδή δεν υπέταξαν τον νου του πλήθους στα διατάγματα του νόμου, αλλά τον υπέταξαν στις δικές τους επινοήσεις, και διδάσκοντας ως διδασκαλίες ανθρώπινες εντολές, εγκατέλειψαν την ευθεία και βατή οδό και έστελναν σε γκρεμούς και λάκκους εκείνους που ήταν ήδη έτοιμοι να σωθούν και οδηγούνταν από μόνοι τους στην ορθότητα της σκέψης. <Και έστειλαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι υπηρέτες για να τον πιάσουν.> Παρόλο που ο νόμος έχει διακηρύξει: «Αθώο και δίκαιο δεν θα σκοτώσεις», και έχει διαλαλήσει ξεκάθαρα παντού το «Δεν θα ακολουθήσεις το πλήθος στην κακία», οι νομοφύλακες τρέφουν φονικές διαθέσεις, ενώ ταυτόχρονα υπερηφανεύονται ότι θεωρούν σεπτά τα όσα παρέδωσε ο Μωυσής και συνηθίζουν να επιπλήττουν όλους τους άλλους αν δεν έχουν την ίδια στάση.

Γιατί λοιπόν, λέει, ρωτάς και καλείς σε απολογία αυτόν που ήδη υπέστη την επίθεση και έλαβε την τιμωρία πριν από τον έλεγχο; Μπορείς όμως να προσεγγίσεις τα λεγόμενα και διαφορετικά. Αυτοί που ήδη με μίσησαν, λέει, και με περιέβαλαν με τόσο φοβερές ατιμώσεις, αν τυχόν έλεγα κάτι για τον εαυτό μου, ίσως να μην δίσταζαν να φωνάξουν ότι λέω ψέματα. Επομένως, ας διδαχθείτε από τη φωνή άλλων. Η αναζήτηση των μαρτύρων είναι εντελώς εύκολη· διότι αυτοί εδώ υπήρξαν ακροατές των λόγων μου. Και ίσως νομίσει κανείς ότι, επειδή γνωρίζει τις καρδιές και τα νεφρά, υπέδειξε κάποιους από τους παρευρισκομένους ως αυτούς που τον άκουσαν τυχαία. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Διότι υπέδειξε κάποιους από τους υπηρέτες, οι οποίοι και παλαιότερα είχαν θαυμάσει τη διδασκαλία του, και το πώς ή το πότε, είναι πάλι αναγκαίο να το πούμε για τη σαφήνεια των λεγομένων. Λοιπόν, ο ίδιος αυτός ο θεσπέσιος Ευαγγελιστής μας έχει πει πάλι κάτι τέτοιο, ότι όταν κάποτε ο Σωτήρας μας Χριστός δίδασκε και ανέλυε στους Ιουδαίους που είχαν συγκεντρωθεί τον λόγο περί της βασιλείας των ουρανών, οι ηγέτες των ιουδαϊκών τάξεων πάλι οργίζονταν εσωτερικά και, τρέφοντας θερμό φθόνο εναντίον του, προσπαθούσαν να τον βγάλουν από τη μέση. Λέει δε έτσι ο Ευαγγελιστής: «Και απέστειλαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι υπηρέτες για να τον πιάσουν».

Όμως ούτε και αυτή η πίστη ήταν υγιής, αλλά έμοιαζε με πίστη ενός χυδαίου πλήθους. Διότι το να λένε, «Όταν έλθει», δεν ήταν γνώρισμα ανθρώπων που είχαν απόλυτα πεισθεί ότι αυτός είναι ο Χριστός. Ή αυτό λοιπόν πρέπει να πούμε, ή ότι ειπώθηκε από τα πλήθη συγκαταβατικά· επειδή δηλαδή οι άρχοντες αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να αποδείξουν ότι αυτός δεν είναι ο Χριστός, ας υποθέσουμε, έλεγαν, ότι αυτός δεν είναι ο Χριστός· μήπως εκείνος θα είναι καλύτερος από τούτον; Είναι αυτό που λέω πάντοτε, ότι δηλαδή οι πιο απλοϊκοί άνθρωποι δεν έλκονται από τη διδασκαλία, ούτε από τις ρητορείες, αλλά από τα θαύματα. Άκουσαν οι Φαρισαίοι το πλήθος να γογγύζει, και έστειλαν υπηρέτες για να τον συλλάβουν. Βλέπεις ότι η κατάλυση του Σαββάτου ήταν ένα πρόσχημα; Αυτό που τους εξόργιζε περισσότερο, ήταν τούτο. Διότι εδώ, μην έχοντας καμία κατηγορία να του προσάψουν, ούτε για όσα είχε πει, ούτε για όσα είχε πράξει, ήθελαν να τον συλλάβουν εξαιτίας του πλήθους. Και οι ίδιοι μεν δεν τολμούσαν, επειδή υποπτεύονταν τον κίνδυνο, έστελναν όμως τους υπηρέτες εντελώς εκτεθειμένους. Ω, τι τυραννία και τι μανία! Ή μάλλον, ω τι ανοησία! Αν και οι ίδιοι είχαν επιχειρήσει πολλές φορές και δεν το κατόρθωσαν, ανέθεσαν την υπόθεση στους υπηρέτες, απλώς για να ανακουφίσουν τον θυμό τους· καίτοι είχε διδάξει πολλά και στην κολυμβήθρα, και δεν έπραξαν τίποτε παρόμοιο, αλλά τον αναζήτησαν μεν, δεν επιχείρησαν όμως να τον πιάσουν. Εδώ όμως δεν το ανέχονται πλέον, επειδή το πλήθος ετοιμαζόταν να προστρέξει σε αυτόν. Τι λέγει λοιπόν ο Χριστός; «Ακόμη λίγο χρόνο είμαι μαζί σας».

Η λέξη «ώρα», λοιπόν, φανερώνει το ακριβές της σοφίας και της πρόνοιας του Σωτήρος. «Πολλοί δε πίστεψαν σε αυτόν, λέγοντας: Μήπως ο Χριστός θα κάνει περισσότερα θαύματα από όσα έκανε αυτός;» Μιλούν βέβαια για το κρασί στην Κανά, για τον γιο του βασιλικού, για τον παράλυτο, για τους άρτους, και γενικώς για όλα τα άλλα, τα οποία ούτε οι ευαγγελιστές δεν μνημονεύουν ονομαστικά λόγω του πλήθους τους. Πλην όμως, αν και ακούς ότι πίστεψαν πολλοί, εντούτοις η πίστη τους δεν ήταν σταθερή, αλλά τέτοια που είναι φυσικό να έχει ο απλός όχλος, ο οποίος μεταβάλλει τις γνώμες του από τη μια στιγμή στην άλλη. «Άκουσαν οι Φαρισαίοι το πλήθος να ψιθυρίζει αυτά για εκείνον· και έστειλαν υπηρέτες οι Φαρισαίοι και οι αρχιερείς, για να τον συλλάβουν. Είπε λοιπόν σε αυτούς ο Ιησούς: Ακόμα λίγο χρόνο είμαι μαζί σας, και πηγαίνω προς αυτόν που με έστειλε. Θα με ζητήσετε, και δεν θα με βρείτε· και εκεί όπου είμαι εγώ, εσείς δεν μπορείτε να έρθετε. Είπαν λοιπόν οι Ιουδαίοι μεταξύ τους:»