Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 7:45

Αλλά κανείς δεν άπλωσε πάνω του τα χέρια, όχι από σεβασμό προς αυτόν, ούτε επειδή έβαλαν στους θυμούς τους το χαλινάρι της ευσέβειας, αλλά επειδή συντρίφθηκαν μόνο από τη δική του δύναμη. Διότι παραχωρούσε τον εαυτό του στο πάθος υπέρ ημών στον δικό του καθορισμένο καιρό, και δύσκολα ανακόπτεται η επιβουλή των Ιουδαίων, εμποδιζόμενη από τα άνωθεν προσκόμματα. Διότι δεν έπρεπε να επιχειρήσουν τη μιαιφονία πρόωρα, αλλά μάλλον να περιμένουν τον καιρό της ανοσιότητας, παρόλο που ήταν ανόσιοι. <Ήλθαν λοιπόν οι υπηρέτες προς τους αρχιερείς και τους Φαρισαίους· και εκείνοι τους είπαν: Γιατί δεν τον φέρατε;> Μην έχοντας τη δύναμη να εκτελέσουν τίποτα από όσα τους είχαν προσταχθεί, εκείνοι που είχαν σταλεί για να συλλάβουν τον Κύριο επέστρεψαν στους άρχοντες. Και εκείνοι ταράζονται πάρα πολύ με την άφιξη των υπηρετών, βλέποντας ότι δεν έχουν μαζί τους τον ζητούμενο. Επειδή πίστεψαν ότι είχε ήδη πραγματοποιηθεί αυτό που υποπτεύονταν, κυριεύθηκαν από μεγάλο φόβο. Διότι, καθώς ο Χριστός θαυμαζόταν τόσο για τα υπερφυή σημεία όσο και για το μεγαλείο των λόγων του, αφενός μαραζώναν από τον έμφυτο φθόνο, αφετέρου βρίσκονταν σε όχι μικρό φόβο μήπως ο λαός των Ιουδαίων, κρίνοντας ότι πρέπει πλέον να τον ακολουθεί, ξεφύγει από την εξουσία τους. Νομίζοντας λοιπόν ότι αυτό είχε συμβεί -διότι όσα υποπτεύεται κανείς είναι πάντοτε πιο εύκολο να γίνουν πιστευτά- ρωτούν με σπουδή λέγοντας: Γιατί δεν τον φέρατε; Τι σας εμπόδισε, λένε, να φέρετε εις πέρας αυτό που αποφάσισαν οι άρχοντες;

Αλλά καθώς ο λόγος του Σωτήρα μας εκτεινόταν πολύς και μακρύς, οι απεσταλμένοι των Ιουδαίων πείθονταν μαζί με όλους τους άλλους, και θαύμαζαν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον από αυτούς που αποτελούσαν τα πλήθη. Λέει λοιπόν πάλι έτσι ο Ευαγγελιστής: «Ήλθαν λοιπόν οι υπηρέτες προς τους αρχιερείς και τους Φαρισαίους, και εκείνοι τους είπαν: Γιατί δεν τον φέρατε; Αποκρίθηκαν οι υπηρέτες: Ποτέ δεν μίλησε έτσι άνθρωπος. Αποκρίθηκαν λοιπόν σε αυτούς οι Φαρισαίοι: Μήπως πλανηθήκατε και εσείς;». Ακούς πώς, βρίσκοντας τους υπηρέτες ήδη πεισμένους και γεμάτους θαυμασμό, αγωνιούν οι Φαρισαίοι. Αυτό λοιπόν γνωρίζοντας ο Σωτήρας λέει: Ρώτησε αυτούς που άκουσαν· δες, αυτοί γνωρίζουν όσα είπα εγώ. Διότι βλέποντας αυτούς τους ίδιους που τότε παραστέκονταν, λέει το «Αυτοί», ή υποδηλώνοντας και το εξής, ότι και αυτοί θαύμασαν την ομορφιά της διδασκαλίας μου, οι υπουργοί της δικής σας αναισχυντίας. <Όταν όμως είπε αυτά, ένας από τους υπηρέτες που παριστάνονταν έδωσε ράπισμα στον Ιησού, λέγοντάς του: Έτσι αποκρίνεσαι στον αρχιερέα;> Είχε προκηρυχθεί βέβαια μέσω της φωνής του προφήτη ότι επρόκειτο να συμβεί στον Χριστό και αυτό: «Την πλάτη μου έδωσα», λέει, «σε μαστιγώσεις και τα σαγόνια μου σε ραπίσματα».

Ομιλία ΝΒ'. Ήλθαν λοιπόν οι υπηρέτες προς τους αρχιερείς και τους Φαρισαίους, και εκείνοι τους είπαν: «Γιατί δεν τον φέρατε;» Αποκρίθηκαν τότε οι υπηρέτες: «Ποτέ άνθρωπος δεν μίλησε έτσι, όπως αυτός ο άνθρωπος.» α'. Τίποτα δεν είναι σαφέστερο από την αλήθεια, τίποτα πιο απλό, εάν εμείς δεν ενεργούμε με δόλο· όπως ακριβώς, όταν ενεργούμε με δόλο, τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο. Διότι ιδού, οι μεν Φαρισαίοι και οι γραμματείς, οι οποίοι δήθεν θεωρούνταν σοφότεροι, αν και βρίσκονταν συνεχώς μαζί με τον Χριστό με σκοπό να τον επιβουλευτούν, και έβλεπαν θαύματα και διάβαζαν τις Γραφές, δεν ωφελήθηκαν καθόλου, αλλά μάλλον ζημιώθηκαν· οι δε υπηρέτες, που δεν είχαν τίποτα από αυτά να επιδείξουν, αιχμαλωτίστηκαν από μία μόνο ομιλία, και ενώ πήγαν για να τον δέσουν, επέστρεψαν δεμένοι από τον θαυμασμό. Και δεν αξίζει να θαυμάσει κανείς μόνο τη σύνεσή τους, επειδή δεν χρειάστηκαν θαυματουργικά σημεία, αλλά κυριεύθηκαν μόνο από τη διδασκαλία (διότι δεν είπαν: «Ποτέ δεν θαυματούργησε άνθρωπος έτσι», αλλά τι; «Ποτέ άνθρωπος δεν μίλησε έτσι»)· δεν πρέπει λοιπόν να θαυμάσει κανείς μόνο τη σύνεσή τους, αλλά και την παρρησία τους, διότι έλεγαν αυτά τα λόγια προς εκείνους που τους είχαν στείλει, προς τους Φαρισαίους, προς εκείνους που τον πολεμούσαν και έκαναν τα πάντα για αυτόν τον σκοπό.

«Διότι ήλθαν», λέει, «οι υπηρέτες, και οι Φαρισαίοι τούς λένε: Γιατί δεν τον φέρατε;». Το ότι επέστρεψαν, όμως, ήταν πολύ πιο σπουδαίο από το να παρέμεναν εκεί. Διότι, στην τελευταία περίπτωση, θα είχαν απαλλαγεί από την ενοχλητική συμπεριφορά των Φαρισαίων· τώρα όμως γίνονται κήρυκες της σοφίας του Χριστού και επιδεικνύουν μεγαλύτερη παρρησία. Και δεν λένε: «Δεν μπορέσαμε εξαιτίας του πλήθους, επειδή τον πρόσεχαν ως προφήτη», αλλά τι λένε; «Ποτέ άνθρωπος δεν μίλησε με τέτοιον τρόπο». Καίτοι μπορούσαν να προβάλουν αυτήν τη δικαιολογία, εντούτοις φανερώνουν την ορθή τους κρίση. Διότι αυτό δεν αποδείκνυε μόνο τον θαυμασμό τους για Εκείνον, αλλά συνιστούσε και κατηγορία εναντίον των Φαρισαίων, επειδή τους έστειλαν να συλλάβουν αυτόν που θα έπρεπε να ακούν. Μολονότι μάλιστα δεν άκουσαν κάποια μακροσκελή ομιλία, αλλά σύντομη. Διότι, όταν η διάνοια είναι αδέκαστη, δεν χρειάζονται μακροσκελείς λόγοι. Τέτοια είναι η φύση της αλήθειας. Τι κάνουν λοιπόν οι Φαρισαίοι; Ενώ θα έπρεπε να κατανυγούν, κάνουν το αντίθετο· τους κατηγορούν με τη σειρά τους, λέγοντας: «Μήπως έχετε πλανηθεί και εσείς;». Ωστόσο, τους κολακεύουν ακόμη και δεν χρησιμοποιούν επιθετικό λόγο, από τον φόβο μήπως αποσχιστούν τελείως· φανερώνουν μεν τον θυμό τους, αλλά μιλούν με φειδώ.

Διότι οι άρχοντες είχαν την ίδια γνώμη, να μην τον αποδεχθούν ως Χριστό. «Μερικοί δε από αυτούς ήθελαν να τον συλλάβουν, αλλά κανείς δεν άπλωσε επάνω του τα χέρια. Ήρθαν, λοιπόν, οι υπηρέτες προς τους αρχιερείς και τους Φαρισαίους, και εκείνοι τους είπαν: Γιατί δεν τον φέρατε;»

«Απάντησαν οι υπηρέτες: Ποτέ δεν μίλησε έτσι άνθρωπος, όπως αυτός ο άνθρωπος.» Εκείνοι λοιπόν που ήταν πιο μετριοπαθείς στην κακία, εναντιώνονταν στη δόξα του Χριστού μόνο με λόγια· οι πιο αναίσχυντοι όμως ήθελαν να απλώσουν και χέρια πάνω του. Ωστόσο, εμποδίζονταν αόρατα, καθώς τους συγκρατούσε η θεία δύναμη, και ούτε από αυτό το θαύμα ένιωθαν κατάνυξη. Όντως, ο Δαβίδ για αυτούς είπε το εξής: «Διαιρέθηκαν, και δεν ένιωσαν κατάνυξη». Ως προς τους υπηρέτες που είχαν σταλεί για να τον φέρουν, ας δούμε τι απαντούν στους Φαρισαίους, δείχνοντας πολύ καλή προαίρεση. Διότι οι μεν Φαρισαίοι, οι οποίοι νομίζουν πως είναι και πιο σοφοί, και διαβάζουν τις Γραφές, και βλέπουν θαύματα, μαίνονται εναντίον του Κυρίου και ρωτούν ληστρικά: «Γιατί δεν τον φέρατε;» Οι άλλοι όμως, ακόμη και χωρίς θαύματα, πείστηκαν μόνο από τη διδασκαλία. Τόσο δεκτικοί ήταν στο αγαθό. Το ότι δεν κυριεύθηκαν από θαύματα, αλλά από τη διδασκαλία, πράγμα που είναι και το πιο σπουδαίο, είναι φανερό από αυτό.