Ἐπ᾽ αὐτὸ δὲ δὴ πάλιν ἀναδραμοῦμαι τὸ προκείμενον. ἐγίνετο μὲν γὰρ ἐν προφήταις τὸ Πνεῦμα διὰ τὴν τοῦ προφητεύειν χρείαν· ἐνοικίζεται δὲ νῦν διὰ Χριστοῦ τοῖς πιστεύουσι, καὶ ἐν αὐτῷ πρῶτον ἀρξάμενον ὅτε γέγονεν ἄνθρωπος. ἔχει μὲν γὰρ ὡς Θεὸς ἀδιαστάτως, τὸ οὐσιωδῶς ἐκπεφυκὸς αὐτῷ, καὶ ἴδιον αὐτοῦ Πνεῦμα. χρίεται δὲ δι᾽ ἡμᾶς καὶ τὸ Πνεῦμα λαμβάνειν ὡς ἄνθρωπος λέγεται, οὐχ ἑαυτῷ τὴν τῶν θείων ἀγαθῶν ἐμπορίζων μετάληψιν, ἀλλὰ τῇ ἀνθρώπου φύσει, καθάπερ οὖν ἤδη προεδιδάξαμεν. ὅταν τοίνυν ἡμῖν ὁ θεῖος Εὐαγγελιστής Οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα λέγει ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη, τὴν ὁλοσχερῆ καὶ ὁλόκληρον κατοίκησιν ἐν ἀνθρώποις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σημαίνειν αὐτὸν ὑποτοπήσωμεν. <Ἐκ τοῦ ὄχλου οὖν ἀκούσαντές τινες τὸν λόγον τοῦτον ἔλεγον Οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης· ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ Χριστός.> Καταπλήττονται τὴν παῤῥησίαν ὡς θεοπρεπῆ, καὶ τοὺς λόγους ὁρῶντες οὐκέτι τοῖς ἀνθρώπου πρέποντας μέτροις, ἐπὶ τὴν τοῦ νόμου καταφεύγουσι μνήμην, ὡς προαγγείλαντος ἤδη περὶ Χριστοῦ, καὶ προφήτην ἀναστήσεσθαι καὶ λέγοντος τῷ πανσόφῳ Μωυσεῖ παραπλήσιον διαπορθμεύειν μέλλοντα τοὺς παρὰ Θεοῦ λόγους τῷ Ἰσραήλ.
Μετάφραση
Θα ανατρέξω λοιπόν πάλι στο προκείμενο ζήτημα. Διότι το Πνεύμα ερχόταν στους προφήτες για την ανάγκη της προφητείας, τώρα όμως ενοικεί μέσω του Χριστού σε αυτούς που πιστεύουν, και ξεκίνησε πρώτα από τον ίδιο, όταν έγινε άνθρωπος. Διότι, ως Θεός, κατέχει αδιαχώριστα το Πνεύμα που ουσιωδώς πηγάζει από αυτόν και είναι δικό του. Χρίεται όμως για εμάς και λέγεται ότι λαμβάνει το Πνεύμα ως άνθρωπος, όχι εξασφαλίζοντας για τον εαυτό του τη μετοχή των θείων αγαθών, αλλά για την ανθρώπινη φύση, όπως ακριβώς διδάξαμε προηγουμένως. Όταν λοιπόν ο θείος Ευαγγελιστής μας λέει «Διότι δεν υπήρχε ακόμη Πνεύμα, επειδή ο Ιησούς δεν είχε ακόμη δοξαστεί», ας κατανοήσουμε ότι εννοεί την πλήρη και ολοκληρωτική κατοίκηση του Αγίου Πνεύματος στους ανθρώπους. <Μερικοί λοιπόν από το πλήθος, ακούγοντας αυτόν τον λόγο, έλεγαν: Αυτός είναι αληθινά ο προφήτης· άλλοι έλεγαν ότι αυτός είναι αληθινά ο Χριστός.> Εκπλήσσονται από την παρρησία του ως θεοπρεπή, και βλέποντας ότι τα λόγια του δεν ταιριάζουν πλέον στα ανθρώπινα μέτρα, καταφεύγουν στην ανάμνηση του νόμου, ο οποίος είχε ήδη προαναγγείλει για τον Χριστό, λέγοντας ότι θα αναδειχθεί προφήτης παρόμοιος με τον πάνσοφο Μωυσή, ο οποίος επρόκειτο να μεταφέρει τα λόγια του Θεού στον Ισραήλ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες